Leonard Cohen - Old Ideas (2012)

Zie mij top 10 voor negen andere suggesties.

Ik heb m'n collectie van Lenny nog niet compleet, maar dit vind ik nu al een van z'n sterkste die ik gehoord heb. Prachtige sobere begeleiding, en wat heeft hij nog een stem voor iemand van eind 70!

Bij het voor het eerst luisteren van een album van Leonard Cohen is wat mij betreft niet óf er nog echte klassiekers in zijn oeuvre op zullen staan, maar hoeveel. Cohen is nooit een erg productieve artiest geweest (voorganger Dear Heather verscheen in 2004), maar zo houdt hij de kwaliteit ook relatief hoog. Anders dan, laten we zeggen, Bob Dylan heeft hij ook nooit echt beschamend werk uitgebracht, mijns inziens.

‘Going Home’ en ‘Darkness’, ware klassiekers in de dop, zullen hoogstwaarschijnlijk een bijzondere plek in zijn toch al niet onindrukwekkende catalogus innemen, maar ook van ‘Amen’, ‘Show Me the Place’ en ‘Both Sides Now’ is het verre van onaannemelijk dat ze deze status zullen krijgen. Qua geluid zou het prima tussen de nummers op Live in London kunnen, het liefst in de buurt van werk dat van Ten New Songs komt. Op Old Ideas is het geluidsbeeld wederom het soort tot skeletten van prikkeldraad uitgeklede nachtclubmuziek van ’s mans laatste twee studioalbums, maar doet qua warmte denken aan de weelderige instrumentaties van Live in London.

Eerste nummer ‘Going Home’ is een monument van een opener, net zoals ‘Tower of Song’ een monument van een afsluiter was. Weinigen zullen het lef hebben om in de huid van Jaweh te kruipen, maar Cohen doet het in dit nummer, dat begint met de al vaak aangehaald regels ‘I’d love to speak with Leonard/He’s a sportsman and a shepherd/A lazy bastard living in a suit’. Meer citeren is verleidelijk, ach, het liefst zou ik de hele tekst hier weergeven, maar ontdek dat zelf maar. Het is net als ‘Tower of Song’ een ironische samenvatting van ’s mans carrière, zijn leven en wat het hem opgeleverd heeft: naar eigen zeggen niet gek veel.

‘Amen’ is wederom een exercitie in ironie. Het is een soort mantra met een centrale rol voor de woorden ‘Tell me again’, gevolgd door een waslijst aan zaken die Cohen gezien zijn levenservaring allang moet weten. Of spoort Cohen zijn achtergrondzangeressen aan om weer eens te vertellen over de goede, oude tijd waar hij helaas weinig herinneringen meer aan heeft? De zaken die volgen op ‘Tell me again’ kunnen afwisselend aan beide interpretaties, die elkaar natuurlijk niet uitsluiten, voldoen.

‘Show Me the Place’ heeft een tekst die moeilijk te plaatsen is. Als we de titel van ‘Going Home’ interpreteren als een terugkeer naar de hemel, dan lijkt ‘Show Me the Place’ hier ook naar te verwijzen. ‘Show me the place where the suffering began’, dat is de plek waar het om gaat. In het soms pikzwarte universum van Cohen is het niet onmogelijk om dit op te vatten als de geboorte: nadat je geboren bent begint een leven vol ellende. Zoals de Boeddhisten zeggen: de mens is veroordeeld tot reïncarnatie totdat het Nirwana bereikt is en gezien Cohens ervaringen in een Zenklooster zou dit idee niet vreemd zijn.

‘Darkness’ markeert een nieuwigheidje in Cohens oeuvre: het is een bluesnummer. Dat de tekst weer prachtig is is dan weer weinig verrassend, maar wel zo prettig: ‘I caught the darkness, baby/drinking from your cup/I asked: is this contagious?/You said: just drink it up’. Het is een van getergdheid kronkelend nummer. Al is de studioversie van dit nummer wat langzamer dan de energieke live-uitvoeringen die al een tijdje op het internet rondzwerven, de spanning blijft absoluut intact.

‘Anyhow’ is deels een vooroordeelbevestigend nummer; om precies te zijn het vooroordeel ‘het nieuwe Cohenalbum zal wel weer een gedichtenbundel met minieme soundtrack zijn’. Dit is echter het enige stuk spoken word op de cd en ik vind Cohens voordracht hier wel iets hypnotiserends hebben. Elektrische piano er onder, typische Cohentekst er over heen, ja, mij boeit het wel.

