The Doors - Waiting for the Sun (1968)

Deze heeft nu eindelijk de eerste plaats ingenomen in mijn top 10, op dit album, vind ik hoor je alle lagen van The Doors(op het debuut hoor je ook alle lagen, vind ik) alleen vindt ik dit mooier dan het debuut.

Grappig, ik heb hem vandaag ook weer eens gedraaid en ik kan er nog niet echt de genialiteit van de twee eerdere albums (en L.A. Woman) in terugvinden. Ik hoor her en der dat het erg goed is en dat ze actief proberen niet al te veel in herhaling te vallen (wat ze goed afgaat), maar de emotionele klik blijft nog even uit...

Hello I Love You is enerzijds een overdonderende, anderszijds een wat makkelijke binnenkomer. Ik weet nog niet echt wat ik er van moet vinden (is ook erg afhankelijk van mijn bui). Het klinkt wel een beetje als proto-synthpop door dat orgelspel. Lovestreet is gelukkig een stuk interessanter.

Mijn 3* blijft nog even staan...

Yes, the River Knows, Spanish Caravan, Wintertime Love en het sublieme The Unknown Soldier naast de meer dan briljante afsluiter Five to One maakt deze plaat wel iets meer dan de keuze tussen Hello, I Love You of Love Street
De mannen zijn hier eigenlijk op hun best na de briljante eerste twee platen!

Daar heb je gelijk in, maar ik had Five to One in een eerder bericht al positief benadrukt.

Ik geef deze plaat nog wel even de tijd. Lange tijd was ik ook niet zo enthousiast over Strange Days, maar die kan ik nu ook een stuk beter waarderen. Het is best wel doorleefde muziek, dus die moet je even de tijd geven om te rijpen (dat is mijn ervaring althans).

Aardige plaat, die het niveau van zijn twee voorgangers bij lange na niet haalt. Tracks 3,4,6,7,8,10 en 11 zijn top. De overige tracks vind ik overgeproduceerd en dat past niet bij deze band want dat haalt de scherpe randjes er vanaf, hierna werd het nog erger. Gelukkig werd vanaf het vijfde album de oude vorm weer teruggevonden.

The celebration of the lizard mooi extra toegevoegd nummer.
De andere bonussen hoeven van mij niet.
Persoonlijk vind ik dit 1 van de beteren.
veel single werk en Spanish caravan natuurlijk.

In ieder geval een halfje omlaag, begint nou toch net wat te oubollig klinken voor me.

Oubollig en The Doors? Die combinatie bestaat niet in mijn vocabulaire. Buitengewoon frisse plaat van The Doors en dat is best een prestatie aangezien de opnamen een hels karwei waren. Jim Morrison was dan ook zeer teleurgesteld dat zijn 'The celebration of the lizard' en de muzikale begeleiding als los zand aan elkaar hingen. Er werd toen voor een andere benadering gekozen. Jim moest het doen met enkel 'Not to touch the Earth'.


Hoewel er in tegenstelling tot zijn twee voorgangers ook wat minder sprekende songs de revue passeren, vind ik de algehele zomerse sfeer een genot voor mijn oren. Hoogtepunten zijn voor mij het trieste 'Summer's Almost Gone, het snikhete 'Spanish Caravan en het geschifte 'Five to One'.

Nu net de film weer eens gezien ( die met Val Kilmer in de hoofdrol ).
Conclusie: indrukwekkend.
Wat een apparte persoonlijkheid was Jim Morisson toch,..maar ariestiek dat was nog wel zijn belangrijkste kenmerk.
En natuurlijk niet te vergeten dat de muziek tot nu toe nog steeds van alle generaties is.

Oubollig omdat de orgel nogal die standaart orgel-geluid van vroeger heeft,en opzich zijn de nummers zelf ook heel goed.
Maar ik wist pas zeker dat ik met halfje zou verlagen na We Could Be So Good Together weer gehoord te hebben, toch wel een draak van een song.

Ik denk toch wel een van mijn favoriete album van The doors!
Toppers zoals five to one & Not to touch the earth behoren echt wel tot mijn lievelings songs van The doors.

