Queen - The Miracle (1989)

Dit is een van mijn minst favoriete Queen albums met maar drie echt goede tracks Khashoggi's Ship, Breakthru en vooral Scandal.

Het begint meteen al verkeerd met Party. Ik vind dit nummer echt helemaal niets. The Miracle is een beetje slappe hap, alleen het einde is wel mooi. I Want It All is een wat logge rocker met simpel refrein waar Brian May er steeds meer van ging schrijven. Het enige goede aan The Invisible Man is de gitaarsolo.

Rain Must Fall en My Baby Does Me zijn twee nummers die waarschijnlijk van de hand zijn van John Deacon al dan niet in samenwerking met Freddie Mercury. Misschien zijn ze best goed, maar het is mij teveel Easy Listening. Het album sluit dan af met een wat melodieloze rocker.

Was It All Worth It. Wat mij betreft niet echt.

Briljante openers. Dat tweeluik dus. Dan luister ik The miracle nog, en daarna skip ik altijd naar nummer Scandal. My Baby Does Me kan ik weer niet aanhoren. Was It All Worth It en Hang On In There zijn dan wel weer erg goed. Chinese Torture zie ik altijd als het vervolg op God Save the Queen.

Wist iemand trouwens dat dat intro van Hang On In There ook altijd in de spannende scene's van Bassie en Adriaan zat? Luister maar eens goed.

We hebben het hier wel over de verschrikkelijke jaren tachtig hè. Het decennia waarin zelfs Cash, Dylan en de Stones (om er een paar te noemen) de weg kwijt waren. Echter van Queen vind ik alleen Hot Space slecht. Op The works en A Kind of magic is echt meer dan genoeg kwaliteit te vinden.
De extra tracks op de cd versie van The Miracle hadden voor mij niet gehoeven.

Overigens de albums tot Jazz is behoorlijk 'seventies rock' als je het in een richting zou moeten duwen. Daarna word het meer gelikter en behoorlijk oppeppender om op Innuendo helemaal bombastisch te worden! Dat moet je wel aanstaan natuurlijk.

Ben ik voor het overgrote deel mee eens, maar zelf zie ik A Kind Of Magic niet echt als een alleenstaand album, ik zie het eerder (zoals wel meer mensen) als een officieuze soundtrack voor de Highlander film: alleen de eerste 2 tracks, "Friends Will Be Friends" en "Who Wants To Live Forever" vind ik de moeite waard, de rest is (in mijn ogen) gewoon verspilling van ruimte en mochten er van mij best afgelaten worden.

Verder vind ik The Miracle een prima album, rockt lekker en zelfs de mindere nummers als "The Invisible Man" en "Scandal" vind ik best wel nog goed. De gitaar treed weer wat meer op de voorgrond, de songs zijn meer straight-forward en rocken harder. Alleen jammer dat sommige nummers toch wel een erg "80's sound" over zich hebben, anders had ik het gerust een 4 wil geven, maar dat geeft het toch ook wel een zekere charme in mijn oren.

Prima album, zeker eens luisteren als je een Queenfan bent.

Ik vind dit toch wel een erg lekker album van Queen, erg coherent zelfs wat bij Queen wel eens een probleem is. Eigenlijk vind ik alleen Party en Rain Must Fall wat minder. Waar in de jaren '80 de zogenaamde single versie vaak beter was dan de album versie vind ik dat op dit album helemal niet. I Want it All heeft zo veel meer power dan de single versie en de debiel die ooit heeft bedacht om dat tussenstukje van The Miracle moest verdwijnen mag gerust met pek en veren de stad worden uitgejaagd.

Ik heb hier de laatste zogenaamde 40th anni remaster van en die klinkt als een klok. Vooral het baswerk van de in mijn ogen wat onderschatte John Deacon is prachtig. De gele sterren zijn voor Scandal en Was It All Worth It

Queen - The Miracle

Queen had in na de Magic tour (1986) een pauze nodig. Achteraf blijkt dat de mannen het in de jaren 80 niet echt meer goed met elkaar konden vinden na de blamage van Hot Space (1982). 1983 werd vrijaf genomen en The Works (1984) was wel weer een impuls op commercieel vlak maar de plaat werd nooit gezien als een van Queen's hoogtepunten. Na de bijbehorende tour was men op een soort van dood punt. Wat nu? Weer een album en wereldtour? Queen was zoekende.
Live Aid kwam. Queen steelde de show en kreeg weer nieuwe energie en leverde meteen er na een nieuwe single in de vorm van One Vision. A Kind Of Magic kwam in 1986, hetzelfde matige tot redelijke niveau als The Works. De Magic tour was de meest succesvolle tour maar Freddie Mercury kwam erachter dat hij terminaal ziek was en maakte een plan.
Hij wilde eerst nog een paar dromen laten uitkomen en een van die dromen was een plaat maken met Montserrat Cabellé. Dat werd werkelijkheid in 1987 en Queen nam in die periode weer een pauze waar de andere leden aan hun solo carriere konden werken of simpel op vakantie gaan (John Deacon)
In 1988 ging het toch weer kriebelen bij de mannen en ook Freddie wist dat zijn dagen geteld waren. Sinds de opnames van The Miracle takelde hij lichamelijk af, zoals duidelijk te zien is in de videoclips van die periode.