‘Crazy To Love You’ kijkt terug in de tijd, in meerdere opzichten. Old Ideas is namelijk het eerste studioalbum van Cohen sinds z’n debuut, uit 1967 alweer, waarop een nummer staat waarop Cohen zich solo op gitaar begeleidt. Het moet gezegd worden dat dat een iets minder spannend nummer oplevert dan de andere nummers van het album, of van ‘Darkness’ nog maar te zwijgen. Daarnaast heeft het gitaarspel tegen het einde toe nogal wat weg van ‘The Gypy’s Wife’, maar Cohen verwijst ook nog even naar z’n beroemde ‘Tower of Song’ in de tekst. Desondanks is het nummer goed in orde, ook dankzij de wederom sterke tekst. Er zullen zat singer-songwriters zijn die een indrukwekkendere melodie hebben geschreven dan die van dit nummer, maar die nergens ook maar dit tekstuele niveau behalen.

Het daaropvolgende ‘Come Healing’ is een soort gebed met glansrol voor damesstemmen, a la ‘If It Be Your Will’. De Webb Sisters zijn vocaal duidelijker aanwezig op het nummer dan de oude meester zelf, maar hun liefelijke stemmen maken het een erg prettig liedje, op bijna een zalvende toon.

‘Banjo’ is mijn persoonlijke favoriet. Het is een kalm bluesje met een verontrustende tekst. Het beeld van een in zee drijvende banjo als symbool voor vergankelijkheid is niet makkelijk te plaatsen, maar het kreng blijkt ook nog eens kwaadaardig te zijn en Cohen overal te achtervolgen. En toch moet Cohen blijven kijken, hij kan niet anders. Het is misschien wel het nummer waarin de dood het dreigendst op de loer ligt, of waarin het doodsbesef gestript wordt van enige hoop of verlossing.

‘Lullaby’ heeft naar mijn mening de vreemdste, of misschien is ‘abstractste’ een beter woord, tekst, maar is anderzijds illustreert het perfect Cohens stijl: ergens tussen een soort (contemporain) semi-surrealisme en klassieke Romantische thematiek en stijl. De muis die de kruimel eet, dat volg ik nog wel, maar dat de kat de korst eten en kat en muis verliefd worden op elkaar, dat is toch behoorlijk onverwacht. Dat ze daarna in tongen spreken en dat de wind dat ook doet, het is toch iets waar ik me moeilijk een voorstelling van kan maken. Het refrein is dan weer onvervalst Romantisch én romantisch. Overigens vormen de kat en de muis niet het enige vreemde paar in dit gedicht: een primitief tikkende drumcomputer en een melancholische mondharmonica gaan een onverwacht, maar fijn huwelijk aan.

‘Different Sides’ is de orgelgedreven, snellere afsluiter. Het begin met een typische hersenbreker ‘We find ourselves on both sides of a line nobody drew’ en gaat dan door op wederom typisch Cohenstramien waarin erotiek, liefde, lijden, nederigheid en religie een onlosmakelijk verbond aangaan. Verderop in het liedje is er zelfs nog even plek voor een barpianosolo.

Deze onlosmakelijk verbonden thema’s vormen sinds Cohens debuut tot aan dit, misschien wel z’n laatste, album de inhoud van ’s mans teksten. Schokkend is het niet, maar wel een mooie, nieuwe plaat die nog een aantal (erg) mooie liedjes toevoegt aan Cohens indrukwekkende oeuvre.

Maarten!

Echt een erg sterke review, interessante interpretaties van de teksten. Als ik dit lees, voel ik niet meteen de behoefte om ook nog eens een mening te plaatsen, omdat de jouwe het zowat helemaal zegt. Ook zit ik qua beoordeling ongeveer op dezelfde lijn. Mooi, mooi, mooi.

Dank je, blij dat je er zo over denkt. Ben nochtans wel benieuwd naar jouw stuk, mocht je daar nog een keer aan toe komen.

Tja, en wat moet ik nu nog schrijven, Maarten?

Ik kan het grotendeels wel vinden in je prima bespiegelingen per plaat. Vind zelf Amen echt prachtig.

