Leonard Cohen - Old Ideas (2012)
mijn stem
267 stemmen
0
Maartenn (crew)
geplaatst: 9 februari 2012, 10:14 uur
Van het weekend in de derde winkel die ik bezocht eindelijk het vinylschijfje + CD - toch handig in de auto - weten te bemachtigen van deze plaat. Het was tevens de laatste die Boudisque op voorraad had, wat wel iets zegt over de (groeiende ?) populariteit van deze artiest.
Wat mij betreft de meest persoonlijke plaat van Leonard ooit. Met Going Home als opener kom je al gelijk zo dicht bij de emotie van de artiest en het idee waarmee de plaat is gemaakt, dat de toon gelijk gezet is: Leonard neemt afscheid.
Gelukkig doet hij dat wel met een verzameling schitterende nummer, die stuk voor stuk de moeite waard zijn om te luisteren. De teksten zijn zoals we van deze poëet mogen verwachten van topkwaliteit en alles wordt schitterend begeleid door de band waar hij al lang mee samen is en mij nog steeds niet verveelt.
Misschien doet de oude man Nederland nog een keer aan (de Going Home tour?), misschien ook niet. Hoe dan ook ben ik er dan zeker weer bij.
Voor nu een 4.0*
Wat mij betreft de meest persoonlijke plaat van Leonard ooit. Met Going Home als opener kom je al gelijk zo dicht bij de emotie van de artiest en het idee waarmee de plaat is gemaakt, dat de toon gelijk gezet is: Leonard neemt afscheid.
Gelukkig doet hij dat wel met een verzameling schitterende nummer, die stuk voor stuk de moeite waard zijn om te luisteren. De teksten zijn zoals we van deze poëet mogen verwachten van topkwaliteit en alles wordt schitterend begeleid door de band waar hij al lang mee samen is en mij nog steeds niet verveelt.
Misschien doet de oude man Nederland nog een keer aan (de Going Home tour?), misschien ook niet. Hoe dan ook ben ik er dan zeker weer bij.
Voor nu een 4.0*
1
geplaatst: 18 februari 2012, 22:09 uur
Bij het voor het eerst luisteren van een album van Leonard Cohen is wat mij betreft niet óf er nog echte klassiekers in zijn oeuvre op zullen staan, maar hoeveel. Cohen is nooit een erg productieve artiest geweest (voorganger Dear Heather verscheen in 2004), maar zo houdt hij de kwaliteit ook relatief hoog. Anders dan, laten we zeggen, Bob Dylan heeft hij ook nooit echt beschamend werk uitgebracht, mijns inziens.
‘Going Home’ en ‘Darkness’, ware klassiekers in de dop, zullen hoogstwaarschijnlijk een bijzondere plek in zijn toch al niet onindrukwekkende catalogus innemen, maar ook van ‘Amen’, ‘Show Me the Place’ en ‘Both Sides Now’ is het verre van onaannemelijk dat ze deze status zullen krijgen. Qua geluid zou het prima tussen de nummers op Live in London kunnen, het liefst in de buurt van werk dat van Ten New Songs komt. Op Old Ideas is het geluidsbeeld wederom het soort tot skeletten van prikkeldraad uitgeklede nachtclubmuziek van ’s mans laatste twee studioalbums, maar doet qua warmte denken aan de weelderige instrumentaties van Live in London.
Eerste nummer ‘Going Home’ is een monument van een opener, net zoals ‘Tower of Song’ een monument van een afsluiter was. Weinigen zullen het lef hebben om in de huid van Jaweh te kruipen, maar Cohen doet het in dit nummer, dat begint met de al vaak aangehaald regels ‘I’d love to speak with Leonard/He’s a sportsman and a shepherd/A lazy bastard living in a suit’. Meer citeren is verleidelijk, ach, het liefst zou ik de hele tekst hier weergeven, maar ontdek dat zelf maar. Het is net als ‘Tower of Song’ een ironische samenvatting van ’s mans carrière, zijn leven en wat het hem opgeleverd heeft: naar eigen zeggen niet gek veel.
