Iron Maiden - Somewhere in Time (1986)

Op de recente platen heeft Bruce dan wel zijn zin gekregen, aangezien die behoorlijk proggie zijn. Ik mis de oude Maiden eigenlijk wel een beetje.

Ik draaide deze laatst weer eens (mijn zoontje van 4 wil 's avonds na het eten altijd nog even rocken, en mag dan zelf het cd-tje uitzoeken). Het verraste me hoe goed deze plaat toch eigenlijk is. Het geluid is dan wel wat meer Amerikaans en "plastic" dan op het weergaloze Powerslave, met meer delays en andere effecten dan we gewens waren van Maiden. Maar het past perfect bij de hoes en bij de nummers. Het draagt bij aan de sfeer van de plaat. Een heel modern aandoend, eigen geluid. De gitaarpartijen, en vooral de prachtige solo's van Adrian Smith, zijn fantastisch. Ik vond Powerslave altijd hun hoogtepunt, maar ik begin toch wat te twijfelen... Eigenlijk geen slecht nummer te bespeuren. Wat een drive heeft Dejà Vu!

Dit is inderdaad zeker te weten een topper binnen de Maiden discografie. Het geluid klinkt vooral door het gebruik van gitaar synhersizers erg futuristisch, wat door de hoes ook vooraf al een beetje getoond word natuurlijk.

Powerslave is ook een erg goed album, maar bij mij gaat de Iron Maiden survival tussen hun beste albums altijd tussen deze en Piece Of Mind.

Maar eigenlijk hebben ze met Bruce als zanger in de jaren 80 geen slecht album gemaakt, al vind ik dat je bij Seventh Son de aftakeling duidelijk kunt horen, want voor mij begint op dat album de scherpte er echt af te raken. Deze niet die is van begin tot eind raak. Vooral het begin alleen al met het eerste nummer.

Vind ik persoonlijk dikke onzin! Seventh son is nog een knaller van jewelste. Geweldige gitaarsound ook op dat album. Pas ná Seventh son gaat het een paar tandjes minder vind ik.

Ok prima gewoon een smaak verschil zeg maar.

Ik vind het persoonlijk geen dikke onzin, vind Seventh Son veel minder scherp, lees hoogtepunten bevatten dan deze, wat wel van begin tot eind 1 hoogtepunt is.

Ik ben het wat dit betreft wel met Ricardo eens, van alle Maiden albums tussen 1982-1988 vind ik SSotSS het minste. Niet slecht natuurlijk, maar gewoon het minste van de 5. Als ik een lijstje zou maken:
1) Piece
2) Sit
3) gedeeld Powerslave/NotB
5) SSotSS
Waarbij ik meteen aan wil geven dat de verschillen tussen 1, 2 en 3 echt minimaal zijn!

goed zo Buurman, je kunt het ze niet jong genoeg leren. Mijn zoon Lars is er ook zo ingerold en is o.a. meegeweest naar Sonisphere 2011 te Amnéville en Maiden in Arnhem. Maar hij houd nog het meest van Slipknot en Slayer. De eerste ben ik niet zo gek van, die andere wel ....

mijntens:

1) Seventh Son
2) Number Of The Beast
3) Powerslave
4) Somewhere In Time
5) Piece Of Mind

Hmm grappig Nieuwstad vind de minst goede jaren 80 Bruce/Maiden plaat weer de beste.

Mijn gedachte over Maiden in de jaren '80....

Seventh Son wordt vooral met terugwerkende kracht gezien als een zeer goed album.
Ook in het boek "Mean Deviation: Four Decades of Progressive Heavy Metal" wordt het als de beste Maiden gezien omdat er veel progressieve elementen in zitten.
Alhoewel ik die plaat al een jaar of 20 niet meer gehoord hebt viel dat volgens mij wel mee, mij viel die destijds nogal tegen net als de Aardschok die suggereerde dat er nogal gegraaid was in de afgekeurde songsprullenbak.

"Killers" toont een band die nog het meest progressief bezig is, superafwisselende songs en complexere songstructuren etc met veel tempowisselingen.

De impact van "the Number of the Beast" blijft ongeevenaard, voor mij de absolute Maiden plaat.

Powerslave is m.i zwaar overschat, maar ik ben de enige die daar zo over denkt..

Qua sfeer lijkt "Somewhere in Time" wel wat op "a Matter of Life and Death", lange songs met uitgesponnen instrumentale stukken waar je voor in de stemming moet zijn.

