menu

The Doors - Waiting for the Sun (1968)

mijn stem
4,01 (623)
623 stemmen

Verenigde Staten
Rock
Label: Elektra

  1. Hello, I Love You (2:22)
  2. Love Street (3:06)
  3. Not to Touch the Earth (3:54)
  4. Summer's Almost Gone (3:20)
  5. Wintertime Love (1:52)
  6. The Unknown Soldier (3:10)
  7. Spanish Caravan (2:58)
  8. My Wild Love (2:50)
  9. We Could Be So Good Together (2:20)
  10. Yes, the River Knows (2:35)
  11. Five to One (4:22)
  12. Albinoni's Adagio in G Minor * (4:32)
  13. Not to Touch the Earth (Dialogue) * (4:32)
  14. Not to Touch the Earth [Take 1] * (3:59)
  15. Not to Touch the Earth [Take 2] * (4:17)
  16. Celebration of the Lizard (An Experiment / Work in Progress) * (17:09)
toon 5 bonustracks
totale tijdsduur: 32:49 (1:07:18)
zoeken in:
avatar van Droombolus
3,5
[Koos Koets modus] Tjeemugtepeemig ! Voordat wij ouwe hippies weer voor malloot versleten worden kan ik je vertellen dat wij het vinyl damaals op de platenspeler legden, de naald in de groef zetten en dan naar de hoes gingen zitten kijken. Tegenwoordig met die boekjes bij de CD met die kleine prut lettertjes is daar weinig lol meer aan ...... [/Koos Koets modus]

avatar van Stijn_Slayer
4,0
Mjuman schreef:
In the 70s deed je dat dankzij substance usage, maar tegenwoordig zijn we toch veel smarter


Het wordt me ineens duidelijk hoe jouw taalgebruik tot stand is gekomen. Blijvende schade.

Nog een klein beetje zon erbij en dit album zal weer veelvuldig in de speler te vinden zijn. Draai 'm altijd tijdens de eerste zomerdagen.

avatar van deric raven
3,5
Het Flower Power album van The Doors.
Na het opzoeken van de zelfkant (The Doors), en de angst om er overheen te stappen (Strange Days).
Jim Morrison plaatst zichzelf meer op de achtergrond.
Maatschappelijk kritischer geheel tot gevolg.
Natuurlijk zijn daarbij de nodige liefdesliedjes aanwezig.
Perfect passend in het tijdsbeeld.
Er is zelfs ruimte voor humor met een vette knipoog.
In Love Street wordt een stukje gezongen in de stijl van Bob Dylan.
Het grote voorbeeld in die tijd.
Tenminste, ik ga er van uit dat dit als grap bedoeld is.
Jim klinkt wat minder afwezig.
Het zou mij niet verbazen als deze periode gezien kan worden als zijn meest nuchtere.
En het lijkt ook dat hier minder gebruik is gemaakt van bestaande gedichten.
Dat bij verschillende nummers werd geïmproviseerd op composities van de overige drie leden.
Meer sprake van gelijkheid binnen de band.
De spanning die aanwezig is, is vooral hoorbaar in songs die als anti Vietnam gezien kunnen worden.
Zoals hoorbaar bij The Unknown Soldier en Five To One.
Magere Hein heeft zijn oog nu op jonge strijdbare soldaten laten vallen.
Jim laat hij eventjes links liggen.
Alleen bij Not to Touch the Earth en My Wild Love druipen de nodige genotsmiddelen vanaf.
Zoals hij hier het spoor kwijt raakt past ook alleen bij hem.
Prachtige zinnen in een onsamenhangend verhaal.
Zijn voordracht laat een overtuigend gevoel achter.
Absoluut weer een topplaat.
Toch blijft hij achter bij de eerste twee en die prachtige afsluiter L.A. Woman.
Dan ben je enigszins teleurgesteld als je na die albums kennis maakt met Waiting For The Sun.
Maar zeker beter dan Morrison Hotel en The Soft Parade.

avatar van Droombolus
3,5
Kan je ook nog Yes, The River Knows noemen, hun meest tijdloze nummer uit de 60s ....... IMO natuurlijk ....

avatar van deric raven
3,5
Daar ben ik nog niet uit.
Misschien zelfs wel Peace Frog.
Ik dacht dat The Stone Roses vernieuwend waren, maar die hebben zeker naar dat nummer geluisterd.
Springt weer duidelijk boven de rest van Morrison Hotel uit.
Van dit album blijf ik Five to One het sterkste vinden.

avatar van IllumSphere
4,0
Na het beluisteren van het debuut en Strange Days zijn we aanbeland aan dit pareltje. En een pareltje is het zeker. Het is zo een album waarbij je de dingen in verschillende contexten kunt plaatsen. Iets waar ik zoveel fascinatie voor heb. Hier toont Jim Morrison zich van zijn beste kant. Heerlijk gewoon. Veel meer kan ik niet zeggen, want dit album zit gewoon heel goed in elkaar. Mijn favoriete nummers zijn Hello, I Love You, Not to Touch the Earth, My Wild Love en Five to One. Vooral Not to Touch the Earth en My Wild Love zijn heel noemenswaardig te noemen.

