Leonard Cohen - Old Ideas (2012)

Ik noem gewoon een kat een kat en die kritiek die je daar aangaf raakte gewoon kant noch wal (moest je nou nog anyhow genoemd hebben dan had het al meer steek gehouden) tenzij je werkelijk vindt dat er blijkbaar een leeftijdslimiet staat op dat bepaalde onderwerp - ondanks de smaakvolle aanpak, wat ik persoonlijk een nogal enggeestige houding vindt.

Waarom vind ik dit goed? Eerste 4 en het laatste nummer bleven bij mij onmiddellijk hangen (vrij zeldzaam voor Cohen-nummers na 1975 in feite) met The Darkness en Show me the Place als uitschieters (wat mij betreft beter dan eender welk nummer op zijn vorige 2 platen), er zit genoeg variatie tussen de nummers zonder dat de CD alle kanten uitschiet, de veelal contemplatieve teksten zijn op een vrij hoog niveau en de productie is voor het eerst sinds lange tijd nog eens goed te verdragen.

Dit haalt het natuurlijk niet bij Songs of Leonard Cohen of Songs of Love & Hate maar 't lijkt me ergens ook vrij oneerlijk om meer dan 40 jaar na datum elk album van hem daarmee te vergelijken. Misschien heb ik lagere (of realistischere ) verwachtingen dan sommige anderen hier maar ik verwacht niet (in tegenstelling tot b.v. Mctijn hierboven blijkbaar) dat een 77-jarige opnieuw het wiel gaat uitvinden, gewoon een degelijke plaat maken die de slechte smaak die Dear Heather toch wel naaliet wegspoelt is goed genoeg en wat mij betreft voldoet Old Ideas daar ruimschoots aan.

Netjes gesproken, persoonlijk vind ik dit niet heel bijzonder

Dit album vandaag op vinyl gehaald, ben wel nieuwsgierig. Als hij nog net zo goed bij stem is als ten tijde van Live in London, dan kijk ik er reikhalzend naar uit en als het geen canon wordt met Sharon Robinson, ben ik benieuwd naar zijn onberispelijke timing. Tekstueel behoort hij m.i. tot de grootste en daar zal zijn leeftijd niets aan af doen...zelf als hij zijn wekelijkse zacht gekookt eitje bezingt geserveerd door Huize Zonnerust, zal dat nog enige zeggingskracht behouden.

Ik geef nog geen stem, net voor de eerste keer gehoord, maar het viel mij niet tegen.
Een beetje bizar, heb eigenlijk pas recent mijn eerste album van Cohen gekocht (Songs of Leonard Cohen) en ben nu opeens 45 jaar verder.

Dat laat zijn sporen wel na, maar dat wil nog niet zeggen dat Old Ideas vervolgens een slecht album is. Kom er nog op terug.

Ik kan hier alleen maar respect voor hebben. Johhny Cash ging ook tot het einde door met de American Recordings en kreeg daar terecht veel waardering voor. De heer Cohen doet in feite hetzelfde en dat is bewonderingswaardig. Een goede stem komt uit de ziel!
Maar sinds de terreur van 'the voice of Holland' denken velen al snel dat zingen vooral gepaard moet gaan met hoge uithalen en veel galm.
Juist voor hen is het raadzaam om eens naar deze oude meester te luisteren.

Voor de vijfde keer geluisterd. Niet alle nummers kunnen mij bekoren. Het geprezen Going Home vindt ik persoonlijk één van de mindere tracks op dit album. Wat mij betreft een redelijk album met enkele uitschieters waaronder Lullaby en Amen.

Heb dit album nu een keer of drie geluisterd en weet nog niet zo goed wat voor cijfer ik het moet geven. De ene keer vind ik het een beter album dan de andere keer. Voorlopig geef ik het toch een 3*

Op vinyl zoals het bij Leonard hoort. En opeens was ik weer 18 toen ik met de plaat onder m'n arm de winkel verliet. En wat is het heerlijk om op te staan naar de draaitafel te lopen, de plaat omdraaien en weer gaan zitten.
Maar goed, dan de het album zelf. Wat geweldig om tot je dood door te gaan, op dit niveau, met deze passie en liefde voor het leven, voor de liefde zelf en met deze stem.

Hier nog maar weer eens een recent interview met De Meester: Irish Times.

Een paar grote pluspunten aan dit album zijn er m.i. wel te noemen. Zo is de -voor mij- hinderlijke samenzang met de voorgrondzangeressen die mij bij Ten New Songs zo stoorde, tot een minimum beperkt. Is Leonard goed bij -dichterlijke- stem en lijkt hij ook in zijn element te zijn. Going Home opent m.i. met een relativerende tekstuele kwinkslag;

I love to speak with Leonard
He's a sportsman and a sheperd
He's a lazy bastard
Living in a suit.

