Simply Red - Picture Book (1985)

1985 was een vrij slap popjaar in mijn herinnering.
De Cd kwam op de markt en ik weet nog dat ik stage liep op de muziekafdeling van een bekend warenhuis.
Dit album draaide aardig zijn rondjes en werd behoorlijk verkocht.
Ik vond het aardig maar niet heel bijzonder.
Terugluisterend ( ik heb 'm uiteindelijk op copie) is het uit die periode een prima album.
Tussen de klinische en overgeproduceerde gevallen, was dit tenslotte een lekker geproduceerde plaat met best aardige songs. Soulminded en afwisselend.

Jammer dat het verloop erg wisselvallig werd uiteindelijk.

Een prima plaat van die rooie en zijn band. Zoals al vele malen eerder vermeld wordt, weet de band allerlei stijlen aan te raken en goed te verwerken in hun eigen nummers. En die rooie heeft ook nog eens een lekkere stem. Vooral het melancholieke Holding Back The Years komt nog altijd prachtig binnen bij mij. Af en toe vind ik het wel wat te gladjes. Maar dit euvel zie/hoor je altijd of bijna altijd bij pop bands. Plus dat ik niet alle nummers even sterk vind. No Direction bijv had voor mij niet gehoeven.

Maar altijd nog beter dan one direction, toch?

Dat lijkt me wel ja.

Picture Book en Red Box daarentegen...sublieme tracks.

En gisteren is een fonkelnieuwe track uitgebracht van het binnenkort te verschijnen nieuwe album. Ze gaan dus toch maar weer eens verder. Niet van het niveau van dit album, maar wel uptempo, althans als ik het stukje wat nu online staat mag geloven.

Money's too tight is een geweldige cover, zit een hele lekkere drive in, grappig dat een ex punker dan nu soul gaat maken. Holding back is ook prachtig, picture book en red box ook goed, rest mwah.
Een vreemde eend in mijn lp-kast, naast heel veel New Wave, Husker Du, Replacements etc, vlak voor de NY explosie van Sonic Youth, Swans etc

van wie is Money's too tight een cover dan?

the Valentine brothers.. google is je vriend

Wat mij berreft een sensationeel debuut van deze band. Ik heb de lp grijs gedraaid in de jaren 80 en zet nu de lp nog af en toe op en neem de krassen voor lief.
Helaas hebben ze dit debuut nooit meer kunnen benaderen en heb ik ze als band vrij snel afgeschreven. Wat waren ze trouwens live slecht in die debuutperiode.

Mick was direct een opvallende figuur, zoals hij daar liep in die clip van Holding Back the Years. Dat nummer viel ook direct op tussen de rest van de popmuziek uit die tijd. Dit was gewoon anders. Simply Red was waarschijnlijk wel de nieuwkomer van het jaar en het debuut is een prima plaat.

De ingetogen enigszins mysterieuze jongeman die in de clip van Holding Back the Years rondliep, bleek echter al snel om te slaan in een popiejopie met vervelende irritante popdeuntjes. Het gezicht dat me aansprak was toen verdwenen en daarmee verdween Simply Red voor mij in de grijze massa. Gemiste kans na een mooi debuut met voor mij het gelijknamige Picture Book als een van de hoogtepunten en waardige albumafsluiter.

Een van mijn eerste cd's ooit deze. Draaide hem niet veel maar in de jaren negentig als jong volwassene vrijgezel...... oei wat lekker. Biertje op het balkon met de buurman en deze cd op de achtergrond via het raam. Ja prachtig.

En een mooie losse productie heb ik het altijd al gevonden. Net niet het geniale maar wel een 4.5 sterren voor mij. Sentiment doet een stukje er boven op.

Deze leren kennen toen ik stage liep bij V&D (R.I.P) op de platenafdeling.
De Compact Disc was net een feit.
Het album verkocht goed en het heeft ook zeker een lekkere vibe.
Net iets te netjes vastgelegd en Hucknall weet mij niet overal te boeien, maar een lekkere plaat is het zeker.