De kracht zit 'm er in dat Cohen een rustige plaat weet te maken waarbij je toch bij op het puntje van je stoel blijft zitten.
Redelijk spannend van begin tot het einde.

Ik heb het zelf trouwens nog nooit zo bizar meegemaakt: ik had geen één album van Leonard Cohen, tot voor kort. Kocht toen eerst Songs of Leonard Cohen en maakte in een week een stap van 45 jaar, naar Old ideas.

Met niets daartussen als achtergrondkennis. Dat maakt een absurde bibliotheek. Ik moet wel zeggen dat Songs of Leonard Cohen toch wel een stuk beter is maar uiteindelijk heeft Leonard Cohen met Old Ideas eigenlijk niet zo heel erg veel kwaliteit ingeleverd. De principes van hoe hij schrijft, de opzet van de nummers, dat is maar weinig veranderd.

En moet je daar dan blij mee zijn, is de volgende vraag. Leonard Cohen houdt er een bepaalde authenticiteit mee vast die, opeens, blijkbaar toch veel mensen aanspreekt.
Al snel vanuit het niets op één in Nederland, Belgie en Engeland met dit album, terwijl dat vroeger nooit met zijn albums gebeurde: wat is dat voor een ontwikkeling?

En was hij niet weer met touren begonnen omdat hij (nagenoeg) failliet was?
Het kan dus verkeren. Een zoektocht naar degelijke kwaliteit van veel mensen is het zeker, de aanschaf van een plaat als deze. Ik moet alle tussenliggende albums van Cohen nog kopen, maar ik weet eigenlijk al vrijwel zeker dat hij niet snel een ander pad zal hebben bewandeld.

De man, zijn muziek en zijn spel. Van zeldzame klasse.

Vlak jouw bijdrage ook niet uit hoor, Hans. Het is wel verfrissend, de kijk van iemand die alleen het debuut en deze kent.

Amen en Different Sides zijn nu al twee van m'n favoriete nummers van hem. Wat een klasse, halfje erbij.

Prachtige plaat, te laat ontdekt. Misschien komend najaar aanschaffen. Of ben ik de enige schizofreen hier, met in het voorjaar en de zomer een radicaal andere draaistapel dan in najaar en winter?

Ben dit album nu aan het luisteren en het is tevens het eerste album wat ik van deze man hoor, maar weet nog niet goed wat ik ervan moet vinden. Het heeft vrij weinig met zingen te maken wat Cohen doet en heb het idee dat hij zijn laatste adem aan het uitblazen is.

Deze even vergeten en zijn Greatest Hits uit 1975 luisteren. Daarna even een optreden bijwonen en je laten instralen door zijn charisma. Daarna pas verder kijken/luisteren.

Leonard Cohen is het niet het type artiest dat vroeger, toen dat nog de heersende trend was, één of twee albums per jaar maakte. Neen, hij deed het op zijn eigen, trage tempo. Deze dichter werd zanger en wordt wereldwijd geapprecieerd. De meeste mensen kennen wel songs van hem, of de naam “Leonard Cohen” doet op z’n minst een belletje rinkelen. Welnu, met ‘Old Ideas’ bewijst de man dat hij op zijn zevenenzeventigste nog steeds relevant is. Een smaakvolle plaat, mooi opgesmukt met vrouwelijke achtergrondvocalen en warme instrumentaties.

Als de naam Cohen valt, is de eerste reactie bij veel mensen: “Hoe zit dat met z’n teksten? Zijn die nog steeds van hoge kwaliteit?” Dat zijn ze zeker. Zijn stem mag dan wel achteruit zijn gegaan (al is dat zeker niet in dramatische aard, zijn “grom” klinkt nu meer als Tom Waits), tekstueel spant deze Canadese singer-songwriter nog steeds de kroon. Zijn nummers gaan nog steeds over liefde, tragiek, het leven zelve. Hij beschrijft het nog steeds als geen ander, met passende metaforen en mooie beelden.

Muzikaal mag het soms een tikkeltje saai zijn, dat hindert me niet al te erg. Het is ‘m toch vooral om de teksten te doen. Bovendien is de spaarzame instrumentatie meestal wel raak, en vallen de details des te meer op. In ‘Amen’ komt er een leuk vioolstukje voor, en het pianospel in ‘Show Me the Place’ is warm en uitnodigend.