‘Amen’ is wederom een exercitie in ironie. Het is een soort mantra met een centrale rol voor de woorden ‘Tell me again’, gevolgd door een waslijst aan zaken die Cohen gezien zijn levenservaring allang moet weten. Of spoort Cohen zijn achtergrondzangeressen aan om weer eens te vertellen over de goede, oude tijd waar hij helaas weinig herinneringen meer aan heeft? De zaken die volgen op ‘Tell me again’ kunnen afwisselend aan beide interpretaties, die elkaar natuurlijk niet uitsluiten, voldoen.
‘Show Me the Place’ heeft een tekst die moeilijk te plaatsen is. Als we de titel van ‘Going Home’ interpreteren als een terugkeer naar de hemel, dan lijkt ‘Show Me the Place’ hier ook naar te verwijzen. ‘Show me the place where the suffering began’, dat is de plek waar het om gaat. In het soms pikzwarte universum van Cohen is het niet onmogelijk om dit op te vatten als de geboorte: nadat je geboren bent begint een leven vol ellende. Zoals de Boeddhisten zeggen: de mens is veroordeeld tot reïncarnatie totdat het Nirwana bereikt is en gezien Cohens ervaringen in een Zenklooster zou dit idee niet vreemd zijn.
‘Darkness’ markeert een nieuwigheidje in Cohens oeuvre: het is een bluesnummer. Dat de tekst weer prachtig is is dan weer weinig verrassend, maar wel zo prettig: ‘I caught the darkness, baby/drinking from your cup/I asked: is this contagious?/You said: just drink it up’. Het is een van getergdheid kronkelend nummer. Al is de studioversie van dit nummer wat langzamer dan de energieke live-uitvoeringen die al een tijdje op het internet rondzwerven, de spanning blijft absoluut intact.
‘Anyhow’ is deels een vooroordeelbevestigend nummer; om precies te zijn het vooroordeel ‘het nieuwe Cohenalbum zal wel weer een gedichtenbundel met minieme soundtrack zijn’. Dit is echter het enige stuk spoken word op de cd en ik vind Cohens voordracht hier wel iets hypnotiserends hebben. Elektrische piano er onder, typische Cohentekst er over heen, ja, mij boeit het wel.
‘Crazy To Love You’ kijkt terug in de tijd, in meerdere opzichten. Old Ideas is namelijk het eerste studioalbum van Cohen sinds z’n debuut, uit 1967 alweer, waarop een nummer staat waarop Cohen zich solo op gitaar begeleidt. Het moet gezegd worden dat dat een iets minder spannend nummer oplevert dan de andere nummers van het album, of van ‘Darkness’ nog maar te zwijgen. Daarnaast heeft het gitaarspel tegen het einde toe nogal wat weg van ‘The Gypy’s Wife’, maar Cohen verwijst ook nog even naar z’n beroemde ‘Tower of Song’ in de tekst. Desondanks is het nummer goed in orde, ook dankzij de wederom sterke tekst. Er zullen zat singer-songwriters zijn die een indrukwekkendere melodie hebben geschreven dan die van dit nummer, maar die nergens ook maar dit tekstuele niveau behalen.
Het daaropvolgende ‘Come Healing’ is een soort gebed met glansrol voor damesstemmen, a la ‘If It Be Your Will’. De Webb Sisters zijn vocaal duidelijker aanwezig op het nummer dan de oude meester zelf, maar hun liefelijke stemmen maken het een erg prettig liedje, op bijna een zalvende toon.