"Piece of Mind" is een zeer toegankelijke plaat, kan ik altijd horen.

Het debuut is niet zo goed geproduceert maar kent daardoor zijn charme, ook hier zeer afwisselende songs ijzersterk uitgewerkt en terecht werden alle NWOBHM bandjes naar de 2de divisie verwezen.

Anyway, mijn top 7:

1. NOTB
2. Piece of Mind
3 Killers
4 Somewhere in Time
5 Iron Maiden
6 Powerslave
7 7th Son

' Progressief' vind ik altijd een beetje lastige term om op Maiden los te laten. Maar goed, de invloeden zijn er wel. Heavy metal heeft toch wel de overhand in mijn beleving.

Ik vind Somewhere In Time over de gehele linie gezien progressiever dan Seventh Son. Die laatste dankt haar status volgens mij louter aan het titelnummer. Verder staan er redelijk toegankelijke heavy metaltracks op met gemakkelijk meezingbare refreinen enzo. Niet verkeerd, integendeel, maar Somewhere In Time bevat wat dat betreft veel meer progressief getinte stukken.

In mijn herinnering werden zowel Somewhere In Time en Seventh Son vooral afgedaan vanwege het gebruik van (gitaar)synths.

Dan zijn we in ieder geval met 2.

-edit-
Overigens had ik op basis van wat ik over Iron Maiden gelezen had, het idee dat dit hun minste was van de albums met Bruce uit de jaren '80. Uitverkoop en zo. Maar toen ik Somewhere in Time ging beluisteren, werd het al snel mijn favoriete IM album.
Hier iets minder galopnummers en de invloed van (gitaar-)synths doet de muziek goed.

Maak er maar 3 van =D

Waarom overschat?

btw, ik vind seven son ook zeer matig, het zijn een beetje de b kantjes van somewhere in time, weinig verheffend, en nog zoeter met die synths, te zoet

Omdat het niveau na de openers flink in zakt en pas weer bij de 2 afsluiters omhoog gaat, maar dat lijkt me een discussie voor bij het album zelf =p

Ik ben duidelijk voor 7th Son. Ik zou zelfs eerder zeggen dat de B-kantjes van die plaat op deze Somewhere in Time staan en ze het echte album dus pas 2 jaar later hebben uitgebracht. Eigenlijk vind ik hierop The Loneliness of the Long Distance Runner en Alexander the Great de enige echte toppers. De synthesizer sound is hier nog maar matig verweven in het geheel. Ik zeg, doe het goed zoals op de opvolger of doe het niet, nu is het wat halfslachtig. De hele plaat heeft een wat zagerig gevoel. Op 7th Son is het concept van de plaat wat mij betreft ook beter uitgewerkt. Bovendien staat op Somewhere in Time met Heaven Can Wait ook nog eens een ontzettend irritant kutnummer. Op 7th Son staat alleen het iets mindere Can I Play with Madness.

Ik ga voor:
1. Powerslave
2. 7th Son
3. Number of the Beast
4. Killers
5. Maiden
6. Somewhere in Time
7. Piece of Mind

Ik vind somewhere in time het enigste album zonder een irritant minder nummer. Alle nummers zijn goed tot zeer goed. En het geluid vind ik geweldig. Ik snap niet dat je Madness iets minder noemt en Heaven can wait een irritant ... nummer. Dan vind ik dat kinderachtige refreintje van Madness stukken slechter, saai solo gedeelte, simpel nummer. Ik vind op 7th son zo ie zo iets teveel van die hop hop in galop nummers staan, net als op Piece of Mind. De goede nummers zijn daarin tegen wel weer heel goed.

Klopt ja. Kan me nog herinneren dat ze in de Aardschok ook zeer negatief waren. Nooit begrepen overigens. Doen ze eens wat anders is het weer niet goed.

Ik vind het gebruik van die synth's op SiT zeer geslaagd. Het is als ondersteunig gebruikt. Dat lukte bij Judas Priest met Turbo echt niet, daar stond het er vol mee.

Album v/d maand in Aardschok. Over de SSOASS waren ze minder over te spreken.

Ik doelde meer op de meningen om mij heen. Niet wat Aardschok schreef.

Ah oké, dan begreep ik je verkeerd.

