Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)

Dan ben je de discografie van Iron Maiden nog eens aan het beluisteren in chronologische volgorde, vergeet je deze parel..

Tja, hoe ik het doe, weet ik niet, maar deze plaat glipte eruit. Ligt misschien aan het feit dat 'Seventh Son of a Seventh Son' de plaat hierna is, meteen mijn favoriet, en dat ik deze daardoor vergeten ben. Maar daarmee doe ik 'Somewhere In Time' onrecht. Dit zit geweldig goed in elkaar, misschien als geheel wel de beste plaat van Iron Maiden. Het valt ook op dat ze hier nog snedig klinken, in tegenstelling tot de latere albums. Heel leuk stukje van MindRuler, zo had ik het nog niet bekeken, maar dat is echt een frisse kijk op deze plaat!

Over de nummers zelve: er zit misschien geen werkelijk geniaal nummer tussen, maar het zijn stuk voor stuk sterke nummers, en, zoals eerder gezegd, als geheel is dit misschien wel geniaal. Een verhoging dringt zich op, en die komt er dan ook. De vierde plaat van Iron Maiden die 4,5 sterren krijgt, chapeau!

Ik vind het nummer The Lonelines Of The Long Distance Runner echt geweldig.
Met een mooie tekst vind ik, hij heeft namelijk helemaal gelijk.
Ik heb ook wel eens een marathon gelopen en dan ben je echt erg alleen je moet het zelf doen niemand anders kan het voor je doen.

5* Voor een geweldig Maiden album Alexander The Great is trouwens ook prachtig.

The Loneliness Of The Long Distance Runner is gebaseerd op het gelijknamige verhaal van Allan Sillitoe. Die is in zijn geheel wel op internet te vinden. Als je het een mooie tekst vind, zou ik het zeker eens lezen.

Ik weet nu van dat verhaal van Sillitoe (silly name?), dank Edwynn.

Vroeger -opa vertelt...- moest ik altijd aan het verhaal Marathon van Stephen King denken, een verhaal waarbij de hoofdpersoon niet mag stoppen en maar door móet gaan. Stop je, verlies je je leven.

Ach, en zo hebben we allemaal onze herinneringen.. mooi toch?

Zo'n interpretatie is ook zo gek nog niet. Als tiener las ik ook wel veel King en die associatie maakte ik ook.
De tekst in het nummer is ook weer persoonlijk te interpreteren. Als leidraad in de song wordt de reflectie van de hoofdpersoon tijdens het rennen gebruikt. Dat kan voor iedereen van alles zijn. Het nummer laat dat open. Wil je het hoe en waarom weten, lees dan de tekst van Sillitoe.

De Marathon heb ik ook gelezen. Oorspronkelijk verschenen onder het pseudoniem Richard Bachman.

We zijn toch ook drie dezelfde gekkies op een rijtje, hè?
Ik zal dat verhaal eens checken van die Sillietoe.
Kronos,er was toch meer onder dat pseudoniem geschreven?

Zeven verhalen volgens wikipedia. De vier eerste heb ik gelezen. Die zijn ooit gebundeld in een boek verschenen.

Een topper. De synthesizers van het openingsnummer zijn echt fantastisch. Je voelt je direct in 'space' en zit meteen in de goede stemming. Een van de beste van Maiden. Ik kan op dit album geen slecht nummer vinden. 5/5

Jammer van het nummer Heaven Can Wait, anders had de plaat voor mij ook de volle score gehaald. Laten ze net dit nummer altijd live spelen .

The Loneliness Of The Long Distance Runner heeft een geweldig instrumentaal tussenstuk en een aparte drive.
Déjà Vu is zo'n vergeten nummer, lekker snel. Nooit live gespeelt.

Alles is top aan dit album. Alexander The Great is volgens mij het beste nummer die Maiden ooit heeft opgenomen en een schande dat dit nummer vrijwel nooit wordt gespeeld in concert. Heaven can Wait is ook heerlijk. Kan hier uren naar luisteren. Metal op zijn best.

Het valt me op dat Maiden nummers soms wel degelijk een spirituele inslag hebben, bijna dood ervaring zoals ik hier terug lees, en natuurlijk Hallowed be Thy Name, ''Reflecting on my past life'' etc.