Een tekstuele analyse hoef ik helemaal niet meer uit te voeren; dat heeft Slowgaze reeds op voortreffelijke wijze gedaan. En, er blijft altijd dat blinde vlekje in de teksten van Cohen, details waarvan enkel de man zelve de ware toedracht van kent. Wel staan er enkele subtiele, dubbelzinnige verwijzingen in naar het Heilige Boek. Zinnetjes als “Help me roll away the stone” en “When the filth of the butcher is washed in the blood of the lamb”. En zijn fraaie manier van beschrijven, natuurlijk. Enkele voorbeelden:

“We find ourselves on different sides;
Of a line that nobody drew;
Though it all may be one in the higher eye;
Down here where we live it is two.” (‘Different Sides’)

“Have mercy on me baby;
After all I did confess;
Even though you have to hate me;
Could you hate me less?” (‘Anyhow’)

“I loved the early morning;
I’d pretend that it was new.” (‘Darkness’)

Leuk ook dat er verschillende genres aan bod komen op deze plaat. Er zit wat folk in (‘Banjo’, ‘Going Home’), blues (‘Darkness’), soul (‘Anyhow’), gospel (‘Show Me the Place’). Hij gebruikt verschillende soorten muziek, en gooit ze op succesvolle wijze in een blender. Oud zijn die ideeën niet echt, dat deed hij op eerdere platen ook, maar hier valt het net wat meer op. Ook omwille van zijn stemgeluid, dat nu ook meer geschikt is voor bijvoorbeeld een bluesje.

Met ‘Old Ideas’ heeft Cohen een plaat gemaakt waarvan ik dacht dat hij ze niet meer in zich had. De filmpjes van o.a. ‘Darkness’ die al eerder opdoken op YouTube, gaven heel wat hoop, maar dan nog had ik dit niet verwacht. ‘Old Ideas’ is een plaat die niet misstaat in het muzikale landschap anno 2012, en Leonard Cohen is nog niet afgeschreven. Zelfs geen klein beetje.

4 sterren

Erg leuk stuk, dat me er aan doet denken dat ik deze plaat nog altijd eens moet beluisteren.

Ben via dit album bij Leonard Cohen terecht gekomen. Kan helaas niet zeggen dat ik zijn eerdere albums goed kan waarderen (Live in Londen is wel geweldig overigens), maar dit is een meesterwerk. "Going Home" is alleen al dankzij die openingszinnen m'n favoriet.

Cohen maakt zover ik zijn discography maar ken toch wel groeiers.
Dus het verwondert me dat ik zijn nieuwe plaat Old Ideas al vanaf luisterbeurt 1 kan waarderen.
Jammer genoeg heb ik voorlopig nog wat minder met Come Healin en Anyhow.
De rest vind ik al goed, en de eerste twee nummers zijn gewoon fantastisch.
Ja, hier zal ik nog plezier aan beleven.

The Darkness; man als je op je 77ste met zo'n stoer nummer op de propppen kan komen; Respect.

Berichten over aankomende concerten verplaatst naar Leonard Cohen

Dat mag , maar ik schrijf toch dat ik in vervolg op zijn recente concertreeks en de fabelachtige uitvoeringen van een aantal nummers van Old Ideas én de extra waardering die ik voor het album heb gekregen, ik het met een halfje verhoog.

Het rare alleen blijf ik vinden dat de vocalen van Leonard Cohen op Old Ideas enigszins breekbaar klinken, er wordt zelfs haast gefluisterd.

Een man van 77, ben je dan geneigd te roepen. Zijn concerten lieten echter overduidelijk horen dat er nog maar heel weinig mis is met de stem van Cohen en dat er dus helemaal nog niet hoeft te worden gefluisterd.

Dus bij het volgende album, graag met de band die hem live bijstond, als het even kan Cohen "gewoon" laten zingen, dat kan hij nog heel goed.
De volgende cd zal wel een live registratie worden van zijn huidige concerten (dat worden al gauw drie cd's). Is mij ook prima. Dan kan gelijk het verschil nog even worden aangeduid.

Ik ga op 5***** zitten.

Enige discussie met mijzelf over de voors en tegens van dit hoogste aantal sterren bij dit album leidde uiteindelijk tot de conclusie: er zijn geen zwakke momenten. Het is een geweldige cd om naar te luisteren. De nummers stuk voor stuk ijzersterk. De productie loepzuiver. De stem van Leonard Cohen bijzonder bijpassend. Prachtige instrumentatie.