PICTURE BOOK (1985) 2CD deluxe edition repair shop

Ik heb de remaster van het album uit 2008 met bonus DVD van een live concert in Montreux.
Als bonustracks werden vijf extended remixen geselecteerd, maar toen ik ging snuffelen tussen de singles
bleek dat een 2CD deluxe editie van het debuutalbum van Simply Red een veel beter was geweest.

Voor het resultaat van mijn speurwerk verwijs ik naar de link hierboven.

Afgeschreven of niet. Maar dit debuut album heb ik toen grijs gedraaid. Het had een sfeertje die mij op lange treinreizen vergezelde op mijn walkman.
Later nog live gezien in het Amsterdams Bos. In de regen gaf dat een nog leukere sfeer.
Hierna konden ze mij niet meer boeien. Maar voor dit album mijn 4,5 * alleen al omdat ik het kapot gedraaid had.

Heerlijke jaren 80 klassieker. Minder synth gedreven, maar een soul album. Het is mij niet iets te zoet, maar het heeft de tand des tijds goed doorstaan.

Ja, hun eerste was meteen de beste. Hier was Simply Red ook nog echt een band in plaats van het muzikale vehikel van Mick Hucknall. In 1985 was dit een fris en aangenaam geluid tussen alle overgeproduceerde hitparadepop. Een authentiek bandgeluid - in die jaren allesbehalve vanzefsprekend - die af en toe zelfs herinnert aan de dagen van de Stax-singles, en Mick Hucknall is hoe dan ook een van de beste blanke soulzangers die er rondloopt.

De eerste single Money's too tight to mention trok mijn aandacht toen ik het op de radio hoorde. Ik besefte pas jaren later dat het een over was (van de Amerikaanse Valentine Brothers, vandaar ook de nogal on-Britse verwijzingen naar de 'Reaganomics' en Capitol Hill). Met Holding back the years en Jericho pakte de band mij helemaal in. Ik kocht eerst nog die drie singles, maar kort daarna het hele album.

Daarna werd het geleidelijk steeds minder, al heb ik toch nog een handvol Simply Red CD's in mijn kast staan. Maar wat anderen hierboven ook al vaststellen: beter dan op dit album is Simply Red nooit meer geworden.

Ik zie dat er een Japanse editie bestaat met de vijf 12 inch uitvoeringen van de singles toegevoegd. Toch 'ns kijken of daar nog aan te komen is. Want met name die Cutback mix van Money is zeer de moeite waard.

Er is in Europa ook een 3cd editie uitgekomen met dezelfde mixen. Fijne editie!

Ik zag het ook ja. Die is inmiddels ook vervallen, maar vast gemakkelijker te krijgen dan die Japanse edities.

Toen eind 1985 Picture Book verscheen lag mijn muzikale interesse elders (prog/rock/metal) maar de singles vond ik wel goed. En wat heeft Dick Fuckall*, pardon Mick Hucknall een geweldige en soulvolle stem. Afgelopen jaar zo ongeveer alle cd's gescoord via die ene grote site en samen met Home is het debuut toch het beste wat Simply Red op plaat heeft uitgebracht. Prima album!

* Zo werd ie genoemd omdat hij nogal gecharmeerd was van vrouwelijk schoon

++ Money's Too Tight (To Mention)
+ Come To My Aid
+ Heaven
+ Jericho

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Simply Red - Picture Book (1985) - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Simply Red - Picture Book (1985)
De Britse band Simply Red debuteerde in 1985 indrukwekkend met het prachtige Picture Book, dat de tand des tijds verrassend goed heeft doorstaan, al is het maar door de stem van Mick Hucknall

Picture Book, het debuutalbum van de Britse band Simply Red bevond zich in 1985 wat buiten mijn muzikale comfort zone, maar ik werd overtuigd door de soulvolle strot van voorman Mick Hucknall. Simply Red zou het niveau van haar debuutalbum wat mij betreft niet meer benaderen, maar Picture Book klinkt door het behoorlijk authentieke soulgeluid nog altijd fris en urgent vergeleken met de meeste andere albums uit de jaren 80. Zeker in de ballads maakt Mick Hucknall diepe indruk als zanger, maar ook de uptempo tracks klinken nog altijd bijzonder lekker. De band zou flink opschuiven richting pop, maar dit uitstekende debuut neemt niemand ze meer af.

