Gang of Four - Solid Gold (1981)

Wat kan er in twee jaar tijd veel gebeuren.
Klonk Entertainment! nog als militaire opgefokte funk, bij Solid Gold hoor je duidelijk de invloed van Joy Division terug.
Het tempo gaat een heel stuk omlaag, en zelfs bij bands met een toch wel eigen geluid is het hoorbaar.
Entertainment! was nog voornamelijk adrenaline, hier lijkt de hartslag onder controle gebracht door een mechanische pacemaker.
Nog steeds onder de huid gezeten, maar meer zichtbaar aan de oppervlakte.
Persoonlijk hou ik wel meer van die controle.
Net wat verantwoord dansbaarder, waarbij de funk zijn basisrol wel behoud, maar dan in meer commercieel belang.
Waarschijnlijk staan ze zelf geheel achter deze ontwikkeling, welke vervolgens wordt door gezet in Songs of the Free met het hitgevoelige Human League achtige I Love a Man in Uniform.
Als je dit album hoort, dan begrijp je ook wel waarom Red Hot Chili Peppers hun debuut door gitarist Andy Gill liet produceren.
Achteraf waren ze er niet blij mee, maar als je dat album naast Solid Gold legt, dan is zijn stempel duidelijk hoorbaar.

Anderhalf jaar na eersteling Entertainment! verscheen van Gang of Four uit het Engelse Leeds dit Solid Gold, met een titel die suggereert alsof dit allemaal hitsingles betrof. Dat is bij deze eigenwijze gitaarwave natuurlijk niet zo. Sterker nog, anders dan op de voorganger haalde geen single de Britse singlelijst (toen nog een #58). De elpee kwam in maart 1981 desondanks tot #52.

Gitarist Andy Gill laat zijn instrument weer knersen in plaats van scheuren en speelt krakende gitaarakkoorden; Jon King waakt ervoor meezingrefreintjes te brengen en zijn roepzang (op opener Paralysed en Why Theory? zelfs pratend) maakt de herkenbaarheid van de nummers evenmin makkelijk; soms springt één van de groepsleden bij aan de microfoon.
Bassist Dave Allen stijl toont dat hij wel raad zou weten met funk en reggae, maar dát gaat hij me zijn vette geluid lekker niet spelen; samen met drummer Hugo Burnham stoempt hij zich door deze eigenwijze muziek heen. Ondertussen wel opgenomen in één van de studio's van Abbey Road, zelfgeproduceerd mét hulp van engineer Jim Douglass.

Twee nummers zijn heropnames van geflopte singles: Outside the Trains Don't Run on Time (track 4 op de Nederlandse persing, afwijkend van cd en streaming) en het afsluitende nummer van de plaat He'd Send in the Army. Op Cheeseburger klinkt in het begin en slot een plastic melodica als bewijs van Gang of Fours monotone eigenwijsheid, inclusief dubbele leadzang.
De achterzijde van de hoes toont een onthoofding uit de dagen van koningin Elizabeth I, de tekst eronder meldt 'I hope they keep down the price of gas'. De teksten zijn immers wederom politiek geladen. Het klinkt daarmee hartstikke Engels en in alle weerbarstigheid net zo sympathiek. MuMe vermeldt enkele bonustracks, afkomstig van een cd-editie uit 1995 waarop de EP Another Day, Another Dollar van een jaar later is toegevoegd.

Ik ben op reis door de new wave en bevind me in maart 1981. Mijn vorige halte was eveneens van Engelse origine: tweede plaat van The Vapors bleek onverwachte pareltjes te bevatten, net als deze. Voor de volgende halte reis ik naar Nieuw Zeeland, waar The Swingers met single Counting the Beat de hitlijst betraden.