Zelfs op het vlak van vernieuwing scoort Cohen een ruime voldoende, waarbij dat criterium eigenlijk geen rol van betekenis meer mag hebben, voor een man van 77.

Sobere melancholieke singer/songwriter album van uitzonderlijke klasse. Voor mij één van de betere albums van dit jaar.

Wat een interessante site! en net nadat ik Old ideas heb ontdekt...

Ik ga alles eerst eens rustig lezen, maar in de gauwigheid:
'Spreken in tongen' zoals ik ergens zag komt uit de Bijbel. Toen Jezus was verrezen en de apostelen hem niet herkenden stak er een wind op (zo ook in het lied Lullaby) en konden ze ineens in tongen spreken, de tongen vuur waren ook boven hun hoofd zichtbaar. Dat is het Pinksterfeest.

Welkom!
En het staat je uiteraard vrij om het album te becijferen, rechts bovenaan kun je sterren geel maken.

Ik geloof niet dat dit musicmeter gezelschap erg bijbelvast is, daar moeten vast wel aparte sites voor zijn. Ik ben zelf ook van het atheïstische kamp.
Ik meen toch uit een boeiende documentaire te hebben begrepen dat a) Leonard Cohen in een klooster woont met een oosterse religie en b) hij van origine toch Joods is?

Lijkt mij in beide gevallen uit oogpunt van achterliggende religie voldoende het bestaan van Jezus (en bijbehorende verhalen) met een korreltje zout te nemen, zeker die van het Pinksterfeest. Maar je hebt gelijk: op Suzanne wordt De Heere ook al eens genoemd.

Fascinerende man, die Cohen....

ook hallo

sterretjes doe ik niet aan ...

hij is Joods, maar put ook veel uit het Nieuwe Testament (Christelijk, dus) en beoefent sinds de jaren 90 Zen (Boedhistisch). Voor mij persoonlijk erg boeiend, want ik ben ex-katholiek en doe ook aan Zen.
Je hoeft er niet in te geloven, maar een extra invalshoek is nooit weg, lijkt mij. Het maakt de tekst alleen maar boeiender, toch? Volgens mij heeft Cohen er alle lagen - al dan niet bewust -ingelegd...

Ik ben ben lang lyrisch geweest van zijn live cd en dvd Song for THE Road uit 2010. Een prachtige verzameling gloedvol live gezongen nummers uit zijn rijke oeuvre. Geweldige plaat. Vol goede moed begonnen aan deze Old Ideas maar na een paar nummers slaat de overkill aan Leonard bij mij toch toe. Te weinig variatie. Krijg het gevoel dat ik naar een luisterboek aan het luisteren ben ipv een popplaat. Ik zeg niet dat ik hem slecht vind of niet waardeer maar voel niet de behoefte deze cd elke keer in zijn geheel af te spelen. Een paar nummers gaat wel. Dat heb ik bij de echter toppers wel.

Kijk, dat is een toevoeging waar we wat aan hebben, dank je.

Ik lees diverse LC-fora, maar Nederlandstalig is toch net wat makkelijker… Bovendien bespreken ze hier niet de songs apart, maar een heel album. En: sommige van de deelnemers (de ‘breedsprakige’) geven goede bijdragen! Compliment.
Ik voel me wel een beetje een vreemde eend in de bijt hier, heb de indruk dat hier vooral jonge(re ) mannen zitten en ik ben een 50-plus vrouw en ook nog eens ruim 10 jaar ‘into Zen’. Met mijn eigen invalshoek dus.

Ik heb pas kort geleden Songs of love and hate gehoord (kende alleen Famous BR) en schrok wel van de woede in Avalanche, de depressie in Rehearsal dress rag etc. Ik las ergens dat LC jarenlang last van depressies heeft gehad, misschien (mede) vandaar de vele drank, drugs en vrouwen. Blijkbaar hielp daartegen alleen Zen en dat is hij steeds meer gaan beoefenen, vooral ook door zijn leraar waarmee hij heel close is.
Inmiddels begin ik ook de mooie ‘zwarte’ teksten te waarderen. Hoewel ik nog steeds ietwat word afgestoten door het cynisme. Ik heb meer met de vriendelijke zelf-ironie van de laatste CD. Ik heb net Old Ideas uitgeleend aan een vriend die vooral voor de muziek gaat en helemaal NIETS met Zen heeft. Ben benieuwd naar zijn commentaar.