Er werden blijkbaar meer dan 30 tracks opgenomen en het resultaat is The Miracle. De plaat opent met "Party", een ongecompliceerde rocker die door menig verguisd wordt maar ik vind het niet verkeerd, net als het broertje "Khashoggi's Ship" dat bijna naadloos overloopt. Een van de hoogtepunten is het titelnummer dat een naieve next heeft maar uitstekende performance van alle bandleden, Freddie klinkt fantastisch in dit nummer. De verschillende delen in het nummer zijn intelligent samengevoegd. Knap gedaan.
I Want It All is de beste song van het album. Een Queen classic op niveau van We Will Rock You en Tie Your Mother Down, allen geschreven door Brian May. Klasse.
Helaas zakt het album dan als een pudding in elkaar. Breakthrough heeft nog een veelbelovend intro maar is uiteindelijk een synthesizer pop deuntje met een drummachine, onbeduidend. The Invisible Man is van hetzelfde niveau. Het enige hoogtepunt is Brian's gitaar solo. Beide tracks klinken gedateerd.
De plaat verliest zich daarna in middelmatigheid. Rain Must Fall is een vuller, Queen onwaardig. Klinkt als een demo en heeft niets om het lijf. Scandal is pretentieus en faalt door de matige productie en het is gewoon geen goede compositie. My Baby Does Me. Skip. Wat een wanproduct. Het klinkt vreselijk en is gewoon geen goede song.
Was It All Worth It heeft een knaller riff, geweldige productie, het klassieke deel in het midden is zo idioot en het is alleen Queen die zo'n risico durft te nemen. Ik vind het een geweldige song. Zo sluit de plaat dan toch af met een goede song.
Overall gezien, een matige tot redelijke Queenplaat. Queen had ook Too Much Love Will Kill You , Hijack My Heart en Hang On In There kunnen toegevoegen, dan was het album mogelijk gered. Ik begrijp niet dat deze songs het album niet gehaald hebben terwijl ze sterker zijn dan een groot deel wat op de plaat staat. Daarom niet meer dan 3 sterren.

Ten tijde van de release van dit album gingen er al geruchten dat Freddie ernstig ziek was. Ik geloofde er niks van, en bij het zien van I want it all clip al helemaal niet. Freddie was alive and kicking.. (achteraf gezien en terugkijkend natuurlijk helemaal niet, die baard was er niet voor niks) Maar wat een kracht straalt dit album en de band uit. Ik zag het helemaal voor me, Queen had een nieuwe plaat, en aangezien ik in 1986 het concert had gemist, zou ik nu mijn kans kunnen grijpen. Helaas kondigde Freddie al snel aan zichzelf te oud te vinden om nog op tournee te gaan. Dus die droom vervloog nogal snel. Ook dit is natuurlijk een smoes geweest, maar wel een logische.

1.Party (2:24)
De titel kondigt een feestje aan, en voor mij is dat het ook. Lekker uptempo. Een tekst die ik nog niet eerder hoorde in een Queen song. Daarmee doel ik op dat "we got sex" wordt gezongen, en normaal werd daar wat meer omheen gedraaid. Lekkere start!~

2.Khashoggi's Ship (2:48)
Track 1 en 2 lopen mooi in elkaar over. Het feestje is nog niet voorbij meldt Freddie meteen. Weer woord gebruik (Kiss my ass) die ik niet hoorde in een Queen song. Muzikaal ook een erg lekker track. Slow rock, heerlijke gitaar van May. Queen zoals ik ze graag hoor.

3.The Miracle (5:02)
Een moment van mindfulness van Queen. Ze waren er al vroeg mee bezig, maar zo simpel is het. Het leven is mooi, en veel dingen die wij. de mens, als normaal zien zijn in feite bewonderenswaardig. Freddie zet me even met beide pootjes op de aarde met de tekst. Het leven is om van te genieten. Ik vind het een erg mooi nummer (leuke clip ook) maar het einde, waar de versnelling in wordt gezet stoort me. Het is een lelijke versnelling, en het moment naar het einde is gewoon erg lelijk ingemixt. Een teleurstellende afsluiting van een mooi nummer. Het hele nummer door geniet ik wel heel erg van May op gitaar.