‘Banjo’ is mijn persoonlijke favoriet. Het is een kalm bluesje met een verontrustende tekst. Het beeld van een in zee drijvende banjo als symbool voor vergankelijkheid is niet makkelijk te plaatsen, maar het kreng blijkt ook nog eens kwaadaardig te zijn en Cohen overal te achtervolgen. En toch moet Cohen blijven kijken, hij kan niet anders. Het is misschien wel het nummer waarin de dood het dreigendst op de loer ligt, of waarin het doodsbesef gestript wordt van enige hoop of verlossing.
‘Lullaby’ heeft naar mijn mening de vreemdste, of misschien is ‘abstractste’ een beter woord, tekst, maar is anderzijds illustreert het perfect Cohens stijl: ergens tussen een soort (contemporain) semi-surrealisme en klassieke Romantische thematiek en stijl. De muis die de kruimel eet, dat volg ik nog wel, maar dat de kat de korst eten en kat en muis verliefd worden op elkaar, dat is toch behoorlijk onverwacht. Dat ze daarna in tongen spreken en dat de wind dat ook doet, het is toch iets waar ik me moeilijk een voorstelling van kan maken. Het refrein is dan weer onvervalst Romantisch én romantisch. Overigens vormen de kat en de muis niet het enige vreemde paar in dit gedicht: een primitief tikkende drumcomputer en een melancholische mondharmonica gaan een onverwacht, maar fijn huwelijk aan.
‘Different Sides’ is de orgelgedreven, snellere afsluiter. Het begin met een typische hersenbreker ‘We find ourselves on both sides of a line nobody drew’ en gaat dan door op wederom typisch Cohenstramien waarin erotiek, liefde, lijden, nederigheid en religie een onlosmakelijk verbond aangaan. Verderop in het liedje is er zelfs nog even plek voor een barpianosolo.
Deze onlosmakelijk verbonden thema’s vormen sinds Cohens debuut tot aan dit, misschien wel z’n laatste, album de inhoud van ’s mans teksten. Schokkend is het niet, maar wel een mooie, nieuwe plaat die nog een aantal (erg) mooie liedjes toevoegt aan Cohens indrukwekkende oeuvre.
‘Going Home’ en ‘Darkness’, ware klassiekers in de dop, zullen hoogstwaarschijnlijk een bijzondere plek in zijn toch al niet onindrukwekkende catalogus innemen, maar ook van ‘Amen’, ‘Show Me the Place’ en ‘Both Sides Now’ is het verre van onaannemelijk dat ze deze status zullen krijgen. Qua geluid zou het prima tussen de nummers op Live in London kunnen, het liefst in de buurt van werk dat van Ten New Songs komt. Op Old Ideas is het geluidsbeeld wederom het soort tot skeletten van prikkeldraad uitgeklede nachtclubmuziek van ’s mans laatste twee studioalbums, maar doet qua warmte denken aan de weelderige instrumentaties van Live in London.
Eerste nummer ‘Going Home’ is een monument van een opener, net zoals ‘Tower of Song’ een monument van een afsluiter was. Weinigen zullen het lef hebben om in de huid van Jaweh te kruipen, maar Cohen doet het in dit nummer, dat begint met de al vaak aangehaald regels ‘I’d love to speak with Leonard/He’s a sportsman and a shepherd/A lazy bastard living in a suit’. Meer citeren is verleidelijk, ach, het liefst zou ik de hele tekst hier weergeven, maar ontdek dat zelf maar. Het is net als ‘Tower of Song’ een ironische samenvatting van ’s mans carrière, zijn leven en wat het hem opgeleverd heeft: naar eigen zeggen niet gek veel.
‘Amen’ is wederom een exercitie in ironie. Het is een soort mantra met een centrale rol voor de woorden ‘Tell me again’, gevolgd door een waslijst aan zaken die Cohen gezien zijn levenservaring allang moet weten. Of spoort Cohen zijn achtergrondzangeressen aan om weer eens te vertellen over de goede, oude tijd waar hij helaas weinig herinneringen meer aan heeft? De zaken die volgen op ‘Tell me again’ kunnen afwisselend aan beide interpretaties, die elkaar natuurlijk niet uitsluiten, voldoen.