Okee, tot dusver de intro. Nu de songs.

Going Home[/i
]Dat is een term uit de Zen en betekent zoiets als: op zoek gaan naar je essentie, je ware zelf of in Zen-termen: je ‘true face’, waarbij je alle trivialia moet afleggen. (onthechten) Niet zo gek om te doen als je de 80 nadert en de dood in het vizier komt. Het is uitdrukkelijk niet Coming home, dat klinkt te makkelijk, alsof ze thuis al op je wachten. Nee, je moet zélf op pad gaan, en er moeite voor doen en tijd in steken.
Ik vond een site die gewijd was aan één woord:
leonardcohenforum.com • View topic - "Elaboration of a tube" line in "Going Home"?
Veel mensen horen en in het boekje staat meen ik ook ‘tune’ maar LV zingt toch écht –de boef- ‘tube’. Veel mooier, en het past ook in het lied, hij is alleen maar letterlijk de spreek’buis’ van God. En: we zijn allemaal aardwormen

[i]Amen
Het verlangen naar het ultieme geaccepteerd zijn/worden, ooit, want hij zit nú nog midden in de horror en thirst, de engelen krabben nog steeds aan zijn deur
Wat ik niet begrijp:
Has passed through the Eye of the Camp
Sommigen lezen hier ‘cam’ – oog van de camera? Of camel : eerder zal een rijke het koninkrijk Gods betreden dan een kameel door het oog van de naald gaan?
Of: het ergste van een concentratie-camp? De vraag is gesteld aan LC maar hij gaf een vaag antwoord. Het is ook mooier als meerdere interpretaties mogelijk zijn…

Show me the place
Ik denk dat hij Transformatie bedoelt, de enige manier om niet steeds weer te reincarneren en het eindeloze Rad van het leven te laten stoppen
Het is een lied over devotie, je leven in handen van God leggen, maar LC heeft wel een beetje hulp nodig, hij weet het allemaal niet zo goed (meer) en hij kan de steen (die de engel wegrolde van het graf van Christus) niet alleen verwijderen

The darkness
Bij LC is dat vaak zijn (dreigende) depressieve kant. Iemand legde het uit als seks en een geslachtsziekte oplopen, dat lijkt me hier wat vergezocht, maar je weet het nooit bij LC… hij zingt hier wel ‘baby’ dus dan denk ik aan een vrouw. En er is een alternatieve versie:
from your little ruby cup
I don’t like your sticky little bud
I don’t like alcohol
I don’t need your loving touch
That’s always been your call
Cause there’s nothing but the darkness
Makes any sense to me at all
I should have seen the darkness
It was right behind your eyes
All those pools so deep and heartless
I just had to take a dive
Ah yea but winning you was easy
Ah but the darkness was the price
het meest depressieve lied op deze CD. Niets is meer de moeite waard, zelfs herinneringen aan het verleden niet. LC houdt zich groot alsof het hem niet kan schelen maar hij gebruikt wel een dubbele ontkenning: I don’t smoke no cigarettes (?)

Anyhow
Hierbij moest ik –als vrouw- wel wat grinniken zo van: leuke man, maar als partner hopeloos. Komt ie weer smekend op zijn knieën terug… Ook I’m your man is voor mij helemaal niet de ultieme lovesong, maar daar neemt hij volgens mij zichzelf ook op de hak; hij belooft van alles, zegt dat ie beloften niet kan houden en zegt vervolgens weer vanalles toe Maar hier is het doffe ellende. Kan zowel als een relatie met een vrouw als met God worden uitgelegd.