Bij Not to Touch the Earth is het omdat het zo een mysterieuze nummer is. De hele sfeer heeft iets heel vreemds. De live versie versterkt dit gevoel en klinkt gewoon als een bad trip en daarmee bedoel ik niets negatiefs mee. In hoeverre een trip gelinkt kan worden met een nummer. My Wild Love is gewoon een topnummer. Hoe Jim dit nummer brengt zonder begeleiding van zijn band is gewoon geweldig. Een nummer waarbij ik toch wel mee zou durven zingen. Vooral het moment dat de tekst wordt gezongen door een groepje mannen.

Ook hier werd er enorm getwijfeld over welke beoordeling ik dit zou geven. Het klinkt heel goed, maar om dan direct een impulsieve daad te doen is ietwat overdreven. Daarom ook dat ik start met een vier en een half, maar ik weet zeker dat dit ooit een vijf zal krijgen. Alleen al omdat dit album zo sfeervol is. Een typische zomer plaat.

avatar van musician
4,5
Een plaat waar ik nog voor moest stemmen maar waar je over de uitslag nauwelijks enige discussie kunt hebben.

De kwaliteit van de albums 1 en 2 wordt vrij moeiteloos doorgezet. Net even iets minder in totaal, vandaar 4,5****.
Ik heb wel eens begrepen dat vanaf Waiting for the Sun Jim Morrison steeds minder was te benaderen voor de andere leden. Afspraken voor opnames waar hij dan niet of dronken/stoned kwam opdagen.

Niets voor mij, maar het geduld van Krieger e.a. is ruimschoot te prijzen, vooral omdat je niet dat vermoeden hebt, als je het album hoort.
Op de keper beschouwd heel veel klassiek Doors werk, Hello I love you, The Unknown Soldier, Spanish caravan, Five to One,
Maar tracks als Love Street en Not to touch the earth doen er nauwelijks voor onder.

Dat "orgeltje" van Ray Manazarek blijft toch ook onovertroffen.

sugartummy
celebration of the lizard moest het lange stuk van dit album worden, maar slechts not to touch... bleef er van over. het doorsalbum met de korte nummers dus. een goed album, maar geen van deze nummers horen bij mijn favourite doorsnummers.still, god bless the doors!

avatar van wizard
3,5
Dit derde album van The Doors maakt een valse start met Hello I Love You en Love Street. Dat zijn geen slechte nummers, maar goed zou ik ze ook niet noemen. Pas bij Not to Touch the Earth komt het album echt uit de startblokken. Dat nummer is ook meteen een hoogtepunt op het album: heerlijk intens. Daarna komt een nummer dat even heerlijk is, maar op een hele andere manier. Summer's Almost Gone zwelgt zo'n beetje in z'n eigen melancholie. De zomer is bijna voorbij. Nog niet helemaal kennelijk, maar toch is het al tijd om terug te gaan blikken. Wintertime Love laat daarna horen dat ook de winter zo deprimerend nog niet is.
Deze drie nummers zijn voor mij het hoogtepunt van Waiting for the Sun, hoewel er uiteraard nog wel meer goede nummers op dit album te vinden zijn, zoals Spanish Caravan met z'n flamenco-invloeden en afsluiter Five to One.
Met My Wild Love en Yes the River Knows komen er ook nog twee zwakke nummers voorbij.

Het mooie aan Waiting for the Sun vind ik de hoeveelheid stijlen en invloeden die er in dik een halfuur voorbij komen. Nadeel daarvan is dan ook weer dat het album een beetje overkomt als een verzameling liedjes die als los zand aan elkaar hangen. En, nu ik toch bezig ben: de vocalen overtuigen me ook niet overal. Vaak klinkt Jim Morrison wat ongemotiveerd, alsof hij de mond nauwelijks open wil trekken.
Kortom, een bij vlagen erg sterk album, maar het heeft ook voldoende zwakke momenten. Daarom 3,5 ster.

avatar van spinout
4,5
Toen de overige 3 Doors buiten Jim om besloten dat het nummer Light my fire voor een autoreclame gebruikt mocht worden, was het WIJ-gevoel bij Jim weg. Dat liet hij de anderen merken ook. onder andere tijdens het maken van dit album.

avatar van Funky Bookie
4,5
Het eerste album waar The Doors ook hun politieke mening geven.
Dit heeft echter geen slechte invloed op de kwaliteit.
Hun derde album is wederom erg goed. Op dit album kan je horen dat Jim zijn stem beïnvloed wordt door zijn levenstijl.
Nummers als Summer's Almost Gone en Yes, The River Knows laten de jonge Morrison horen, waar hij bij bijvoorbeeld My Wild Love al duidelijk minder sterk bij stem is.