Hierna vond ik het een beetje minder worden. Tot dat ze met hun laatste album weer een keiharde comeback hadden (wat mij betreft) Ook al hebben ze in de tussen tijd ook geen slechte albums gemaakt.
Zelf vond ik ze wat minder.

Waiting for the sun (8)

The Doors zijn één van mijn lievelingsbands en ook dit album vind ik klasse, vooral vanwege de sfeer die zij weten te creëren.
"Hello, I Love You" is wellicht één van de meest commercieel klinkende nummers van the Doors (het werd ook een grote hit), maar is OK voor mij, de tracks 5 t.e.m. 7 en dan vooral "The Unknown Soldier" zijn hoogtepunten voor mij evenals afsluiter "Five to One".

Voor de liefhebbers: foto's van de sessies voor de Waiting For The Sun vind je hier:

http://www.crystal-ship.com/images.php?fld=1968%2F02-19-58

P.S. Op een foto van John Densmore(de drummer) zie je op de achtergrond ook sessiebassist Doug Lubahn zitten.

Elke fantastische groep zal wel een minder album hebben zeker. Voor mij is dit veruit het zwakste album van The Doors. Het nummer Waiting For The Sun van Morrison Hotel dat eigenlijk hierop had moeten staan, vind ik het beste nummer, ook al is het het misschien wel het minste op Morrison Hotel en daarmee heb ik alles gezegd over dit album.

Ik vind deze plaat ook een stukje minder dan bv. L.A. Woman, het debuut en ook Strange Days. De chemie ontbreekt een beetje: de experimenten pakken maar ten dele goed uit en de 'gewone' nummers zijn allemaal net wat minder dan op de andere albums. Eigenlijk is Spanish Caravan het enige nummer hier dat een echte meerwaarde is in het Doors-oeuvre, al vind ik het verder geen slecht album. Maar ze hebben gewoon beter gemaakt.

zozo,Herman. Jij hebt het over proto-synthpop?
Zal ik je wat zeggen?toetsenis ray manzarek had voor die tijd de meest moderne synthesizers!! Eigenlijk zie ik the doors als een soort primitieve versie van een synthi-popband.
Hun invloed op new wave bands als comsat angels,the stranglers en siouxshee and the banshees is als je het mij betreft goed hoorbaar,
Evenals hun invloed op jaren 80 synth pop bands als Gary Numan,ultravox,Duran duran,Depeche mode en A-ha.
En dan dit album. Aanvankelijk gaf ik 5 sterren. daar gaat een half sterretje van af. EN dat vooral omdat ik Hello.i love you en Wecould be so good together toch maar een paar melige 13 in een dozijn bleus deuntjes vind

Onbegrijpelijk vind ik dat not too touch the earth en yes the river knows nooit een hit zijn geweest in die tijd. Want eigenlijk vind ik deze twee liedjes nog altijd veruit de mooiste liedjes op deze plaat.
The unknown soldier en en spanish caravan zijn vervolgens allebei twee uitstekend geslaagde experimentele hitsingles.
My wild love en five to one zijn alebei staaltjes van heerlijke sfeervolle begrafenis-depri bleus. Wintertime love heeft een hele fraaie melodielijn maar wordt verpest door het erg potsierlijke hoempapa-ritme wat er in zit. En love street is misschien niet hun allersterkste nummer in hun oeuvre,maar nog altijd een lekker klinkend sfeervol liedje.

Toch een ietwat grillig album met muzikaal veel fraaie momenten maar ook wat minder fraaie. Verder minpunt op dit album is de wel erg korte duur van de liedjes en daarmee ook korte duur van dit album wat dit album en de liedjes in mijn gevoel een wat erg vluchtig karakter geeft.
Jim Morrison en co hadden toch best in de studio samen wat meer kunnen oefenen om de liedjes wat meer op te rekken. dan hadden deze liedjes op deze plaat en ook de plaat zelf muzikaal-inhoudelijk wat meer body gehad.
Toch blijft dit niettemin wel overeind als een van de betere pop/rock platen die in de jaren 60 zijn gemaakt

Ik schrok een beetje van de eerste nummers. Klonk toch bij lange na niet zo goed als op de eerste twee platen. Daarna herstellen ze zich gelukkig snel. Ik ben nu bij My Wild Love. Ook weer minder. Nu hopen dat alles hierna wel te doen is, want anders zou dit toch een behoorlijke tegenvaller voor mij zijn na die vorige twee.