Op de sociale media kwam ik een aantal berichten tegen over een concert van Simply Red in de Ziggo Dome vorige week. De naam Simply Red, die ik echt al heel lang niet meer had gehoord, wierp mij direct een aantal decennia terug in de tijd. Na het album Stars uit 1991 heb ik de Britse band niet meer gevolgd, maar bij Simply Red denk ik toch vooral aan het jaar 1985. Het is het jaar waarin het debuutalbum van de Britse band verscheen en waarin de zanger van de band, Mick Hucknall, imponeerde in een dampend Paradiso.

Dat debuutalbum, Picture Book, had ik echt al decennia niet meer beluisterd. Ik had er geen hoge verwachtingen van, maar dit bleek niet terecht. Picture Book heeft de tand des tijds immers verrassend goed doorstaan. De Britse band koos in 1985 dan ook niet voor het zo karakteristieke jaren 80 geluid dat inmiddels wel wat gedateerd klinkt, maar voor een geluid dat vooral teruggreep op de soul uit de jaren 60 en 70.

Zeker in de tracks die worden gedomineerd door blazers laat Picture Book een behoorlijk authentiek klinkend soulgeluid horen met hier en daar wat jazzy accenten. Alleen de keyboards herinneren hier en daar aan de jaren 80 (zeker in de bonustracks op de geremasterde versie van het album), maar verder had Picture Book net zo makkelijk twee decennia eerder gemaakt kunnen worden.

Ook in productioneel opzicht is het debuutalbum van Simply Red geen typisch jaren 80 album. Het is de verdienste van de Amerikaanse producer Stewart Levine, die met zijn cv met vooral zwarte muziek perfect bleek te passen bij Simply Red. Picture Book klinkt daarom 37 jaar na de oorspronkelijke releasedatum nog opvallend fris en tijdloos, met een hoofdrol voor de gitarist van de band, die fantastisch speelt.

Er waren in de jaren 80 overigens wel meer bands die een authentiek 60s en 70s soulgeluid probeerden te reproduceren, maar de zang was vaak een probleem. Die zang was bij Simply Red in goede handen, want Mick Hucknall bleek over een unieke soulstem te beschikken. Het is een stem die niet direct lijkt op die van de grote soulzangers uit het verleden, maar niemand zal betwisten dat de Britse muzikant op Picture Book beschikt over heel veel soul.

Het maakte van Picture Book een album dat zich moeiteloos wist te onderscheiden in het aanbod van 1985 en het blijkt, toch wel enigszins tot mijn verrassing, ook een album dat in 2022 staat als een huis. De uptempo songs op het album klinken nog altijd bijzonder lekker, maar mijn voorkeur ging en gaat uit naar de songs met een wat lager tempo. Simply Red’s vertolking van Heaven van Talking Heads behoort nog altijd tot het rijtje songs waarvan de cover veel mooier is dan het origineel en ook de titeltrack van het album, het met een snufje reggae versierde Picture Book, is na al die jaren nog goed voor kippenvel.

Ik heb Simply Red zoals gezegd sinds 1991 niet meer gevolgd, maar de conclusie dat de Britse band nooit meer in de buurt is gekomen van haar geweldige debuutalbum durf ik wel aan. Dat Mick Hucknall in 2022 niet meer zo zingt als tijdens dat verpletterende optreden in 1985 lijkt me ook zeer waarschijnlijk, maar alleen omdat de Britse muzikant nog steeds op het podium staat heb ik deze week weer eens geluisterd naar Picture Book, dat me zeker niet is tegen gevallen. Erwin Zijleman

Het is midden jaren 80, de neon kleuren zijn beeldvullend, de schoudervullingen in de jasjes maakten van een mager persoon een gemiddelde bodybuilder en de plastic productie van een reguliere popplaat deed een jaren 70 producer huiveren.

Maar ziedaar, een roodharige Engelsman komt om de hoek kijken met een wat a-typisch stemgeluid. Soulvol, krachtig en warm. Het stemgeluid van Mick Hucknall is om door een ringetje te halen. Dat geldt ook voor de sound van het debuut. Hoewel de overige bandleden zich doen gelden draait alles om Hucknall. Hij zuigt met zijn zang als het ware alle aandacht naar zich toe.