Dit album bevat weer vele pareltjes. Love Street met het typische Jim cynisme (I think I like it fine, so far) is een schitterende ode aan Pamela Courson. Not To Touch The Earth is onderdeel van The Celebration of The Lizard, maar doet het op zichzelf staand ook erg goed.
The Unknown Soldier is een eerste openbare aanklacht tegen Vietnam van The Doors.

Het hoogtepunt van het album zit helemaal aan het eind: Five To One.
Het dreigende intro en dan JIm die erin schreeuwt. Het is een echt nummer voor de jongeren, maar wel weer met een snauw erin naar de Flower Power generatie die hij eigenlijk minacht.

Al met al een schitterend album.

avatar van Funky Bookie
4,5
spinout schreef:
Toen de overige 3 Doors buiten Jim om besloten dat het nummer Light my fire voor een autoreclame gebruikt mocht worden, was het WIJ-gevoel bij Jim weg. Dat liet hij de anderen merken ook. onder andere tijdens het maken van dit album.


Dit verhaal hoort bij het volgende album.
Op de eerste 3 albums krijgen de 4 leden de credits bij alle nummers. Op The Soft Parade is dat niet meer.

avatar van spinout
4,5
Ik heb aardig wat boeken over The Doors en Jim Morrison gelezen en docu's gezien, en ik heb het gegeven echt wel bij het juiste album geplaatst. Morrison vond de nummers van Krieger voor The Soft Parade zo zwak, dat hij niet als mede auteur vermeldt wou staan. Dat is de reden, dat niet alle vier de Doors leden meer als auteur van de nummers vermeld staan. Dat veranderde overigens weer met LA Woman.

Cured
Vind dit toch een wat zwakker album dan de eerste 2, hoewel er nog prachtig goed spul op staat. Van de laatste drie met Jim gaat mijn voorkeur uit naar.....Morrison Hotel.

avatar van teus
4,0
Bijna mee eens,M H staat bij mij ook iets hoger aangeschreven dan W v t S, maar L.A W heeft sms iets meer klasse in huis

avatar van Funky Bookie
4,5
Ik heb een halfje verhoogd. Wat een klasse!

4,5
Velen hebben het over het debuut of L.A. Woman als beste, maar dit is eigenlijk het enige album waarvan ik geen enkel nummer skip. Ik kan er daarom niet meer omheen: dit is de beste.

Halfje omhoog.

avatar van Ducoz
4,5
Waverick schreef:
Velen hebben het over het debuut of L.A. Woman als beste, maar dit is eigenlijk het enige album waarvan ik geen enkel nummer skip. Ik kan er daarom niet meer omheen: dit is de beste.

Halfje omhoog.


Wat mij betreft ook de allerbeste! (het debuut is trouwens Strange Days)

avatar van heartofsoul
3,5
Begrijp ik nu goed, Ducoz, dat jij zegt dat het eerste Doors-album Strange Days was, of heb ik niet goed opgelet?

avatar van Ducoz
4,5
Ik schrijf het wel, maar bij nader onderzoek is dat toch niet zo. Laatst hadden we in de winkel een discussie daarover, iemand met een artikeltje er over claimde dat Strange Days de eerste was. Maar niet dus

Info hier op de site klopt ook niet. Strange Days is van september 1967 en niet oktober. Selftitled kwam inderdaad uit op 4 januari 1967. Ruim een half jaar eerder.

avatar van heartofsoul
3,5
Ach ja, niet zo belangrijk natuurlijk (ik als oudere muziekliefhebber (geboortejaar 1948) heb dit soort kennis meestal wel paraat, maar weet dan weer andere dingen niet). Het gaat tenslotte om de muziek.
Waiting for the Sun zal ik binnenkort weer eens beluisteren, want ik zie dat het gemiddelde hier hoger is dan wat ik heb toegekend. Maar de beste Doors-albums vind ik nog altijd de eerste twee.

