Yes - Time and a Word (1970)

Om die vraag in het juiste perspektief te plaatsen helpt het misschien als je je realiseert dat de orkestarrangementen pas bij de Rhino remaster klonken als een geïntegreerd deel van het totaal geluid. Op de olde master en daarvoor op vinyl klonken voor het grootste deel als iets wat ze later bedacht en er tegenaan geplakt hadden.

Een fractie minder dan het debuut, zonder dat ik nou heel precies de vinger op de zere plek kan leggen. Wellicht omdat er net wat meer matige nummers op staan (voor mij met name Sweet dreams en The prophet), maar ook wel omdat ik de orkestpartijen eigenlijk nergens echt met de muziek vind versmelten, alsof de band zelf al zúlke rijke muziek maakt dat de orkestrale arrangementen meer een "afterthought" of een overbodig extraatje dan een organisch geheel vormen. Droombolus hierboven vindt dat dat laatste bij de Rhino-remasters wel opgelost is, maar ook op die versie klinkt het orkest in mijn oren als een vreemde eend in de bijt, niet eens qua sound maar meer in het compositorische totaalplaatje.
        Verder natuurlijk zeker geen slechte plaat, met Squire's bas steeds meer op de voorgrond (bijvoorbeeld op het openingsnummer en op Sweet dreams), vrij spectaculaire work-outs op de covers, en twee magnifieke nummers op het einde, eerst Astral traveller dat qua sfeer al op de komende platen vooruit lijkt te lopen en daarna het titelnummer als de ultieme meeslepende ballade. Bovenstaande bezwaren nemen dan ook niet weg dat dit een mooie schakel is in de fraaie ketting van de eerste vijf Yes-studioplaten.
        Nog iets grappigs : een aantal jaren geleden heb ik de film The big country (1958) voor het eerst gezien, en wat me daarbij onder andere opviel was de weidse themamuziek van Jerome Meross, die ik sindsdien vele malen heb gedraaid. Ook Time and a word heb ik al vaak beluisterd (en ken ik overigens al veel langer), maar toch legde ik pas de link met het openingsnummer daarvan toen die mij aangeduid werd in een oude documentaire over Yes die ik een paar weken geleden zag. Het is de moeite waard: zoek op YouTube eens naar bijvoorbeeld the big country theme en vergelijk dat eens met de passages vanaf 0:15 en vooral vanaf 2:25 van No opportunity necessary, no experience needed. (En pas na het schrijven van voorgaande zinnen lees ik de review op allmusic.com waar ook naar Meross verwezen wordt.)

Alsof de band deze Western wilden 'quoten'... zeker grappig!

Het is dat ik de orkestarrangementen niet zo geslaagd vind (wat voor mij een puntje scheelt), maar verder vind ik dit een zeer goed album met alleen maar goed liedjes, ontroert de zang van Jon Anderson me wederom, en word ik meegesleept door de bas en drums van Chris Squire en Bill Bruford. Allermooiste nummer vond ik overigens Clear Days met die prachtige strijkers.
Had het album lange tijd niet gehoord, maar de hernieuwde kennismaking beviel mij erg goed.
Het klonk in mijn oren nog net zo fris als in 1970. Duurzaam luistergenot, alleen jammer dus van dat erbij gesleepte orkest.

Ik maak pas nu in 2018 voor het eerst kennis met dit album. Ben onder de indruk! Goed album al zijn de strijkers er misschien net iets te veel aan. Klinkt heel fris. Was laatst naar een optreden van Fu Manchu (Stoner Rock band uit Zuid California met heavy bass): de basgitarist droeg een t-shirt van Yes. Nu ik dit album hoor, kan ik begrijpen waarom. Zeker nog een aantal luisterbeurten waard.

Heb je de latere Yes albums al gehoord, The Yes Album, Fragile en Close tot The Edge zijn wat mij betreft hun beste albums.

[/quote] Heb je de latere Yes albums al gehoord, The Yes Album, Fragile en Close tot The Edge zijn wat mij betreft hun beste albums. [/quote]
Nog niet, maar gelet op de kwaliteit en de sfeer van dit album 'Time and a Word' zal ik daar bij gelegenheid zeker uitgebreid de tijd voor nemen.

Deze heeft wat tijd nodig gehad om te landen en eigenlijk komt dat vooral door de wat hectische opener. Daarvan weet ik nog steeds niet goed wat ik ermee moet. Het is niet slecht, maar ik denk dat ik het in de toekomst vooral oversla om naar de betere songs te kunnen luisteren die erna komen. Kwalitatief vind ik het nog niet zo indrukwekkend als het debuut. Met name het orkest is soms een beetje teveel, maar de songs zijn wederom goed! Everydays klinkt me wel heel bekend in de oren. Ik heb even gespiekt bij het debuut, maar het is geen heropgenomen versie. Tekstueel lijkt het waarschijnlijk teveel op Yesterday and Today. Sweet Dreams kende ik al. Lekkere meezinger!