Met Picture Book weet de band een fijn pop/rock album af te leveren waarbij men op fraaie wijze jazzy details weet toe te voegen. Het was niet nieuw, ook niet grensverleggend maar de heren tillen de boel boven de grijze massa aan popreleases uit dezelfde periode.
Een echte topper is het niet in mijn ogen, songs als Red Box en No Direction zijn weliswaar niet slecht maar schieten te vaak in de herhaling.

Daar staan enkele juweeltjes tegenover; Holding Back the Years blijft een parel. Sad Old Red draagt een heerlijk loom gevoel uit door de fraaie arrangementen en Money swingt lekker.

Hierna werd het al snel minder, het avontuur werd meer en meer geschuwd en de slappe ballads waren niet aan te slepen. Dat is jammer want met een dergelijke stem had ik graag nog wat energieke rhythm & blues platen van de man aangehoord. Picture Book staat echter nog regelmatig op, Mick's beste.

Kijk aan, die draai ik momenteel. Een hele fijne Japanse verzamelaar, want werkelijk alle Simply Red 12 inches van dit album zijn erg goed. Ik had toen the fantastische Cutback Mix van Money's Too Tight to Mention en de geweldige Extended Mix van Jericho. Maar ook de andere 3 mixen zijn uitstekend gedaan, zoals The Survival Mix van Come To My Aid. Nog te krijgen op vinyl en cd op Discogs.

Toen dit album net uit was ben ik naar een concert in De Doelen in Rotterdam geweest. Alles was net nieuw, sympathieke band en de akoestiek was voortreffelijk. De band had zo weinig repertoire dat het gehele debuutalbum tweemaal werd gespeeld. Na dit debuut ben ik de band uit het oog en oor verloren, hoewel collega's groot fan bleven. Tijden waren dat. Iemand anders bij dat concert geweest destijds?

Ik was in die tijd helemaal weg van dit debuutalbum, maar helaas nooit live gezien. In die tijd speelde ik zelf in bandjes als drummer en ik zag ze wel een keer op tv en toen viel me op dat de drummer van deze bezetting geen maat kon houden; doodzonde voor een drummer natuurlijk. Mogelijk zit dit verkeerd in mijn geheugen, maar is voor mij toen wel reden geweest ze live niet te gaan zien. Wat was jou ervaring?

Overigens was mijn liefde voor de band snel over. Het vervolg viel me al tegen en ben daarna afgehaakt. Dit album blijft prachtig, wat voor een groot deel ook te maken heeft met de geweldige productie van het album.

Aangeschaft bij uitkomen en vond het destijds een prima soulpop plaat. De hierop volgende hits en albums vielen mij echter zo erg tegen, dat ik dit album ook niet meer zo kon waarderen en als een 'foutje bedankt' naar de bananendozen op zolder heb verwezen. Laatst was ik bij een audiofiele vriend (hij is verder normaal en heel aardig hoor) die tot mijn grote verrassing dit album tevoorschijn toverde. Heb ik, hoef ik niet te horen. Hij liet me toch Sad Old Red op zijn fantastische set horen en mijn mond viel open van verbazing. Zo lekker jazzy en wat een geluid! Thuis de LP maar weer eens naar beneden gehaald en inmiddels weer enkele keren gedraaid. Mijn set is helaas beduidend minder duur, maar ik kan het album nu op zichzelf zien, los van wat Simply Red hierna nog zou uitbrengen, en dan is het een heerlijk album om af en toe te draaien.

Vandaag dit album maar weer eens uit de kast gehaald.

Is alweer heel wat jaren terug, denk ik, dat ik Picture Book heb beluisterd.

Het eerste dat mij wederom opvalt is de schoonheid van Sad Old Red. “Moet ik toch eens een stukkie over schrijven” besluit ik.

Voordat ik ga schrijven lees ik, in het bericht hierboven, al een ode aan die compositie.. Echt een tijdloos, wonderschoon nummer! Zie dat het album alweer 41 (eenenveertig?!!???) jaar oud is. Ben ik echt al zo oud? Weet nog als de dag van gisteren dat het uitkwam….

