Moss - Ornaments (2012)

Een meer dan aangename kennismaking met deze voor mij tot nu toe onbekende band. Hoor echter geen FF cover in "Give love to...". Wel enige overeenkomsten in de stem van zangers, maar daar houdt het bij op. Idd ook enige Walkmen invloeden (gitaar en drum) maar bv ook een Phoenix. Laat onverlet dat ik het een geweldig aanstekelijke en catchy plaat vind. En "Ornament" geen seconde te lang.

Wat heeft Moss opnieuw een prachtige plaat gemaakt. Dit is echt buitencategorie hoor. Van kop tot staart spannend, en dat met zo veel verschillende smaken en soorten liedjes. Zo'n nummer als 'The Hunter' is nu al een klassieker. Zo achteloos makkelijk gespeeld met die mooie gitaarlagen die over elkaar heen gestapeld worden, zoals - inderdaad - Radiohead dat ook kan. En ook sfeerimpressie als 'Tiny Love' is huiveringwekkend mooi. Tien compacte songs die worden opgevolgd door het trippy 'Ornament'. Super indrukwekkend.

Tiny Love werd bij toeval in de muziekshuffle gevolgd door Paper van de nieuwe Nits.
De songs sluiten naadloos op elkaar aan en harmonieren wonderlijk.
Waardoor viel het me nu pas op hoe schatplichtig Moss aan de Nits is.

1 van de beste nederlandse pop-bandjes van dit moment. Zalige popliedjes met een melancholische sfeer.

Ik heb dit album blind gekocht, vanwege de langdurige hoge notering in de rotatielijst en vanwege Excesior en de recensie in de Volkskrant. maar wat een tegenvaller. Ik heb het echt geprobeerd, maar ik kan me nu -nadat de CD een week in het hoesje is gebleven- al helemaal niet herinneren hoe het klinkt. Saai dus. Ik geeft het nog een kans, en anders gaat ie op de stapel 'miskopen'.

Dit heeft wat draaibeurten nodig om het te kunnen waarderen.

Mijn broer is wat chauvinistisch aangelegd. De Nederlandse en Belgische bandjes daar komt hij altijd mee. Ja we hebben Belgische roots. Maar verder zijn wij "echte Rotterdammers".

De meeste van die muziek vind ik wel aardig. Maar deze van Moss daar luister ik graag naar.

Moss bewijst een blijvertje te zijn en groeit gestaag als band. Ornaments is een sterk album met nummers die eerst niet echt beklijven, maar na regelmatig draaien valt het kwartje weer keihard.

Ten tijde van hun vorige album dacht ik dat Moss een rockband met zangeres was, vernoemd naar The Matrix-actrice Carrie-Anne Moss. Die plaat heb ik mooi links laten liggen, totdat ik er via een recensie achterkwam dat het geen oestrogeenrock is. Eerlijk is eerlijk, de voorganger van Ornaments heb ik toch gemist.

Ergens is het wel prettig dat ik de teksten op Ornaments niet heel intrigerend of boeiend vind, want dan kan ik me weer op de muziek focussen. Het album heeft me namelijk positief verrast, ondanks dat ik eigenlijk niks bij Moss vind dat ik niet bij andere bands kan vinden. Dit wil nog niet zeggen dat de band een eigen smoel mist, dat zeker niet. Vergelijkingen zijn wat mij betreft ook meer associaties: zo spreekt er uit ‘The Hunter’ een urgentie die Editors al niet meer sinds hun debuut lijken te hebben, maar de synthesizer doet me in de verte denken aan ‘The Rip’ van Portishead.

De synthesizer. Naar het schijnt kreeg het geluid van Ornaments een duidelijke richting toen ‘Tiny Love’ echt vorm kreeg. (Ik baseer me hier op een interview dat gepubliceerd werd in Oor.) Het nummer werd al een tijd live gespeeld, maar het was nog net niet helemaal af. Dat werd het wel toen besloten werd de gitaar weg te laten. Een mooie beslissing, want ondergetekende was allang klaar met die belachelijke verering van de gitaar. In een ondersteunende rol is een gitaar prima, maar in de hoofdrol, nee, dan kan ik dat nog maar moeilijk hebben. Een gitaar is een instrument, een middel, geen doel. Gelukkig maar dat Moss dat ook aan heeft gevoeld.

De gitaargerichte nummers zijn wat conventioneler, bijna conservatiever vergeleken met de rest. ‘What You Want’ en ‘Good People’ zijn gewoon minder boeiende nummers omdat ze wat minder origineel zijn; prima werk voor op 3FM. Het galopje in ‘Spellbound’ vind ik ook weinig denderend maar hoe de gitaarlijnen in elkaar overlopen doet me wederom denken aan het debuut van Editors. Toch ligt de kracht van het album duidelijk niet in de gitaargerichte nummers, omdat die net wat platter zijn.