Waarom zijn ze niet verder gegaan met dat orgel achtige geluid. Dat vond ik eigenlijk nog het mooiste aan de eerste twee albums van The Doors. Tenminste, het is hier ook wel aanwezig, maar veel minder prominent.

Ha waiting for the sun op een eerder album zetten en dit album zo noemen. Wat een inventiviteit.
Wel bevat dit album een van de sfeervolste nummers die ik van hen ken en ook heel mooi is gebracht in de film van OIiver Stone nl. Love Street. Verder een krachtig nummer over The Unknown Soldier en de sjamanistische a la Carlos Castanada in de vorm van My Wild Love, ook lekker spacey verwerkt in een scene. Met Five to One wederom een sterk nummer, die naar mijn gevoel Oasis ook geinspireerd heeft op hun laaste album. Dit album was het album wat ik het meeste draaide en misschien ook wel het mooiste vind. Maar dat alles onder de mantel der liefde voor bepaalde nummers en persoonlijke smaak.

Ik ben nog steeds niet helemaal tevreden met dit album. De meer typische Doors nummers vind ik weer erg mooi. Love Street, Summer's Almost Gone, Wintertime Love (had veel langer mogen duren) bijvoorbeeld. Daarnaast vind ik sommige van de vreemdere nummers ook erg geslaagd. The Unknown Soldier en Spanish Caravan als uitstekers. Toch kom ik ook een boel tegen waar ik niet zoveel mee kan. Hello, I Love You blijf ik nog steeds een draak vinden. Echt een heel simpel inspiratieloos ding. Not to touch the Earth is als nummer op zichzelf wel okay, maar haalt de hele sfeer uit het album.
Of eigenlijk beter gezegd, het is het begin van een soort 'tweede sfeer' die je daarna nog vaker tegen komt. Ik neem hierbij de vrijheid om de nummer op deze plaat in twee kampen in te delen:
Kamp 1: Nummer 1, 2, 4, 5, 9, 10, 11
Kamp 2: Nummer 3, 6, 8
Hoort bij geen van tweeën helemaal: 7
Hoe dan ook, het zijn die nummers uit Kamp 2 die ik helemaal niet onaardig vind, maar wat mij betreft de algehele sfeer niet hebben die de andere nummers wel hebben. Het haalt de algehele feeling van dit album een stuk naar beneden. Dat vind ik best jammer,
Het lijkt er toch op dat dit geen blijvende hit wordt in mijn playlist.

Okay, vergeet wat ik zei. De kampen hebben hun verschillen opzij gezet en dansen nu vrolijk rond met elkaar. Dit album moest echt vaak geluisterd worden voordat ik hem helemaal 'voelde'. Gelukkig is dat nu zo ver. Als ik hem zo hoor zeg ik: Precies even goed als Strange Days en dus gewoon een uitstekende plaat die toch het niveau van het debuut weer niet haalt. Zo, nu kan ik eindelijk verder met The Soft Parade

Dit is ook een goed album, het wordt nu wel erg moeilijk te bepalen welke het beste is.

Aanvankelijk lijkt dit een luchtig album te zijn, maar al snel slaat de sfeer om. Love Street en My Wild Love vind ik wat minder, maar passen om de een of andere reden wel perfect bij dit album. Ik begrijp dat er wat kritiek is op Hello, I Love You? Ik vind dat eigenlijk een erg leuk nummer. Andere uitblinkers zijn Not to Touch the Earth, The Unknown Soldier en Spanish Caravan.

