Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)

Iemand bekend met de bonustracks ? Zijn ze het opnieuw aanschaffen van de cd waard ?

De Bonus tracks zijn eigenlijk de B kantjes van de singles, vooral de eerste 2 zijn erg vermakelijk. Reach out wordt gezongen door adrian smith Sherrif of...gaat over hun eigen producer of was het manager? die hier op vriendelijke wijze in het ootje wordt genomen.

de andere 2 zijn redelijk.

deze 4 tracks zijn ook te vinden op de special maiden box Eddie's Archive (die helaas erg zeldzaam is en waarvan de 3 album niet los (in de winkels dan} verkrijgbaar zijn.


De Bonus Tracks klinken totaal anders dan het reguliere materiaal maar als je van een beetje Bluesy rock houd kun je de Cd gerust aanschaffen.

Ook als songschrijver was ie lekker bezig

Wasted Years, Sea Of Madness en Stranger In A Strange Land zijn toch niet de minste songs op dit album dacht ik zo

Het bonusmateriaal is zeer goed te versmaden vind ik! Enkel Sherrif of Huddersfield springt wat uit de toon vanwege het super melige karakter. Wel erg leuk trouwens als je je een beetje in het 'waarom' van het nummer hebt verdiept. De overige 3 nummers zijn prima. Qua stijl inderdaad wel anders dan de rest op het album maar daardoor zeker niet minder. Gewoon 'anders'.

Met The Sherrif Of Huddersfield wordt niemand minder dan Rod Smallwood bedoeld. Een typisch gevalletje van 'je moest erbij geweest zijn' . Een inside grapje voor wie de mensen persoonlijk kent. Ik kan er niet veel mee.

Reach Out is een track van de oude band van Adrian Smith. That Girl is een bewerking van een FM nummer en Juanita is een Marshall Fury cover.
Deze drie nummers zijn opgenomen aan de vooravond van de Somewhere In Time opnamen. Enkel McBrain, Dickinson en Smith zijn er op te horen. Ze noemden zichzelf voor de grap The Entire Population Of Hackney. Steve Harris en Dave Murray wilden er niets mee te maken hebben. Dat zal wellicht liggen aan het hoge AOR gehalte van de nummers.

Reach Out en Sherrif stonden op de Wasted Years single. De andere twee op de Stranger In A Strange Land single.

Gelukkig heb ik de versie zonder bonustracks.
Toch eeuwig zonde om zo'n monumentale plaat af te sluiten met restafval !

Bonustracks horen nooit tussen reguliere nummers te staan, vind ik.

Volgens mij bevat de versie met bonustracks een extra cd en staan die nummers dus niet achter Alexander The Great.

Mee eens, Lonesome Crow. De albums met bonustracks die ik heb, zet ik toch meestal uit als de reguliere plaat is afgelopen. Dit album is inderdaad het best zonder de bonustracks.

Als het op een aparte CD staat dan zal het wel, die zet je dan 1x op en daarna (vrijwel) nooit meer.
Het gaat mij erom dat de sfeer bewaard word die je vroeger ook ervaarde als je de LP luisterde.
Zo wil ik nog graag het debuut hebben met de oorspronkelijke 8 songs en niet de 9 die er nu op staan.
Gelukkig heb ik nog wel de originele NOTB CD, daar was toch ook een bonustrack tussen gefrommeld ?

Met platen die ik wat minder goed vind, daar vind ik het niet zo erg dat ze er wat achteraan plakken.
Maar van klassiekers (zoals deze) moet men afblijven, hebben ze op zich goed opgelost met die extra CD.

Bonus CDs e.d. zijn altijd wel leuk voor de heb vind ik, om de verzameling zoveel mogelijk compleet te hebben, maar ik beluister ze ook vrijwel nooit.

Bonusnummers. Soms leuk. Veel vaker niet. Maar graag altijd apart. Wat dat betreft ben ik precies als Lonesome Crow. Albums moeten voor mij altijd, ook al zijn het geen klassiekers, in hun originele staat behouden blijven.

Voor wat Iron Maiden betreft, zou ik het leuker vinden als de First Ten Years serie weer eens afgestoft wordt. De b-kantjes vind ik best aardig. En op die manier zijn ze ook nog eens uitstekend verpakt.

Ja ik kan me nog goed herinneren dat The first ten years serie uitgebracht werd destijds! Eindelijk al die moeilijk te verkrijgen b-kantjes en live versies eens op cd.

That Girl is een van de weinige bonus nummers die echt de moeite waard zijn. draai dat nummer nog regelmatig.
I've got the fire (Montrose ) is nog zo'n cover die geweldig goed is uitgevallen.

That Girl is inderdaad een prima nummer, maar past hier niet goed tussen.
Was toch de b-kant van Stranger In A Strange Land?
Wat ik nog steeds hun beste single vind trouwens.
Mooi duister en slepend.
Echter vreemd genoeg geen groot succes.

Nog een goed album van Iron Maiden. Van de 'grote 4'/traditionele metalgrootheden blijft Maiden voorlopig de enige die me enigszins kan bekoren.

Mijn verwachtingen waren hoog doordat ik begreep dat hier synths in zaten en de nummer 3 positie van een kenner als Edwynn. Verwachtingen zijn al met al ingelost, alhoewel de ik de keyboards sporadisch op wist te merken. Wat niet maakt dat de songs niet sterk in elkaar zitten met als hoogtepunt The Loneliness of the Long Distance Runner en Alexander the Great. De opener vind ik helaas iets minder.