‘Show Me the Place’ heeft een tekst die moeilijk te plaatsen is. Als we de titel van ‘Going Home’ interpreteren als een terugkeer naar de hemel, dan lijkt ‘Show Me the Place’ hier ook naar te verwijzen. ‘Show me the place where the suffering began’, dat is de plek waar het om gaat. In het soms pikzwarte universum van Cohen is het niet onmogelijk om dit op te vatten als de geboorte: nadat je geboren bent begint een leven vol ellende. Zoals de Boeddhisten zeggen: de mens is veroordeeld tot reïncarnatie totdat het Nirwana bereikt is en gezien Cohens ervaringen in een Zenklooster zou dit idee niet vreemd zijn.
‘Darkness’ markeert een nieuwigheidje in Cohens oeuvre: het is een bluesnummer. Dat de tekst weer prachtig is is dan weer weinig verrassend, maar wel zo prettig: ‘I caught the darkness, baby/drinking from your cup/I asked: is this contagious?/You said: just drink it up’. Het is een van getergdheid kronkelend nummer. Al is de studioversie van dit nummer wat langzamer dan de energieke live-uitvoeringen die al een tijdje op het internet rondzwerven, de spanning blijft absoluut intact.
‘Anyhow’ is deels een vooroordeelbevestigend nummer; om precies te zijn het vooroordeel ‘het nieuwe Cohenalbum zal wel weer een gedichtenbundel met minieme soundtrack zijn’. Dit is echter het enige stuk spoken word op de cd en ik vind Cohens voordracht hier wel iets hypnotiserends hebben. Elektrische piano er onder, typische Cohentekst er over heen, ja, mij boeit het wel.
‘Crazy To Love You’ kijkt terug in de tijd, in meerdere opzichten. Old Ideas is namelijk het eerste studioalbum van Cohen sinds z’n debuut, uit 1967 alweer, waarop een nummer staat waarop Cohen zich solo op gitaar begeleidt. Het moet gezegd worden dat dat een iets minder spannend nummer oplevert dan de andere nummers van het album, of van ‘Darkness’ nog maar te zwijgen. Daarnaast heeft het gitaarspel tegen het einde toe nogal wat weg van ‘The Gypy’s Wife’, maar Cohen verwijst ook nog even naar z’n beroemde ‘Tower of Song’ in de tekst. Desondanks is het nummer goed in orde, ook dankzij de wederom sterke tekst. Er zullen zat singer-songwriters zijn die een indrukwekkendere melodie hebben geschreven dan die van dit nummer, maar die nergens ook maar dit tekstuele niveau behalen.
Het daaropvolgende ‘Come Healing’ is een soort gebed met glansrol voor damesstemmen, a la ‘If It Be Your Will’. De Webb Sisters zijn vocaal duidelijker aanwezig op het nummer dan de oude meester zelf, maar hun liefelijke stemmen maken het een erg prettig liedje, op bijna een zalvende toon.
‘Banjo’ is mijn persoonlijke favoriet. Het is een kalm bluesje met een verontrustende tekst. Het beeld van een in zee drijvende banjo als symbool voor vergankelijkheid is niet makkelijk te plaatsen, maar het kreng blijkt ook nog eens kwaadaardig te zijn en Cohen overal te achtervolgen. En toch moet Cohen blijven kijken, hij kan niet anders. Het is misschien wel het nummer waarin de dood het dreigendst op de loer ligt, of waarin het doodsbesef gestript wordt van enige hoop of verlossing.