De mooiste verrassing is The Prophet, waar Yes al wat de epische tour op gaat. Ik weet nu al dat Lennert hiervan gaat smullen! Terecht, mooi nummer! Astral Travellers is al helemaal een feest als de gitarist gaat duelleren met de toetsenist. Ik word wederom erg vrolijk van deze muziek!

Heerlijke progplaat dat over het algemeen laagdrempelig is maar veel herluisterwaarde heeft.

Tussenstand:
1. Yes
2. Time And A Word

Er staat een singles versie van Everydays als bonus op de remaster van de 1e Yes LP en het orgineel is van Buffalo Springfield .......... verklaart dat wat ?

Knap album weer. Dat orkest was de eerste keer even wennen, maar uiteindelijk komt vooral het sterke songmateriaal goed naar voren. Wat mij betreft ook een puntje beter nog dan het debuut, helemaal zo'n song als Everydays is in deze uitvoering echt ongelooflijk knap. Sweet Dreams kende ik zelfs al, ondanks dat ik dit album zelf niet heb, dus ik vermoed dat Arrow Classic Rock deze af en toe draait? En mijn marathon-kompaan heeft gelijk, The Prophet is een fantastische track. Astral Traveller heeft ook echt fenomenale instrumentatie qua bas/toetsen/gitaar.

Het debuut had al een weergaloze sound, maar hier is songmateriaal voor mijn gevoel toch net een stapje beter. Heel erg fijn dit.

Tussenstand:
1. Time And A Word
2. Yes

lennert het kan wel kloppen dat Sweet Dreams wel eens op Arrow Classic Rock gedraaid wordt. Niet dat ik die zender aan heb staan, maar kom wel eens ergens waar dat wel het geval is. RuudC met No Opportunity Necessary, No Experience Needed kan men van het weergaloze baswerk genieten, zie zelfs dat ik 'm als favoriet heb aangeklikt. Time and a Word en het debuut ontlopen elkaar niet zo gekke veel qua klasse. Denk dat Time and a Word wat avontuurlijker is, orkestratie is soms wat overdadig.

Hoorde vandaag 'Clear Days'; deed me in de verte denken aan Elbow's 'One Day like this'. Vind dit best een aardi galbum, maar gezien het rijtje platen dat ze hierna gemaakt hebben is het niet gek dat het daarbij in de schaduw staat. Nu pas beluisterd omdat de 2 sterren van Allmusic me weerhielden. Maar ook daar zitten ze wel eens mis.

Die eerste Yes albums worden hier wel geapprecieerd. Goed zo!

Ik bied honderd euro voor de drie uitgebrachte singles in het Verenigd Koninkrijk van dit album. In degelijke staat.
Looking around, Sweet dreams, Time and a word.

Dat kan ik makkelijk doen, ik zou het er ook gelijk voor neertellen, maar ik ben ook bang dat niemand er in Engeland destijds aan is begonnen. Buitengewoon spijtig, het zou een mooie investering zijn geweest.

Time and a word is een dergelijk sterk album om bij zo'n startende band ook verliefd te worden op die band. Het zal duidelijk zijn, dat de huidige Yes geen leden meer heeft die deelnamen aan Time and a word.

Wat er op Time and a word staat, kende feitelijk z'n gelijke niet in 1970. Er waren andere (startende) prog bands. Met eigen kwaliteiten, Trespass van Genesis vind ik óók geweldig. Maar de meesterwerkjes die hier (al) worden gepresenteerd, vooral in combinatie met de ijle stem van Anderson, zijn (ook door latere versies van Yes zelf) nagenoeg zelden nog geëvenaard.

Dus ja, je moet wel een beetje een muziekhater zijn om hier een zware onvoldoende aan te hangen. En dat heeft met smaak niets te maken. Rare site, dat Allmusic.

Sjit, weer niet ! Ik heb nog wel Sweetness / Something's Comin'

Fijn album dat Yes hier aflevert. Het is naar mijn mening veel sterker dan het debuutalbum, wat Time And A Word met name te danken heeft aan de sterkere composities. Het orkest dat op deze schijf door Yes wordt toegepast is even wennen, maar na een aantal luisterbeurten vind ik het niet storend. Ik durf zelfs wel te zeggen dat het orkest in de meeste gevallen een sterke toevoeging aan het totaalgeluid is (uitzonderingen daargelaten), zoals bijvoorbeeld op het titelnummer.