4.I Want It All (4:34)
Een top bijdrage van May. Misschien wel een van zijn beste voor de band. Hij ging destijds door een scheiding, en dit was blijkbaar de favoriete zin van zijn (ex) vrouw. Dit nummer kwam als 1e op single uit, en ik was er helemaal lyrisch van. De single begint overigens wel anders dan deze lp versie. Ik prefereer de laatste. Een fantastische song, waar Mercury heerlijk fel zingt! (in de clip is ook goed te zien dat ie zich daar ook lekker uitleeft, want zijn speeksel vliegt lekker in 't rond) Absolute top song van de band!

5.The Invisible Man (3:57)
Toen het album uitkwam was ik helemaal gek van dit nummer. Dat is intussen wel anders. Gecombineerd met de clip zal het destijds meer indruk gemaakt hebben. Nu vind ik het wel een leuke track, maar meer ook niet. Het basloopje van Deacon (of synth??) is erg aanstekelijk. Wel een typische Taylor song. De band introductie (totaal niet nodig natuurlijk) vind ik wel een erg leuke toevoeging. Op de cd staat de remix van dit nummer als extra track. Dat vind ik serieus een draak van de hoogste orde. Van dit album zijn Scandal en Breakthru ook als extended versie verschenen, en zijn vele malen beter.

6.Breakthru (4:08)
Dit schijnt een samenvoeging van 2 nummers te zijn. Het 1e deel A New Life Is Born wat een typische Freddie sound heeft. Erg mooi intro. Ben erg benieuwd hoe het hele nummer zou klinken. De versnelling is Taylor's deel, en dat is goed te horen. Dit is een erg goed poppy nummer, en ook deze clip vond ik erg vermakelijk. Een krachtige en typische Queen song. Wederom erg genietbaar gitaarwerk van May in dit nummer.

7.Rain Must Fall (4:23)
John Deacon's muzikale bijdrage. Na de mindfulness van the Miracle, is het ook belangrijk om te realiseren dat het soms wat tegen kan zitten in het leven. Maar niet getreurd, het komt altijd weer goed. Aangezien Mercury de tekst schreef kan de gedachte me met terugwerkende kracht niet ontgaan dat dit toch gaat over zijn ziekte: You lead a fairy tale existence
But into every life a little rain must fall. Hij lijkt een soort troost te zoeken in het feit dat het allemaal voor de wind is gegaan, en dat zoiets niet altijd zonder vallen zal gaan. Muzikaal ook interessant, want ik hoor toch een soort van Latijns Amerikaanse percussie in dit nummer. Een vrolijke bas loodst me door het nummer heen. Mercury's vocalen zijn om van te smikkelen! Fijn samenspel met May op gitaar, dit nummer bevalt me erg goed.

8.Scandal (4:43)
Een kritische song naar de Britse pers. Geschreven door May, en een reactie naar alle verhalen die in de pers verschenen n.a.v. zijn scheiding en de vermoedelijke ernstige ziekte die Mercury volgens de pers zou hebben. Een zeer persoonlijk nummer dus. Het nummer wordt gedragen door de fantastische zang van Mercury. De opbouw van het nummer vind ik ook altijd erg mooi. Dit nummer is altijd een van mijn Queen favorieten geweest.

9.My Baby Does Me (3:23)
Een nummer van Deacon en Mercury, wat (mede daarom) ook doet denken aan Rain must fall. Het heeft een beetje hetzelfde sfeertje. Het is een liefdes betuiging aan de kat(ten) van Mercury: She's just a pussycat. Iets wat op Queen - Innuendo (1991) nog eens zou gebeuren met Delilah. Dat Freddie een groot liefhebber was van deze beesten was bekend, en blijkbaar was die liefde zo groot, dat hij er wat songs over schreef. Ik vind de sfeer in de song erg mooi. De tekst lijkt tot aan de bekendmaking echt te gaan over een liefdesrelatie tussen mensen. Een beetje humor en spelen met tekst van Mercury niet vreemd. Deacon en May spelen een mooie rol in dit nummer. En de uithalen van Mercury geven me kippenvel.

10.Was It All Worth It (5:46)
Misschien wel het meest indrukwekkende nummer van de plaat. Freddie blikt terug op een mooi bestaan, en trekt de conclusie dat hij het precies weer zo zou doen, als het kon. Dat is een fijne gedachte. Ten tijde van de release was nog niet duidelijk wat en of er iets aan de hand was, maar dit is toch een soort van afscheids song van de man.
Het intro maakt heel erg veel indruk, de song zelf is heerlijk rauw! De tekst is ondanks de lading toch postief. Natuurlijk ben ik de tekst anders gaan beluisteren na Freddie's dood, maar het heeft alleen maar een mooiere lading gekregen. Freddie wist dat ie dood ging, en het was goed zo...