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,5
Geweldige plaat van The Doors die absoluut niet onderdoet voor de eerste 2 albums. Afsluiter Five To One vind ik het prijsnummer, hoewel er geen slecht nummer tussenzit.

avatar van E-Clect-Eddy
4,0
Op Spotify is een single verschenen van Hello, I Love You met naast de remastered versie ook een 'rough mix' van dat nummer en Love Street

Ik neem aan een lokertje voor een heruitgave van dit album

avatar van lennon
4,0
Ze hebben de 7 inch single opnieuw uitgegeven in mono ter ere van het 50 jarige bestaan van de plaat. Vandaar de Spotify toevoeging vermoed ik.


avatar van Spoelworm
5,0
Ik vind dit gewoon een fantastische band. Waiting for the sun. Het is geen wereldschokkende verandering, maar een toch weer iets(jes) ander geluid dan op The Doors en Strange days komt nunaar boven. Er wordt nl. links en rechts best even wat gas terug genomen op dit 3e album en mensen die bij the Doors vooral meteen aan vietnam taferelen break on through of hippie drug trips the End denken zullen misschien wel verrast zijn door een Summer's almost gone, om nog maar te zwijgen van Wintertime. Positief verrast hoop ik dan wel, want wat dit album vooral is, het zijn toch weer veelal sterke nummers met een heerlijke 60s sound. The Doors behoord echt tot mijn meest geliefde wat er op muzikaal gebied te vinden is. Maar net verslagen door 1 .Morisson hotel en 2. Strange days, dan is dit de 3e beste van deze band. En op sommige dagen twijfel ik zelfs tussen deze en Strange days eerlijk gezegd. (MH blijft voor mij altijd op 1)

Hoogtepunten voor mij zijn Love Street ,Summer's Almost Gone , The Unknown Soldier The river knows en het geinige We Could Be So Good Together maar er is geen slecht nummer hier (nou ja,vooruit. my wild love dan)

avatar van RuudC
4,5
Om Lennert wat tijd te geven om bij te komen, heb ik deze plaat inmiddels een keer of 15 gedraaid. Dat laatste is niet erg gebruikelijk bij onze marathons, maar ik kom nu al in het deel van het oeuvre dat ik nauwelijks ken en dus komt het wel van pas. Ergens had ik altijd het vermoeden dat het niveau na Strange Days flink keldert, maar daar is dus geen sprake van. Waiting For The Sun barst niet van klassiekersmateriaal zoals bij de voorgangers het geval was, maar de band is wel meer aan het experimenteren geslagen en daarbij is de onweerstaanbare charme van The Doors niet minder bij geworden. Dit is een heel fijn album met een verzameling heerlijk vreemde tracks. De opener Hello, I Love You heeft iets stalkerigs. Not To Touch The Earth is de soundtrack van een nachtmerrie. Summer's Almost Gone heeft juist weer iets prettigs en sluimerend. Verdere favoriete tracks zijn The Unknown Soldier, My Wild Love en Yes The River Knows.

Het doet eigenlijk maar weinig onder voor de eerste twee platen


Tussenstand:
1. The Doors
2. Strange Days
3. Waiting For The Sun

avatar van jurado
4,0
Mijn favoriete track is Five To One, meteen ook de song die de plaat redt wat mij betreft.
Op Not To Touch the Earth, Unknown Soldier, My Wild Love en het al eerder genoemde Five To One iets teveel fillers.
Geen slechte plaat natuurlijk maar wat mij betreft de minste uit de rij met Jim.

avatar van RuudC
4,5
Voor mij is dat The Soft Parade. Daar heb ik nooit een klik mee gehad. Morisson Hotel en LA Woman ken ik niet echt, op de hits na.

avatar van jurado
4,0
RuudC schreef:
Voor mij is dat The Soft Parade. Daar heb ik nooit een klik mee gehad. Morisson Hotel en LA Woman ken ik niet echt, op de hits na.

Dat begrijp ik, zo dacht ik er ook jaren over, Soft Parade vind ik écht ondergewaardeerd.
Morrison Hotel en L.A Woman vind ik twee meesterwerken.
Fantastische band ?

avatar van lennert
4,5
Een flink aantal keer geluisterd, maar het bij mij zeer geliefde Waiting For The Sun staat niet eens op dit album! Ware mindfuckery, maar gelukkig nog steeds een zeer sterke, dromerige plaat. Met Not To Touch The Earth een paddo-trip die helemaal mis gaat, maar ook lichtvoetiger en mooi werk als Love Street. Fijn gitaarwerk in Spanish Caravan, een tintje politiek in The Unknown Soldier en tegen het einde zelfs wat gospel. En dan mist er nog een epic die ik eigenlijk niet eens mis! Heerlijk album.

Tussenstand:
1. The Doors
2. Waiting For The Sun
3. Strange Days

Gast
geplaatst: vandaag om 21:28 uur

geplaatst: vandaag om 21:28 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.