Deze heb ik overigens een paar jaar geleden op vinyl gekocht en het is zeker geen slechte plaat, maar zeker niet zo goed als zijn opvolger.

Maak daar maar 'helemaal nooit' van. Voor zover ik weet hebben ze het nummer alleen in rehearsel geprobeerd. Waarom het de setlist nooit heeft gehaald zal wel altijd een mysterie blijven. Ik heb ooit het gerucht gelezen dat Smith z'n partijen niet onder de knie kon krijgen maar dit kan ik maar moeilijk geloven eerlijk gezegd.

Kan ik eerlijk gezegd ook niet geloven. Feit blijft dat het een bloody shame is dat het nooit live is uitgevoerd. Een dergelijk weergaloos nummer smeekt het toch gewoon om live gebracht te worden.

Nicko zei een paar jaar terug nog:


En bruce weet ook nog hoe het nummer gaat

Hopelijk bewaren ze het nummer voor de afscheidstour ofzo =p

Tsja zo zijn er wel maiden nummer die ik graag (weer) eens live zou willen horen, hoewel ze met de somewhere back in time tour welal een hoop van smeekbeden verhoord hebben. toch zou ik nummers als 'Mother Russia' of 7th son of a 7th son' best eens live willen zien.

Ik vond het bij de somewhere back in time tour nog wel meevallen, alleen The Rime, Aces High, Powerslave, The Clairvoyant en Moonchild waren echt al jaren niet meer gespeeld.

Dat zijn toch 5 nummers, bijna een kwart van de show, maarals je het zo omschrijft valt het inderdaad mee.

Precies, de rest van de nummers waren allemaal de standaard nummers die elke tour zowat worden gespeeld. Neemt niet weg dat het desbetreffende concert in 2008 wel heel erg vet was =D

Powerslave en Aces high werden tijdens de Ed Hunter tour in '99 ook elke avond gespeeld. Als je het écht kritisch bekijkt (maar waarom zouden we?) dan hadden ze alleen Rime of the ancient mariner en Moonchild sinds de jaren 80 niet meer gespeeld. En ja, ook ik vond dat concert echt te gek maar blijf bij m'n mening dat (vooral) Somewhere in time er veel te bekaaid vanaf kwam.

Vind ik ook. Alleen Heaven Can Wait en Wasted Years worden nog eens van stal gehaald. Nooit meer Caught Somewhere In Time, Loneliness Of The Long Distance Runner of ja Alexander The Great.
Stranger In A Strange Land werd nog wel eens als swap song gespeeld, maar sinds de dood van Adrian Smith's vader gaat het nooit meer gespeeld worden.

Ja, zonde. Maar goed, zo hebben we nog eens een reden om de plaat nog eens te draaien. Bij Number Of The Beast en Piece Of Mind heb ik maar al te vaak de neiging om Run To The Hills en The Trooper over te slaan wegens te vaak gehoord.

vertel?

Smith speelde het op de uitvaart van zijn vader las ik ooit eens. Hij deed daarbij de belofte dat dat de laatste keer zou zijn dat ie het speelde.

Hét bewijs dat je moet uitkijken met wat je belooft... begrijp het wel, maar wat is dát jammer...

Inderdaad erg jammer want het is één van hun allerbeste nummers.

Ja, zeg nooit nooit. Ik kan heel goed invoelen hoe moeilijk het is om op uitvaarten van overleden dierbaren gedraaide favoriete nummers terug te luisteren. Laat staan dat dat nummers zijn die je zelf geschreven hebt.

Was destijds mijn eerste album wat ik kocht van Maiden, alleen voor het nummer Waisted Years. Had voorheen nooit geen muziek van de band gehoord, en was niet into metal, maar was hierna gelijk een groot fan. De synths die voor vele ergelijk waren vind ik op dit album het compleet maken.

Ik was mijn stemmen kwijt na mijn kleine loopbaanonderbreking vorig jaar en nu moeten mijn vinylplaten opnieuw "bestemd" worden, waaronder ook nog deze. Ik had al een bericht en/of mening en/of whatever neergezet. Na ga ik mij inhouden en enkel zeggen: dat gitaarwerk, waanzinnig.

Waanzinnig inderdaad. Vooral Smith is hier op dreef zeg, denk niet dat hij zijn spel op deze plaat ooit nog overtroffen heeft.