Of dit op zichzelf slaat of zijn mede schrijver Patrick Leonard dat is ieder voor zich. Cohen is een muzikale dichter en vrij voor eenieder om te interpreteren.

Amen is een van de mooiere gedragen nummers van dit album en eigenlijk zijn de nummers waarvan de muziek en tekst van Leonard zijn naar mijn gehoor ook de betere.
Tekstueel gezien doet hij hier wat hij op elk album wel een aantal keren doet en is het aanhalen van een zin en dat door het gehele nummer door, in dit geval...Tell me again..
Maar het luisterd als een gebed met dichterlijke zinsnedes als;

When the victims are singing
And laws of remorse are restored

Geen Hallelujah maar een ingetogen Amen, met een prachtige rol voor de trombone.

Bij Show me the place doet hij hetzelfde 'truukje' als bij Amen...Show me the Place om daarna zijn lamento te declameren.

Show me the place
Where you want your slave to go
Show me the place
I've forgotten, I don't know.

Het volgt mooi in de voetsporen van Amen. Old Ideas voelt voor mij toch al wat beschouwend aan, een man op respectabele leeftijd die nog een keer in nederigheid de liefde in al zijn vormen bezingt en de wereld waarin het zich beweegt;

I saved what i could save
A thread of light
A particle a wave

Met Darkness komt er een sterk einde aan kant A van Old Ideas en is ook weer alleen van Cohen zijn hand, maar muzikaal mooi vormgegeven, zoals wel eigenlijk heel het album door te ervaren is. Weinig synths, maar warme klanken die het geheel mooi aankleden.
Ook hier komt de onvermijdelijke ouderdom en diens (maatschappelijke) verval aan bod;

I got no future
I know my days are few
The present's not that pleasant
Just a lot of things to do

en dan lichtelijke ironie van het leven....

I thought the past would last me
But the darkness got that too

Daarna komen er een aantal nummers voorbij die mij niet direct weten aan te spreken, i.v.m. het eerder gebodene.

Anyhow vind ik zelf tot de mindere van het album behoren en dat heeft niets te maken met een oude man die naked and filthy is, maar meer door tekst die naar mijn gevoel niet echt past in de sfeer die dan in de eerder genoemde nummers is neergezet.

Met Crazy to Love You en Come Healing wordt die zelfkant van de liefde eigenlijk wel voortgezet in een soort van drieluik. Waarvan Come Healing de meest uitgesprokene is;

O gather up the brokenness
And bring it to me now
The fragrance of those promises
You never dared to vow

Na dit wat gematigde 3luik komt het beste deel van de 2de helft en alle 3 ook van de meester zijn hand.

Banjo is het wat sprankelende overgang naar wat nog komen gaat en Cohen heeft daar ook wel wat weg van een J.J. Cale.

Lullaby klinkt lieflijk, gedragen als een Cyrano de Bergerac onder het balkon die door Cohen wordt ingefluisterd;

Sleep baby sleep
There's a morning to come
The wind in the trees
They're talking in tongues

Dan is het weer tijd om afscheid te nemen van dit Old Ideas...Different Sides heeft de eer om een album af te sluiten wat m.i. goed in balans klinkt en een man op leeftijd laat horen, die zijn hart wel in balans lijkt te hebben, maar oog heeft voor het lijden...

We find ourselves on different sides
Of a line that nobody drew
Though it all may be one in the higher eye
Down here where we live it is two

Op de tekstblad staat op de achterkant een foto van Cohen zitten op een stoel met zijn gleufhoed op bezien van de achterkant, daanaast een soort van krijtbord met daarop de tekst;

Coming to the end of the book
But not quite yet
Maybe when
we reach
the bottom

..een soort van CohenHaiku

Madjack, al mag je wat meer aandacht besteden aan interpunctie, het was een prettig stukje om te lezen.

Het heet dan ook musicmeter geen spellingmeter

Soms denk ik dat Slowgaze een spellingmeter op zich is.

Nee, ik heb het album nog niet in z'n geheel beluisterd. Enkele losse nummers ('Show Me the Place' al behoorlijk wat, zelfs) maken me wel erg geïnteresseerd in dit album van een man die niet bepaald enorm productief is geweest in zijn carrière wat betreft het uitbrengen van albums. Dit is zijn twaalfde studioplaat, als ik me niet vergis (kan er altijd eentje naast zitten), hopelijk weet hij me hiermee te bekoren.