‘Lullaby’ heeft naar mijn mening de vreemdste, of misschien is ‘abstractste’ een beter woord, tekst, maar is anderzijds illustreert het perfect Cohens stijl: ergens tussen een soort (contemporain) semi-surrealisme en klassieke Romantische thematiek en stijl. De muis die de kruimel eet, dat volg ik nog wel, maar dat de kat de korst eten en kat en muis verliefd worden op elkaar, dat is toch behoorlijk onverwacht. Dat ze daarna in tongen spreken en dat de wind dat ook doet, het is toch iets waar ik me moeilijk een voorstelling van kan maken. Het refrein is dan weer onvervalst Romantisch én romantisch. Overigens vormen de kat en de muis niet het enige vreemde paar in dit gedicht: een primitief tikkende drumcomputer en een melancholische mondharmonica gaan een onverwacht, maar fijn huwelijk aan.
‘Different Sides’ is de orgelgedreven, snellere afsluiter. Het begin met een typische hersenbreker ‘We find ourselves on both sides of a line nobody drew’ en gaat dan door op wederom typisch Cohenstramien waarin erotiek, liefde, lijden, nederigheid en religie een onlosmakelijk verbond aangaan. Verderop in het liedje is er zelfs nog even plek voor een barpianosolo.
Deze onlosmakelijk verbonden thema’s vormen sinds Cohens debuut tot aan dit, misschien wel z’n laatste, album de inhoud van ’s mans teksten. Schokkend is het niet, maar wel een mooie, nieuwe plaat die nog een aantal (erg) mooie liedjes toevoegt aan Cohens indrukwekkende oeuvre.
0
geplaatst: 21 april 2012, 15:49 uur
Leonard Cohen is het niet het type artiest dat vroeger, toen dat nog de heersende trend was, één of twee albums per jaar maakte. Neen, hij deed het op zijn eigen, trage tempo. Deze dichter werd zanger en wordt wereldwijd geapprecieerd. De meeste mensen kennen wel songs van hem, of de naam “Leonard Cohen” doet op z’n minst een belletje rinkelen. Welnu, met ‘Old Ideas’ bewijst de man dat hij op zijn zevenenzeventigste nog steeds relevant is. Een smaakvolle plaat, mooi opgesmukt met vrouwelijke achtergrondvocalen en warme instrumentaties.
Als de naam Cohen valt, is de eerste reactie bij veel mensen: “Hoe zit dat met z’n teksten? Zijn die nog steeds van hoge kwaliteit?” Dat zijn ze zeker. Zijn stem mag dan wel achteruit zijn gegaan (al is dat zeker niet in dramatische aard, zijn “grom” klinkt nu meer als Tom Waits), tekstueel spant deze Canadese singer-songwriter nog steeds de kroon. Zijn nummers gaan nog steeds over liefde, tragiek, het leven zelve. Hij beschrijft het nog steeds als geen ander, met passende metaforen en mooie beelden.
Muzikaal mag het soms een tikkeltje saai zijn, dat hindert me niet al te erg. Het is ‘m toch vooral om de teksten te doen. Bovendien is de spaarzame instrumentatie meestal wel raak, en vallen de details des te meer op. In ‘Amen’ komt er een leuk vioolstukje voor, en het pianospel in ‘Show Me the Place’ is warm en uitnodigend.
Een tekstuele analyse hoef ik helemaal niet meer uit te voeren; dat heeft Slowgaze reeds op voortreffelijke wijze gedaan. En, er blijft altijd dat blinde vlekje in de teksten van Cohen, details waarvan enkel de man zelve de ware toedracht van kent. Wel staan er enkele subtiele, dubbelzinnige verwijzingen in naar het Heilige Boek. Zinnetjes als “Help me roll away the stone” en “When the filth of the butcher is washed in the blood of the lamb”. En zijn fraaie manier van beschrijven, natuurlijk. Enkele voorbeelden:
“We find ourselves on different sides;
Of a line that nobody drew;
Though it all may be one in the higher eye;
Down here where we live it is two.” (‘Different Sides’)
“Have mercy on me baby;
After all I did confess;
Even though you have to hate me;
Could you hate me less?” (‘Anyhow’)
“I loved the early morning;
I’d pretend that it was new.” (‘Darkness’)
Leuk ook dat er verschillende genres aan bod komen op deze plaat. Er zit wat folk in (‘Banjo’, ‘Going Home’), blues (‘Darkness’), soul (‘Anyhow’), gospel (‘Show Me the Place’). Hij gebruikt verschillende soorten muziek, en gooit ze op succesvolle wijze in een blender. Oud zijn die ideeën niet echt, dat deed hij op eerdere platen ook, maar hier valt het net wat meer op. Ook omwille van zijn stemgeluid, dat nu ook meer geschikt is voor bijvoorbeeld een bluesje.