Ik heb dit album nog eens opgezet , en dit is voor mij toch HET maiden album.
Ik vind de gitaren ( zeker van Smith) echt ontzettend overtuigend.
Dit vind ik het hoogste niveau wat Maiden ooit heeft gehaald
En de stem van Bruce is gewoon subliem , echt een hardrock stem.
De voorgaande albums van Maiden zijn ook zeker mooi , maar soms mis ik gewoon die mooie synthesizer wat bij dit album meer dan genoeg wordt ingezet.
Bij de latere albums na dit album vind ik dat ze te veel gebruik maken van de synthesizer en de gitaren zijn niet meer zo overtuigend.
Bij dit album is de verhouding helemaal perfect.

Ik hoop toch niet dat dit de bedoeling was om Nicko op kartonnen dozen te laten meppen. Of is dit later nog geremasterd?

Dus dit is de St. Anger van Maiden volgens jou?

Ben ook geen fan van deze drumsound. Het album klinkt sowieso behoorlijk koud en afstandelijk, maar dat past uiteraard bij het gehele concept. Persoonlijk hou ik meer van de warmere sound op Seventh Son Of A Seventh Son.

@Nieuwstad, nu ben het het wel met je eens: dat de sound op SiT nogal koud is. Maar dat vind ik juist goed bij de nummers en het concept van dit album passen.

Wat betreft het geluid wel. Maar deze is muzikaal wel te pruimen in tegenstelling tot St. Anger.

Ik vind deze wel erg mooi.
Zal inderdaad wel komen vanwege het duistere geluid.
Stranger In A Strange Land is ook zeker een van hun zwaardere nummers.
Persoonlijk favoriet van Iron Maiden, al ontbreekt hij op veel verzamelaars.
Blijkbaar dat ze deze zelf ook te afwijkend vonden, of dat het hun trouwe fans minder aanspreekt.
Juist door dat nummer gaan luisteren naar Iron Maiden.
Fear Of The Dark vind ik verder ook een geweldig nummer, maar die ligt qua sfeer aardig in het verlengde van Stranger In A Strange Land.
Seventh Son Of A Seventh Son heb ik wat links laten liggen, had minder met de eerste single Can I Play With Madness?, terwijl opvolger The Evil That Men Do eigenlijk wel sterk was.

Het Hoogtepunt in het hele Iron Maidenoevre. Al zat Bruce Dickinson blijkbaar in een gigantisch wak wat betreft artistieke en inspiratieloze creativiteit. Dat geeft niets, want zijn stem is juist op dit album het best! Nog nooit klonk hij zo goed, krachtig en zuiver. Daarna zou hij het ook nooit meer zo evenaren. Laten we eerlijk zijn. Zijn songs zijn nooit de beste geweest van Iron Maiden, dus dat hij nu juist op dit album ontbreekt hindert niet.
Wel onbegrijpelijk dat de band zellf haast nooit een nummer speelt van dit album. Als ze het doen dan is het meestal Heaven can wait! Jammer want van mij mogen ze dit album wel helemaal live spelen en niet dat mislukte album uit 2006 A Matter of life and death, wat destijds in den Bosch wel gebeurde. Nog steeds een dieptepunt in mijn consertbezoeken
Maar goed: Somewhere in time begint met :
Caught somewhere in time en direct wat voor sfeer er op dit album is te horen. Op dit nummer is ook de mooiste overgang ooit te horen tussen minuut 4.40 en 4.50! Zodra dat er aan komt gaat mijn geluidinstallatie altijd naar maximum Het nummer dendert maar door om na ca 7.20 te stoppen.
Dan krijgen we de single: Wasted Years Wat nog best een behoorlijke hit werd. Het rare is dat deze op radio nooit meer wordt gedraait, terwijl can i play with madness regelmatig langs komt. Wasted Years was in feite nog een grotere hit dan Can i play with Madness

Sea of Madness en Heaven can wait zijn zeer goede nummers

Dat geldt ook voor de laatste 4, waar natuurlijk Alexander the Great een nummer is die veel meer lof verdient door meer te spelen tijdens de conserten.

het is al vaker gezegd: Eigenlijk staat hier geen slecht of minder op. de balans tussen kortere compacte nummers en lange epische nummers is ook erg goed, vandaar dat het zo lekker weg luistert. Daarom pak ik hem steeds weer uit mijn cd kast en dat zal de komenda 30 jaar niet anders zijn en daar ben ik erg blij om !!!!!