Ik vind dit samen met Innuende Queen's beste werk. Ik geniet van Freddie's vocalen in elk nummer. De rest van de band musiceert ook fantastisch, en er zit natuurlijk een behoorlijke emotionele lading op de plaat. Die 4,5 ster zijn volledig terecht wat mij betreft.

Hey, meer hardrock! Dat is me nooit echt opgevallen, maar May zal hiermee destijds wel in zijn nopjes geweest zijn. Dit album verschilt qua opbouw weinig van de twee voorgangers. De meeste songs zijn goed tot erg goed. Slechts enkele doen me weer weinig. Van de hits vind ik Breakthru nog altijd de beste. Heerlijk zomers sfeertje zit erin. Het koddige Invisible Man en naïeve The Miracle vind ik na al die jaren ook nog wel leuk. Scandal en Was It All Worth It zijn uiteindelijk ook best tof. Ik houd wel van hoe Queen hier meegaat in de jaren tachtig. Absoluut niet het beste werk van de band, maar kwalitatief best in orde. Eerlijk gezegd had ik verwacht hier 3-3,5* voor te geven.

Tussenstand:
1. Sheer Heart Attack
2. A Night At The Opera
3. News Of The World
4. Queen II
5. Queen
6. A Kind Of Magic
7. The Works
8. A Day At The Races
9. Hot Space
10. The Miracle
11. Jazz
12. The Game

Dit is echt verreweg de grootste verrassing die ik in de hele marathon heb ervaren. Aangezien de helft hit is (hitsingles), was het niet vreemd dat ik de helft ook al kende, maar dat Was It All Worth It me zo omver zou blazen had ik niet verwacht. De jaren '80 sound bevalt me sowieso al prima (zie scores voor The Works en A Kind Of Magic), maar dat dit album zo heerlijk naar binnen komt... wow. Ook de 'mindere' nummers vermaken me, helemaal met de kennis dat My Baby Does Me over katten gaat. Erg herkenbaar.

I Want It All is ook een van mijn favoriete Queen-tracks ooit. Wat een weergaloze energie. Headbangwaardig! Ook Breakthru maakt me verdomd blij en positief. Als niet-religieus persoon, maakt The Miracle me bijna spiritueel over het leven. Goed, de openingstrack is niet het beste ooit, maar als geheel kan ik niet anders dan zeggen dat ik The Miracle echt bijzonder hoog heb zitten.

Tussenstand:
1. Queen II
2. A Kind Of Magic
3. A Night At The Opera
4. The Miracle
5. Queen
6. Sheer Heart Attack
7. News Of The World
8. A Day At The Races
9. The Works
10. Jazz
11. The Game
12. Hot Space

The Miracle had in 1989 nog steeds de typische pop/rock 80's mix, met soms meer de nadruk op de synthesizer in het wat zijige (zowel in tekst als muziek) maar best aardige The Miracle en soms wat meer de nadruk op de rockkant, zoals al in het leuke opening duo Party & Khashoggi's Ship. Gelukkig is daar het klassieke Queen geluid in de - zoals in de advertentie van toen stond - rock anthem I Want It All. Een geweldig Queen nummer vind ik dat, met een erg goede Brian May gitaar. En misschien incredible how I can, maar ik vind The Invisible Man een erg lekker swingend popnummer. De synthesizer en het ritme van het nummer zijn uitstekend. Kortom, deze kant 1 van de LP is gewoon goed.

De retro a-capella samenzang van Breakthru is een mooie opening van kant 2. Ook dit nummer loopt weer zo lekker, met eerlijk is eerlijk weer een prettige synthesizer. Freddie Mercury zingt erg sterk op dit aanstekelijke nummer. De drums/trommels, de bas en het ritme op Rain Must Fall zijn weer goed, maar het popliedje is helaas wat te zoet. Dit gaat ook op voor Scandal, behalve dan dat het te zoet is. Dit is wel een goede 80's popsong. My Baby Does Me is wat slomer en klinkt wel aardig, maar is verder weinig bijzonder. Gelukkig is er afsluiter Was It All Worth It, wat weer meer een klassieke Queen laat horen. Een goed nummer tot slot, met een vette gitaarsolo. Het antwoord op de vraag uit de slotsong voor dit album is ja.

Wat een geld zeg, voor die wél zeer fraaie, boxsets! Dat wordt sparen. Toch inmiddels de 2CD set besteld. Ben geen Queen collector, maar voor The Miracle maak ik graag een uitzondering. Hun beste album uit de jaren tachtig naar mijn mening.

Is ook een stukje jeugdsentiment. Ik was negen in 1989 (werd tien in november ´89) en wij kregen toen thuis onze eerste CD speler. Mijn vader kocht toen de zeer recente CD van ´The Miracle´. Ik heb hem grijsgedraaid toen. Dit is muziek! Mijn mening is nog niet anders.