Met ‘Old Ideas’ heeft Cohen een plaat gemaakt waarvan ik dacht dat hij ze niet meer in zich had. De filmpjes van o.a. ‘Darkness’ die al eerder opdoken op YouTube, gaven heel wat hoop, maar dan nog had ik dit niet verwacht. ‘Old Ideas’ is een plaat die niet misstaat in het muzikale landschap anno 2012, en Leonard Cohen is nog niet afgeschreven. Zelfs geen klein beetje.
4 sterren
Als de naam Cohen valt, is de eerste reactie bij veel mensen: “Hoe zit dat met z’n teksten? Zijn die nog steeds van hoge kwaliteit?” Dat zijn ze zeker. Zijn stem mag dan wel achteruit zijn gegaan (al is dat zeker niet in dramatische aard, zijn “grom” klinkt nu meer als Tom Waits), tekstueel spant deze Canadese singer-songwriter nog steeds de kroon. Zijn nummers gaan nog steeds over liefde, tragiek, het leven zelve. Hij beschrijft het nog steeds als geen ander, met passende metaforen en mooie beelden.
Muzikaal mag het soms een tikkeltje saai zijn, dat hindert me niet al te erg. Het is ‘m toch vooral om de teksten te doen. Bovendien is de spaarzame instrumentatie meestal wel raak, en vallen de details des te meer op. In ‘Amen’ komt er een leuk vioolstukje voor, en het pianospel in ‘Show Me the Place’ is warm en uitnodigend.
Een tekstuele analyse hoef ik helemaal niet meer uit te voeren; dat heeft Slowgaze reeds op voortreffelijke wijze gedaan. En, er blijft altijd dat blinde vlekje in de teksten van Cohen, details waarvan enkel de man zelve de ware toedracht van kent. Wel staan er enkele subtiele, dubbelzinnige verwijzingen in naar het Heilige Boek. Zinnetjes als “Help me roll away the stone” en “When the filth of the butcher is washed in the blood of the lamb”. En zijn fraaie manier van beschrijven, natuurlijk. Enkele voorbeelden:
“We find ourselves on different sides;
Of a line that nobody drew;
Though it all may be one in the higher eye;
Down here where we live it is two.” (‘Different Sides’)
“Have mercy on me baby;
After all I did confess;
Even though you have to hate me;
Could you hate me less?” (‘Anyhow’)
“I loved the early morning;
I’d pretend that it was new.” (‘Darkness’)
Leuk ook dat er verschillende genres aan bod komen op deze plaat. Er zit wat folk in (‘Banjo’, ‘Going Home’), blues (‘Darkness’), soul (‘Anyhow’), gospel (‘Show Me the Place’). Hij gebruikt verschillende soorten muziek, en gooit ze op succesvolle wijze in een blender. Oud zijn die ideeën niet echt, dat deed hij op eerdere platen ook, maar hier valt het net wat meer op. Ook omwille van zijn stemgeluid, dat nu ook meer geschikt is voor bijvoorbeeld een bluesje.
Met ‘Old Ideas’ heeft Cohen een plaat gemaakt waarvan ik dacht dat hij ze niet meer in zich had. De filmpjes van o.a. ‘Darkness’ die al eerder opdoken op YouTube, gaven heel wat hoop, maar dan nog had ik dit niet verwacht. ‘Old Ideas’ is een plaat die niet misstaat in het muzikale landschap anno 2012, en Leonard Cohen is nog niet afgeschreven. Zelfs geen klein beetje.