Wat me met name kan bekoren is de diversiteit op dit album. Van het bombastische van de openingstrack en het nummer Then (met het kalme outro dat tegenover deze hectiek wordt geplaatst) tot het jazzy Everydays en het episch-aanvoelende The Prophet.

Al met al dus een sterk album, met een hoge herbeluisteringswaarde.

Stand:

1. Time And A Word - 4*
2. Yes - 3.5*

Al een paar weken zit "Astral Traveller " in mijn hoofd te spoken. Nu nogmaals de plaat aan het beluisteren. In mijn ogen is dit al een sterke YES plaat. Ok nog geen lang uitgesponnen nummers zoals op Close to the edge, maar je hoort op de plaat toch al die typische Yes sound.

Het tweede album van Yes en bij dit album begint het al wat te rommelen, maar achteraf blijkt dat wel wat bij Yes te horen.
Ik heb ooit een dubbelvinyl tweedehands aangeschaft 2 originals of Yes met daarin dus de eerste twee platen van deze proggroep.
Deze uitgave was enkel in een aantal landen van Europa in 1973 uitgebracht. Waarschijnlijk om nog te profiteren van het succes van 'the yes album'. Want de eerste twee platen hadden niet zo veel gedaan in Europa.
De hoes die binnenin zit is niet de originele maar de alternatieve (Amerikaanse preutse) hoes, met de 5 leden van de groep. Enkel is dit al de nieuwe samenstelling, zonder Peter Banks, maar met zijn opvolger Steve Howe, die echter geen enkele noot op deze plaat heeft gespeeld.
Dan de muziek, opnieuw 2 covers het eerste nummer van Ritchie Havens en 'Everyday' van Stephen Stills. Anderson is verantwoordelijk voor de rest van de songs , één keer samen met Chris Squire en 2 keer samen met David Foster. Uit de teksten van een aantal nummers blijkt de voorliefde van Jon Anderson in science-fiction, wat later breder wordt naar alles wat kosmisch en spiritueel was.
Dit tweede album probeerde Yes het wat groter aan te pakken door een orkest in te huren die voor een wat andere, bredere sound zou moeten zorgen. Tony Cox was verantwoordelijk hiervoor. Anderson luisterde vaak naar klassieke muziek en hij geeft deze verklaring voor de orkestrale inzet : "Ik had speakers aan het voeteneind van mijn bed staan, waar constant klassieke muziek uit kwam. Ik was geïnteresseerd in het openbreken van het geluid van de band, het ontwikkelen van een strijkersgeluid, en we hadden het erover om een Mellotron te proberen, maar we dachten dat die maar een bepaald geluid had en dat het alleen bij een bepaald soort muziek paste. We hebben het een paar keer geprobeerd, en toen besloten we om echte muzikanten in te schakelen, strijkers en koperblazers, dat soort dingen. Dus in zekere zin was het eigenlijk een soort avontuur, dus het werkte meestal wel, maar soms waren de muzikanten er niet echt klaar voor. Het waren sessiemuzikanten, maar ze klonken niet echt alsof ze er klaar voor waren. Ze deden gewoon hun werk"
Twee singles werden van het album gehaald, 'time and a word' en 'the prophet' maar die deden helemaal niets. Vandaar dat men eigenlijk verder wilde als album groep. 'Sweet Dreams' en 'Time and a word' zijn wel nummers die nog vaak live gespeeld werden.
Door het orkest kwam het gitaarspel van Peter Banks helemaal in de verdrukking. Zowiezo zat hij wat op vinkentouw, de groep wilde van hem af en zelf had hij ook grote moeite met de muzikale koers met orkest. Of het klopt weet ik niet, maar ergens las ik dat men hoopte dat Fred Frith hem op zou volgen, maar die zat prima op zijn plek bij Henri Cow. Uiteindelijk bleek Steve Howe de juiste man op de juiste plaats.
Dit tweede album ligt ergens wel in het verlengde van het eerste album, het 'frivole en frisse' van het eerste album is er wat af, de zoektocht naar de uiteindelijke sound is nog in volle gang. Op deze plaat ook nog invloeden van Beatles , Holz en jazz.
De plaat werd geen groot succes en de groep begon te twijfelen aan hun bestaansrecht. Waarschijnlijk mede door de wisseling van Peter Banks en Steve Howe en de verhuizing naar Devon zorgde er waarschijnlijk voor dat ze het bijltje er niet bij neergooiden, maar kwamen met een overweldigend derde album.