Had ik al gezegd dat Heaven ook prachtig is? Die stem is heerlijk en de relaxte begeleiding in dit nummer is de spreekwoordelijke kers op de taart.

Ook het titelnummer blijft een boeiende compositie.

Na dit album heb ik de band niet of nauwelijks meer gevolgd eigenlijk. Volgens mij (maar kan het mis hebben hoor, ben geen echte Simply Red kenner) was het debuut gelijk het hoogtepunt van de band.

Heb vorig jaar nog wel een uiterst positieve recensie gelezen van een concert dat Simply Red toen in de Ziggo gaf, dus blijkbaar kunnen de inmiddels mannen op leeftijd het nog steeds.

Moet zeggen dat de afgelopen drie kwartier Simply Red mij weer uitstekend zijn bevallen! Album heeft de tand des tijds prima doorstaan.

Ik ben afgehaakt na Stars, het vierde album. En af en toe nog eens een later album in de kringloopwinkels opgeduikeld, maar die heb ik te weinig gehoord om er een goed oordeel over te kunnen vellen. Nou ja, in zoverre: ik vond ze allemaal een pak minder goed dan die eerste vier, en die liepen al geleidelijk af in niveau. Hucknall is en blijft een begenadigd zanger, maar de begeleiding, of zeg maar de 'sound', op die latere albums is me veel te plastic.

Ik heb ze dus nog best een tijdje gevolgd. Maar ik ben het met de vorige sprekers eens, en ik vermoed dat de halve wereld er zo over denkt: Simply Red heeft het niveau van debuutalbum Picture Book nooit meer overtroffen.
Hoe dat komt? Enerzijds was er natuurlijk de verrassing van zo'n geweldig debuut. Die verrassing is er bij navolgende platen bij voorbaat af en dat is jammer. Maar hier klinkt Simply Red nog echt als een band, een hechte eenheid, al is de frontman ook hier al duidelijk de toonaangevende figuur. Dat bandgevoel bleef nog overeind op de navolgende twee albums, al waren die qua songs al wat minder.

Vanaf Stars - wat ik nog een heel redelijk album vind - was het toch vooral de grote Mick Hucknall-show met anonieme begeleiders. Dat de hoeveelheid electronica per plaat toenam, droeg ook niet bij aan dat bandgevoel dat op Picture Book nog zo sterk aanwezig was. Vanaf dit debuut vertoont de kwaliteitscurve van hun output echt een glijdende schaal naar beneden, ook al zijn ze nog jarenlang uiterst succesvol geweest, met name in thuisland Engeland.

En ja, dit frisse album heeft duidelijk ook audiofiele kwaliteiten. Een mooi open geluid waarin elk instrument helder en genuanceerd naar voren komt. Geen idee eigenlijk of hier ooit remasters van verschenen zijn, maar echt nodig zijn die niet: de eerste uitgave op LP of CD (ik heb ze allebei) klinken gewoon prima.

Sad old red staat mij wel bij als een van de betere nummers van dit album, maar is er voor mijn gevoel nooit zo uitgesprongen. Het blijken - zoals dat zo vaak gaat - vooral de vier singles die mij het meest zijn bijgebleven en die ik nog moeiteloos mee kan hummen. Ik pak deze er voor vanavond weer eens bij en zal speciaal op dat nummer letten.

Treffend beschreven en inderdaad, Picture Book blijft man's beste schijf.
Hucknall ging wat trendgevoelige elementen toevoegen, maar wist het tij niet meer te keren.
Gevolg; zwalkend songmateriaal, met hier en daar nog kleine hitjes die het goed deden bij de vele huisvrouwen eind jaren 80, begin jaren 90, tijdens de wasbeurten.
Het bleek muziek waar je je geen buil aan kon vallen maar ook gespeend was van enige diepgang of muzikaal avontuur.
Hucknall vond het wel best, ondanks enkele sympathieke pogingen om zijn roots naar voren te brengen op plaatgebied blijft Picture Book man's sterkste statement.