Crazy to love you
Gezongen met Anjani met wie hij iets heeft gehad. Is het lied voor haar? Niet zo leuk om te horen dat je niet the One was. Verwijzingen naar de Tower (of Song?) en the Highway (the Miracle?). Droevig, maar gelukkig komt de gezegende vermoeidheid van de oude dag in zicht, zoiets van hehe dat hoeft niet meer, ik heb er de puf niet meer voor

Come healing
Hier heb ik het minst mee, misschien door de vrouwenstemmen

Banjo
Wat een akelig ding die gebroken banjo die hem maar blijft achtervolgen en dan ook nog in een giftige besmette zee! Voor mij is het een soort doodskist waarvan hij de blik niet kan afwenden, hij moet onder ogen zien (know) dat de dood hem in de ogen kijkt. En dat terwjl een banjo geassocieerd wordt met vrolijke muziek (Bluegrass etc) Geen toeval: het lied is geschreven na de orkaan Katrina die m.n. in Orleans heeft huisgehouden, vandaar ook het vrolijke Dixieland-melodietje. (begrafenissen daar zijn vaak uitbundig, met dans en (banjo)muziek) . Je kunt ‘out of someone’s grave’ dan letterlijk interpreteren, dan is het macaber gezien de vele doden toen…

Lullaby
Leek in eerste instantie heel speels en grappig maar er zitten addertjes onder het gras. Onverschilligheid, veroorzaakt door vermoeidheid? Er zijn alternatieve versies:
I can't break the code
of our frozen love
It's too late to know
what the password was.
Though it's much too late,
and we've taken our stand
When they call up your name
we'll go hand in hand.
En Cohen heeft zelf gezegd: "I thought that 'Lullaby(e!)' was just what everyone needs to get to sleep in these troubled times," Cohen finally says, choosing each word slowly and carefully. -Haha dat maakt het er niet duidelijker op

Different sides
Lijkt aanvankelijke gewoon een lovesong (baby)maar het zijn denk ik 2 kanten van LC, m.n. wanneer hij zegt: stop writing every thing down
Weer te lezen als relatie met God en/of een vrouw en 2 kanten van LC: de ene kant wil lekker de stad in , de ander is serieuzer en beroept zich op het woord (Het Woord met een hoofdletter?) Strijdlustig lied zowel de muziek als de woorden You must! You will! Er klinkt irritatie in door.

Leuk dat hij de CD begint met Going home alsof nu alles goed komt, LG gaat op weg! En niet daarmee eindift maar met Different sides: LC heeft het er nog steeds moeilijk mee. Het is een worsteling: welke side gaat er winnen? Iemand schreef dat hij/zij het jammer vond dat de CD niet werd besloten met Come healing of Show me the place, maar ik vind juist mooi dat LC afrondt met Different sides: we zijn op weg, maar de strijd is nog niet gestreden!
De onderwerpen die hem bezig houden zijn altijd hetzelfde: liefde, depressie, sex, eenzaamheid, ouder worden, God – hij gaat er alleen steeds dieper op in. Hij schijnt gezegd te hebben dat hij over een jaar nog 1 album wil uitbrengen, dat klinkt alsof hij aan het afronden is.

Verder wil ik jullie dit niet onthouden:
“Cohen's voice these days has passed through the Whisky & Cigarettes stage and is well on the way to a Chronic Bronchitis sound, but he still has that fabulous depth and resonance beneath the weariness and the creaks. He hovers between singing and speaking for much of this album even more than previously, but as a friend once said to me, "No one can sing a Leonard Cohen song the way Cohen himself can't”.

Ik word hier gewoon stil van.

Ik word blijer van commentaar

Dan verwijs ik hier naar door, voor nog wat eventuele aanvullingen: stukje

Had ik al gelezen en je gecomplimenteerd. Ik heb eerst alles gelezen om niet in herhaling te vallen. We hebben samen met nog iemandhier (AOVV) al aardig wat gecoverd, maar er blijven nog (vraag)stukjes genoeg over - gelukkig maar!
Ik ben naarstig op zoek naar de complete Anthem - er schijnen ong. 80 coupletten van te bestaan, maar waarschijnlijk alleen als kladversie van LC, dus niet gepubliceerd.

Prachtig stuk Meryam, eerlijk is eerlijk.
Ik vind het zo geweldig dat je de teksten zo zit te ontleden en er ook de betekenis van inziet uit de achtergrond die je zelf hebt opgediept. Of je doet sowieso een goede poging om in te schatten wat Cohen er mee heeft bedoeld.

Dat doet zijn werk in ieder geval de juiste eer aan.

Hoger dan 5***** kan ik niet. Maar dat had ik ook al gegeven, zonder verdere uitleg over zijn tekst. Ik kan het aanraden hoor, sterren geven. Hij zal trots op je zijn als je het gemiddelde van 3,77 weet te laten stijgen naar 3,78 of zelfs 3,79!