4 sterren
0
geplaatst: 30 december 2012, 15:23 uur
Wat een prachtprestatie van deze jongeling van 77.
Ooh!
Leonard Cohen: de levende legende heeft niets meer te bewijzen, met al tal van klassiekers en meesterwerkjes op zijn naam. Maar Cohen brengt, niet, zoals vele mindere Goden, een zoveelste 'best of', al dan niet in een of ander nieuw jasje gestoken of extra bonustrack, uit, maar komt op de proppen met een ijzersterk nieuw album, 'Old Ideas' genoemd. Maar oud of belegen klinkt het allerminst. Het werd niet minder dan een zoveelste klassieker in Cohen's oeuvre. Hallelujah - ok, dat is van een andere plaat, maar hier geldt het als vreugdekreet
Weerom prachtige teksten en verhalen. En eigenlijk is dat allemaal pure poëzie en grote kunst. Het is nog altijd genieten van Cohen's warme en donkere basstem....
De meester pakt uit met een prachtige collectie songs, stuk voor stuk kleine kunstwerkjes en allen hoogzwanger van een overdosis sfeer en in degelijke verteltrant, gebracht met brio.
Er wordt heel knap gemusiceerd en Leonard Cohen's vocalen gaan vaak mooi in debat met die van The Web Sisters!!! Zo mooi!!
Het album opent sterk met 'Going Home' en eindigt met een ander hoogtepunt, het verhaal dat 'Different Sides' heet. En daartussen zitten gewoon nog meer toppers zoals - mijn absolute favoriet op het album - 'Amen', 'Darkness' , 'Banjo' en 'Lullaby'....
En stuk voor stuk mooie nummers, hoogtepunten: eigenlijk alle 10 de songs!
Moge deze held nog een lang leven beschoren zijn met nog méér prachtige albums. Al besef dat ik alles eindig is, en niemand het eeuwige leven heeft, zelfs Leonard Cohen niet.
Ooh!
Leonard Cohen: de levende legende heeft niets meer te bewijzen, met al tal van klassiekers en meesterwerkjes op zijn naam. Maar Cohen brengt, niet, zoals vele mindere Goden, een zoveelste 'best of', al dan niet in een of ander nieuw jasje gestoken of extra bonustrack, uit, maar komt op de proppen met een ijzersterk nieuw album, 'Old Ideas' genoemd. Maar oud of belegen klinkt het allerminst. Het werd niet minder dan een zoveelste klassieker in Cohen's oeuvre. Hallelujah - ok, dat is van een andere plaat, maar hier geldt het als vreugdekreet
Weerom prachtige teksten en verhalen. En eigenlijk is dat allemaal pure poëzie en grote kunst. Het is nog altijd genieten van Cohen's warme en donkere basstem....
De meester pakt uit met een prachtige collectie songs, stuk voor stuk kleine kunstwerkjes en allen hoogzwanger van een overdosis sfeer en in degelijke verteltrant, gebracht met brio.
Er wordt heel knap gemusiceerd en Leonard Cohen's vocalen gaan vaak mooi in debat met die van The Web Sisters!!! Zo mooi!!
Het album opent sterk met 'Going Home' en eindigt met een ander hoogtepunt, het verhaal dat 'Different Sides' heet. En daartussen zitten gewoon nog meer toppers zoals - mijn absolute favoriet op het album - 'Amen', 'Darkness' , 'Banjo' en 'Lullaby'....
En stuk voor stuk mooie nummers, hoogtepunten: eigenlijk alle 10 de songs!
Moge deze held nog een lang leven beschoren zijn met nog méér prachtige albums. Al besef dat ik alles eindig is, en niemand het eeuwige leven heeft, zelfs Leonard Cohen niet.
* denotes required fields.