menu

Yes - Time and a Word (1970)

mijn stem
3,49 (144)
144 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Atlantic

  1. No Opportunity Necessary, No Experience Needed (4:53)
  2. Then (5:50)
  3. Everydays (6:12)
  4. Sweet Dreams (3:51)
  5. The Prophet (6:39)
  6. Clear Days (2:09)
  7. Astral Traveller (5:57)
  8. Time and a Word (4:31)
  9. Dear Father * (4:14)
  10. No Opportunity Necessary, No Experience Needed [Original Mix] * (4:46)
  11. Sweet Dreams [Original Mix] * (4:20)
  12. The Prophet [Single Version] * (6:33)
toon 4 bonustracks
totale tijdsduur: 40:02 (59:55)
zoeken in:
avatar van Droombolus
3,5
Om die vraag in het juiste perspektief te plaatsen helpt het misschien als je je realiseert dat de orkestarrangementen pas bij de Rhino remaster klonken als een geïntegreerd deel van het totaal geluid. Op de olde master en daarvoor op vinyl klonken voor het grootste deel als iets wat ze later bedacht en er tegenaan geplakt hadden.

avatar van BoyOnHeavenHill
4,0
Een fractie minder dan het debuut, zonder dat ik nou heel precies de vinger op de zere plek kan leggen. Wellicht omdat er net wat meer matige nummers op staan (voor mij met name Sweet dreams en The prophet), maar ook wel omdat ik de orkestpartijen eigenlijk nergens echt met de muziek vind versmelten, alsof de band zelf al zúlke rijke muziek maakt dat de orkestrale arrangementen meer een "afterthought" of een overbodig extraatje dan een organisch geheel vormen. Droombolus hierboven vindt dat dat laatste bij de Rhino-remasters wel opgelost is, maar ook op die versie klinkt het orkest in mijn oren als een vreemde eend in de bijt, niet eens qua sound maar meer in het compositorische totaalplaatje.
        Verder natuurlijk zeker geen slechte plaat, met Squire's bas steeds meer op de voorgrond (bijvoorbeeld op het openingsnummer en op Sweet dreams), vrij spectaculaire work-outs op de covers, en twee magnifieke nummers op het einde, eerst Astral traveller dat qua sfeer al op de komende platen vooruit lijkt te lopen en daarna het titelnummer als de ultieme meeslepende ballade. Bovenstaande bezwaren nemen dan ook niet weg dat dit een mooie schakel is in de fraaie ketting van de eerste vijf Yes-studioplaten.
        Nog iets grappigs : een aantal jaren geleden heb ik de film The big country (1958) voor het eerst gezien, en wat me daarbij onder andere opviel was de weidse themamuziek van Jerome Meross, die ik sindsdien vele malen heb gedraaid. Ook Time and a word heb ik al vaak beluisterd (en ken ik overigens al veel langer), maar toch legde ik pas de link met het openingsnummer daarvan toen die mij aangeduid werd in een oude documentaire over Yes die ik een paar weken geleden zag. Het is de moeite waard: zoek op YouTube eens naar bijvoorbeeld the big country theme en vergelijk dat eens met de passages vanaf 0:15 en vooral vanaf 2:25 van No opportunity necessary, no experience needed. (En pas na het schrijven van voorgaande zinnen lees ik de review op allmusic.com waar ook naar Meross verwezen wordt.)

avatar van Alicia
4,5
BoyOnHeavenHill schreef:
zoek op YouTube eens naar bijvoorbeeld the big country theme en vergelijk dat eens met de passages vanaf 0:15 en vooral vanaf 2:25 van No opportunity necessary, no experience needed. (En pas na het schrijven van voorgaande zinnen lees ik de review op allmusic.com waar ook naar Meross verwezen wordt.)


Alsof de band deze Western wilden 'quoten'... zeker grappig!

avatar van heartofsoul
4,0
Het is dat ik de orkestarrangementen niet zo geslaagd vind (wat voor mij een puntje scheelt), maar verder vind ik dit een zeer goed album met alleen maar goed liedjes, ontroert de zang van Jon Anderson me wederom, en word ik meegesleept door de bas en drums van Chris Squire en Bill Bruford. Allermooiste nummer vond ik overigens Clear Days met die prachtige strijkers.
Had het album lange tijd niet gehoord, maar de hernieuwde kennismaking beviel mij erg goed.
Het klonk in mijn oren nog net zo fris als in 1970. Duurzaam luistergenot, alleen jammer dus van dat erbij gesleepte orkest.

avatar van kapiteingilo
3,5
Ik maak pas nu in 2018 voor het eerst kennis met dit album. Ben onder de indruk! Goed album al zijn de strijkers er misschien net iets te veel aan. Klinkt heel fris. Was laatst naar een optreden van Fu Manchu (Stoner Rock band uit Zuid California met heavy bass): de basgitarist droeg een t-shirt van Yes. Nu ik dit album hoor, kan ik begrijpen waarom. Zeker nog een aantal luisterbeurten waard.

avatar van jurado
3,5
kapiteingilo schreef:
Ik maak pas nu in 2018 voor het eerst kennis met dit album. Ben onder de indruk! Goed album al zijn de strijkers er misschien net iets te veel aan. Klinkt heel fris. Was laatst naar een optreden van Fu Manchu (Stoner Rock band uit Zuid California met heavy bass): de basgitarist droeg een t-shirt van Yes. Nu ik dit album hoor, kan ik begrijpen waarom. Zeker nog een aantal luisterbeurten waard.
Heb je de latere Yes albums al gehoord, The Yes Album, Fragile en Close tot The Edge zijn wat mij betreft hun beste albums.

avatar van kapiteingilo
3,5
[/quote] Heb je de latere Yes albums al gehoord, The Yes Album, Fragile en Close tot The Edge zijn wat mij betreft hun beste albums. [/quote]
Nog niet, maar gelet op de kwaliteit en de sfeer van dit album 'Time and a Word' zal ik daar bij gelegenheid zeker uitgebreid de tijd voor nemen.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:40 uur

geplaatst: vandaag om 02:40 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.