Hello, I Love You werd destijds ervaren als een zouteloos kommersjeel liedje ............ Ik sloeg het ook altijd over als ik de LP opzette moet ik eerlijk toegeven. Prijsnummer is voor mij Yes, The River Knows. Het klinkt na 40 jaar nog even fris en tijdloos terwijl de rest van de songs gedateerd klinken ( zoals bijna alle Doors opnames ) ......

Voor mij is dit de minste van The Doors. Staan aantal nummers op die ik wel lekker vind maar met het meeste heb ik niks..

Het laatste nummer

Morrison die voor de microfoon neergezet moet worden en amper op zijn benen kan staan. Een combinatie van dronken geraas en weinig verhullende revolutionaire uittingen. Heel erg gaaf dus!

Daar sluit ik me bij aan AERO. Ook ik vind dit een verbluffend goed album. Wat is dat toch met muziek? Soms vind ik albums mooi om hun eenduidige sfeer en uitstraling. Maar soms is een bijna willekeurige verzameling van liedjes en stijlen ook heel erg mooi. Denk maar aan 'Revolver' van The Beatles met soul, psychedelica, rock en een nummer als 'Eleanor Rigby (stijl?). The Doors experimenteren hier zelfs met de waltz en spaanse temperamenten. En het staat ze goed. 'Love Street' is zo'n klassieke song die over 100 jaar nog bij velen langs de ruggegraat omhoog kruipt. Wat een goede plaat!

Nu een half jaar later besef ik pas dat dit album absoluut de score is van mijn leven rondom winter 2008/2009. Ik heb dit album ondanks dat ik hem niet meteen snapte behoorlijk grijsgedraaid. Deze liederen zijn geworden tot de thema's van de koude winterdagen toen ik met ijskoude neus heen en weer reisde tussen huis en school. Mijn eerste vrienden maakte op mijn nieuwe opleiding waar ik in eerste instantie onthutst was door het gebrek aan mensen die ik begreep, die wat zinnigs te vertellen hadden. Heerlijk, muziek als doosjes in de kast. Ieder nummer beleeft zijn hoogtepunt op een voor jou belangrijk moment. Hoe vaak heb ik Wintertime Love wel niet gehoord? Toch kan ik me nu alleen maar die ochtend herinnerden toen ik zonder duidelijk doel de Westzeedijk afstruinde met een ijzige tegenwind en ik zonder gevoel voor schaamte luidkeels meezong: "Winter's so cold this year. But you are so warm, my wintertime love to be!".

Waarom is het van alle momenten deze passage die me zo is bijgebleven. Ik zing wel vaker luidkeels mee met mijn muziek. Zeker die schreeuw van een Morrison ondersteun ik graag met mijn inferieure vocalen. Toch was het deze ochtend waaraan Wintertime Love voor eeuwig aan verbonden zal blijven. Zo is Waiting For the Sun verbonden aan een koude avond toen ik van mijn werk naar huis fietste door de verlaten havens van Rotterdam. Zo is The Unkown Soldier verbonden aan die ochtend toen ik besloot van mijn huis naar het centrum van de stad te gaan lopen (het duurde me een uur of twee).

En waarom is het dit album dat mij zo doet denken aan die koude winter? Ik luisterde wel meer albums op dat moment. Ik denk dat dit het meest deprimerende album was op mijn mp3 indertijd. Het najaar heeft me vorig jaar echt in een dip gebracht en ik ben juist het soort mens dat geen opbeurende muziek wil horen als hij zich kut voelt.

Zo geschied het dus. Aan het oppervlak een van de saaiste winters uit mijn leven. Maar van binnen is het een van de meest veelbewogen periodes geweest tot nu toe. Ik ben gefascineerd door hoe muziek zich wortelt in de gebeurtenissen in mijn leven. Ze worden als het ware de soundtrack ervan. Ze maken iedere saaie dag een tikkeltje glansrijker. Een wandelende eenling wordt The Unknown Soldier. Een fietsende eenling wordt een zieke man die verlangt naar de zomer. Een koude eenling wordt een idioot die verlangt naar een warm liefje. Muziek, ik heb u lief!

U is een poëet