De galmende productie bevalt me goed bij dit album. Daarnaast staat het vol met mooie zangmelodieën en lekkere gitaarstukken en -soli onder een dynamische ritmesectie. Op zich vind ik Bruce Dickinson een prima zanger, alleen erger ik me af en toe als hij op het randje gaat zingen. Het gedeelte 'Time is always on my side' uit Caught Somewhere in Time is een voorbeeld hiervan. Dit is niet iets van dit album specifiek. Dat dit mijn voorlopige favoriet is wel.
Seventh Son of a Seventh Son is de volgende bestemming.

En die zijn? Iron Maiden, Judas Priest, Motörhead en Black Sabbath?

Mwah, het zijn maar gitaarsynths. Gewoon om wat accentjes te leggen. Op Seventh Son kom je ze ook wel tegen. Verder heeft Maiden nooit gebruik gemaakt van toetsenwerk.

Verder speelt voor mij de factor nostalgie een grote rol. Dat kan mijn kijk op de plaat ietwat troubleren .

Ik las het ergens; volgens mij was het iets van Metallica, Iron Maiden, Slayer en Megadeth.

Ah, je verwart het met de Big Four. Dat zijn Metallica, Slayer, Megadeth en Anthrax.

Ik zie het; thrash/speed is denk ik niet helemaal mijn genre.

Thrash/speed is dan ook een genre waar Maiden helemaal niets mee van doen heeft.

Hmm, Caught Somewhere in Time is juist mijn favoriet van het album. De synthesizers worden inderdaad alleen voor "emfatiek", maar creëeren daardoor wel die heerlijke tot de verbeelding sprekende sci-fi-sound. Veel plezier met Seventh Son, de beste van Maiden .

Ben er van overtuigt dat wanneer je dit album wat langer draait je wel tot andere inzichten komt betreft Caught Somewhere In Time, sommige nummers liggen niet zo makkelijk in het gehoor, maar zijn daardoor zeker niet minder. Alexander The Great was mijn favoriet in het begin, nu vind ik het de minste track.

Sea Of Madness had ik het minste mee, en is nu veruit mijn favoriet, samen met de opener.

Geweldige plaat van de Britten. The Loneliness of the Long Distance Runner en Alexander the Great vind ik ook twee prijs nummers, maar de rest doet er zeker niet voor onder. Het epische karakter van deze plaat staat mij wel aan en Iron Maiden brengt het gewoon uitstekend. Genieten.

Bruce Dickinson had op dit album last van een writersblock en leverde geen enkele compositorische bijdrage. Gelukkig vingen Harris en Smith het goed op. Toch vind ik het songmateriaal net iets minder dan op bijv. een Powerslave of een Seventh Son Of A Seventh Son. Moeilijk te zeggen waar het hem in zit want echt slechte nummers staat hier niet op. Elk nummer afzonderlijk heeft zo zijn charme. Maar als geheel vind ik juist genoemde platen net een tikkie beter dan deze.

4*

Ontzettend goed album.
Smith is hier echt griezelig goed bezig , alleen die solo al van Wasted years ... een niveau wat het latere bandlid Gers nooit heeft gehaald en ook nooit zal halen.
Dit album samen met N.O.T.B en Powerslave zullen ( voor mij ) altijd met afstand hun beste werk zijn wat ze ooit hebben uitgebracht.
De zangpartij van Bruce is ook erg goed op dit album

Bruce & Steve zijn alle 2 ook progrock-liefhebbers.
Bruce had grootse plannen voor de opvolger van "Powerslave", het moest een conceptalbum worden en liefst een dubbel-LP.
Muzikaal moesten grenzen verlegt worden etc etc, en volgens hem moest "Somewhere in Time" voor Iron Maiden worden wat "Physical Graffiti" voor Led Zeppelin was (ken die plaat niet trouwens).

Een probleempje, hij moest zijn bandleden nog overtuigen.
Dat leek hem geen probleem wat Maiden opperhoofd Steve Harris hield ook van progrock dus dat moest kunnen.
Wel, die had er totaal geen oren naar, Bruce kwam vooral met akoustische stukken op de proppen die Steve naar de prullenbak verwees (volgens hem omdat ze gewoon te slecht waren, niet omdat ze akoustusch waren).

DIt heb ik uit het uitstekende boek "Mean Deviation: Four Decades of Progressive Heavy Metal" van Jeff Wagner.

Deels waar. Uiteindelijk kwamen 2 acoustische stukken, het intro en het outro wel op Seventh Son terecht. Gelukkig maar want die vind ik wel erg goed, ben ook best benieuwd naar de rest van het materiaal.

Wel interessant om eens te lezen over het hoe en wat van de Somewhere in time en Seventh son periodes. Zijn daar boeken over? Zo ja, welke?

Na het prachtige Powerslave uit 1984 werden we alweer aangenaam verrast met Somewhere in Time in 1986. Dit album betekende voor mij ook de kennismaking met Iron Maiden live en wel in de Groenoord Hal in Leiden. Tjonge, dat was een gaaf consert, ik zie nog de albumhoes met de neonreclame op het podium hangen, heer Dickinson die het podium oprent met een jas met allerlei knipperende lampjes e.d. Zowel visueel als muzikaal een waar spektakel!
Ok, SiT opent met Caught Somewhere in Time. Dit is een snel nummer dat erg prettig klinkt. De single Wasted Years is ook erg goed, dit is wat mij betreft de beste single ooit die Maiden heeft uitgebracht. Sea of Madness is ook al heerlijk, vooral de bonkende bas op de achtergrond is super.
Dan volgen twee iets mindere (voor alle duidelijkheid: nog steeds geweldige) nummers Heaven Can wait en The Loniless….
Stranger in a Strange Land is alweer zo’n geweldig nummer: de bas ronkt weer prima, de gitaren klinken heerlijk en het geheel wordt zo nu en dan prima ondersteunt door een keyboard.
Alexander the Great is alweer zo’n episch Maiden nummer ala Rime of Seventh Son.
Deze geef ik 5 sterren.