Moss is namelijk zeker niet slecht in spanningsopbouw. Met minimale middelen wordt er toch een sterke sfeer opgebouwd in ‘Everything Died in Your Heart’ en ‘Almost a Year’. Het bijna titelnummer ‘Ornament’ sluit vervolgens de plaat af met een groove waarin basgitaar is vervangen door synthesizer en na een aantal minuten de boel lijkt te imploderen, maar de groove blijft bezwerend over. Op zulke momenten wordt het duidelijk dat deze band tot veel knappe, inventieve liedjes in staat is, uiterst strak vormgegeven, maar ergens toch grillig. Om in de sfeer van de titel te blijven: Ornaments is eerder Bauhaus dan gothisch of Jugendstil en blijft nog wel een hele tijd staan.

Mooie recensie Slowgaze.

Dank je, alpeko.

Ik ga een half puntje omhoog; laatste tijd is het het meest gedraaide schijfje in mijn cd speler, zowel thuis als in auto (doet ie het nog iets beter!). Moet beloond worden, bij deze.

Live in Amersfoort tijdens Torenpop:

What You Want

Give Love to the Ones You Love

Verrassende cd van een band die ik nog niet eerder gehoord had. De synthesizer staat centraal wat een beetje een jaren '80 effect geeft, maar de miuziek klinkt verder zeker niet belegen.
De zangstem is een beetje saai maar op een of andere manier stoort dat niet echt. Het zijn namelijk de composities die het hem doen. Niet allemaal even sterk maar nergens onder de maat. Met als uitschiter het laatste nummer dat Ornament heet en met een pakkende clap begint en vervolgens wordt uitgebouwd tot het eindigt in een mooie electronische klankkast die aan de vroege pink Floyd doet denken.
What You Want heeft qua melodie en zang - niet de instrumentatie - iets van The Smiths. Ook leuk.
Het maakt nieuwsgierig naar meer (toekomstig) werk van deze band die nou eens een keer niet de gitaar centraal telt. Dat alleen is al iets waarmee je opvalt vandaag de dag.

Precies, Bertus, die gitaar is ook niet alles. Ik vind zelf Moss eigenlijk zo ook interessanter t.o.v. hun debuut; die is een krappe 4*, deze een fiere 4*.

Met hun debuut bedoel je Never Be Scared / Don't Be a Hero? Dat was niet hun debuut, maar hun 'moeilijke' tweede plaat.

Zei ik debuut? Ik wilde 'tweede plaat' schrijven. Echt. Hè, ik zou zweren dat ik 'tweede plaat' heb getyped.

Daarom viel Moss live mij ook zo tegen afgelopen zaterdag, niks electronica maar gewoon het zoveelste gitaarbandje. Doe mij de cd's maar.

Soit, dat is ook weer zo. Zag ze een tijdje terug spelen en het viel me op dat ze 'Almost a Year' voornamelijk op gitaar brachten en zelfs in 'Tiny Love' nog gitaar werd gespeeld, terwijl naar eigen zeggen dat nummer pas vorm kreeg toen de gitaar weggelaten werd.

Begrijp ik dat op het podium de synths verruilen voor de gitaar?

Klopt bertus, geen synths te bekennen.

Werk'lijk, woordenaar? Toen ik ze zag hadden ze er wel netjes een synthesizer neergezet en werd dat ding ook af en toe bespeeld, al was het meestal wel zo dat dan even tijdelijk de gitaar in de steek gelaten werd, maar na een paar maten weer er bijgehaald werd.

Er stond iets van een orgeltje op het podium, wat slechts in een nummer tijdens het intro bespeeld werd.

Na het vertrek van Bob Gibson is er geen toetsenist meer. Zeker live is dat een gemis.

Afgelopen vrijdag dit bandje aan het werk gezien in Luxor in Arnhem. Vooral de opening van het optreden vond ik prachtig met het nummer 'bruised'. Kan dit nummer alleen op geen enkele cd van ze terugvinden?

Ik ken het nummer niet, wellicht komt het op de nieuwe plaat? Ik las gister, tot mijn grote verrassing, in de Varagids, een opmerking van Marien dat ze in 2013 met een nieuwe plaat komen.

Dat is goed nieuws zeg. Deze band is na 2 bezochte concerten dit jaar zeker één van mijn favoriete Nl-bands geworden. Wil ze misschien ook nog eind van het jaar in Utrecht gaan bezoeken.

En toen viel Ornaments mij toch wat tegen. Allereerst zijn teveel nummers wel aardig en maar een paar echt goed. Die staan dan vooral op de tweede helft van het album, wat ik sterker vind. Favoriete tracks zijn het lekkere synthesizer nummer Hunter, gitaarnummer What You Want en de lange fraaie titelsong. Ook openingssong I Am Human is goed. De rest vind ik dus minder. Op die nummers gaat mij wel eens de zang en soms zelfs de teksten wat irriteren. Gemiddeld kom ik zo op een krappe voldoende voor dit derde album van Moss.

Het nummer Ornament is wat mij betreft toch wel een hoogtepuntje op alles wat in 2012 aan muziek van nederlandse bands is uitgekomen. Gedurfd nummer, spannend..