Dan wijs ik jullie er even op dat A) spelling iets anders is dan interpunctie en B) ik al mening meisjeshart heb veroverd met de woorden 'Zeg meisje, wil je mijn Spelllingmeter zien?'.

Oké, interpunctiemeter dan!

En dan zeg ik niets over mening meisjeshart.

Heb je de plaat al vele malen beluisterd, Maarten? Jij bent toch een Cohenliefhebber, dacht ik, of niet soms? Ik kijk er al naar uit om je mening erover te mogen lezen.

Niet zo zwetsen, Maarten. Of moet ik weer op het knopje met uitroepteken klikken?

Goede plaat. M'n recensie komt later nog, maar daar ga ik uiteraard werk van maken. Hoe vind jij de plaat?

Zoals ik enkele berichten hierboven al zei, heb ik de plaat nog niet in zijn geheel beluisterd. Dat wordt hoogstwaarschijnlijk iets voor morgen, na mijn laatste zware examen. 'Show Me the Place' vind ik echt prachtig, en enkele andere songs die ik al heb beluisterd (waaronder 'Darkness') zijn zonder meer goed. Nu afwachten of het totaalplaatje klopt.

Ach, die examens ook altijd; here are the youg men, the weight on their shoulders, etc. Maar soit, je weet waar je de plaat in z'n geheel kunt beluisteren?

Natuurlijk, natuurlijk. En ik denk ook wel dat ik 'm ga aankopen. Matter of time.

Ik weet er geen raad mee, het is wel erg tam allemaal.
Vraag me dus af of ik deze nog eens zal draaien
3*

Net voor de eerste keer dit album gedraaid, en vooral de eerste vier songs vallen me in positieve zin op. 'Show Me the Place' en 'Darkness' kende ik natuurlijk al, maar die opener en vooral 'Amen' zijn erg mooi. Wat daarna komt heeft misschien nog zijn tijd nodig, maar vind ik voorlopig net wat minder.

Het is geen slecht album maar het kabbelt wel heel erg. Niet dat dit per sé erg hoeft te zijn, maar de heel erg rustige muziek met de fluisterstem van Cohen zorgen voor hele saaie liedjes. Op Songs Of Love And Hate is de muziek ook heel rustig maar daar zit er een scherpe ondertoon onder. Ook de vrouwelijke vocalen hoeven voor mij niet en verpesten het af en toe een beetje. 2,5 ster.

Heb je je in de teksten verdiept? Daar zit ook een subtiele, maar scherpe ondertoon in. Het is ten opzichte van Songs of Love and Hate alleen wel eerder ironie dan cynisme.

I'm Your Man => Amen!

Zeer mooie plaat van de oude reus,gelukkig geen overvloedige synthesizers deze keer,en dat pakt dan ook veel beter uit.

met andere woorden: jij vindt hem beter dan de vorige....

Van het weekend in de derde winkel die ik bezocht eindelijk het vinylschijfje + CD - toch handig in de auto - weten te bemachtigen van deze plaat. Het was tevens de laatste die Boudisque op voorraad had, wat wel iets zegt over de (groeiende ?) populariteit van deze artiest.

Wat mij betreft de meest persoonlijke plaat van Leonard ooit. Met Going Home als opener kom je al gelijk zo dicht bij de emotie van de artiest en het idee waarmee de plaat is gemaakt, dat de toon gelijk gezet is: Leonard neemt afscheid.

Gelukkig doet hij dat wel met een verzameling schitterende nummer, die stuk voor stuk de moeite waard zijn om te luisteren. De teksten zijn zoals we van deze poëet mogen verwachten van topkwaliteit en alles wordt schitterend begeleid door de band waar hij al lang mee samen is en mij nog steeds niet verveelt.

Misschien doet de oude man Nederland nog een keer aan (de Going Home tour?), misschien ook niet. Hoe dan ook ben ik er dan zeker weer bij.

Voor nu een 4.0*

Dit is een erg aangename kennismaking met Leonard Cohen. Het is dikwijls geen goed idee om te beginnen met het nieuwste album van gevestigde waarde. Deze keer pakt het echter goed uit. Nu kan ik beginnen aan de rest van zijn discografie.

Het is een erg aangenaam, rustig album met mooie lyrics. De diepe stem van Cohen is natuurlijk het belangrijkste. Als hij alleen zingt komt zijn stem een stuk beter tot zijn recht. Daardoor vind ik de eerste helft van het album wel een stuk beter dan de tweede.