Blackfield - Blackfield (2004)

Wees er niet zó zeker van dat Blackfield meteen op de achtergrond verdwijnt. Ik zet het niet voor niets in mijn top 10. Hij staat daar vrij stevig, vind het echt bijna perfect. De eerdere albums van PT zouden dus echt top 10 waardig moeten zijn om het te verslaan.

Ga ze zeker luisteren, hoor Weet alleen dat de andere 2 vaak beter gevonden worden (Deadwing en met name Fear Of A Blank Planet).

Ja, dat zijn ook mijn favorieten Maar SD en LS liggen misschien wat meer in de lijn van Blackfield denk ik.

Berichten verplaatst naar Blackfield

Om even terug te komen op de Blackfield/Porcupine Tree discussie, ik heb inmiddels flink wat meer PT geluisterd, de albums die ik al kende ben ik beter gaan vinden en ik heb een paar nieuwe geluisterd, geweldige muziek. Toch haalt dit voor mij echt het niveau van deze CD niet, misschien bevalt deze sound me gewoon wat beter. Ik vind trouwens Blackfield II dan weer minder dan de meeste PT albums en al helemaal een stuk minder dan deze.

Ik ben trouwens erg benieuwd naar Blackfield III

De eerste audio snippets van het album. Altijd moeilijk om op basis daarvan een oordeel te geven maar volgens mij gaat ook dit album weer genieten worden


Blackfield on Vimeo

Ik kende al een aantal nummers van dit album maar in het geheel kan het mij niet overtuigen. Het mist een stukje dynamiek.

Deze plaat gekocht zonder het van te voren te checken (wat ik eigenlijk nooit doe) en ik heb daar absoluut geen spijt van. Fraai uitgewerkte, voornamelijk donkere melodieën en daarbij uitstekende zang. Tekstueel bevat het soms net een cliché teveel hoewel ik me hier ook weer niet dusdanig aan stoor dat het me begint te ergeren.

Het was allemaal behoorlijk wennen, en ik was eigenlijk bang dat dit niet echt mijn pakkie an zou zijn. Maar gelukkig heb ik het meerdere kansen gegeven, want het blijkt wel degelijk een zeer goede plaat! Vrijwel allen sterke nummers, met uitzondering van Pain. Cloudy Now is mijn favoriet denk ik..

We are a fucked up generation. It's cloudy now.

4*

Dit debuut van Blackfield leek me wel wat. Na de eerste keer luisteren was ik behoorlijk enthousiast maar dat enthousiasme is inmiddels aardig weggezakt. Zo op het eerste gehoor klinkt het allemaal erg mooi en dat komt vooral doordat deze muziek zo toegankelijk is. Dat in tegenstelling tot het solowerk van Steven Wilson en zijn werk met Porcupine Tree. (Sorry, maar ik kan het niet laten om deze artiesten erbij te slepen)

Dit album van Blackfield vind ik nogal 'gewoontjes'. Het zijn (bijna) allemaal wel aardige nummers, maar ook niet meer dan dat. Eigenlijk zitten de nummers vrij simpel in elkaar, de teksten zijn (op een paar nummers na) niet bijzonder en de melodieën zijn in sommige nummers erg leuk, maar in andere staan ze me al snel tegen.

Dit hele album is gewoon wat te braaf, bevat te weinig spanning, bevat geen echte topnummers en moet ik zeker niet te vaak luisteren. Dat is erg verraderlijk aan dit album: het klinkt zo toegankelijk, maar als je het te veel draait gaat het snel vervelen.

Nummers als Blackfield, Lullaby, Pain en Cloudy Now zijn wat mij betreft de betere nummers. Ze zijn echter niet goed genoeg om de zwakkere nummers (Scars, Summer, The Hole in Me) wat op sleeptouw te nemen, waardoor dit album me uiteindelijk toch tegenvalt. Sommige nummers of delen van nummers vind ik naar verloop van tijd zelfs vervelend worden.

Ik geef dit album op de valreep nog 3,5 sterren, omdat ik dit album momenteel misschien wat beugeluisterd ben. Eens in de zoveel tijd dit album opzetten zal me waarschijnlijk wel goed doen. Geniet, maar luister met mate.

Lekkere plaat, de toegankelijkheid van de plaat is zeker geen minpunt past perfect zo tussen mijn luisterbeurten van wat zwaardere platen. De grote inbrneg van piano en akoestische gitaar zorgen voor een haast huiselijke sfeer. Ook de 'uitbarstingen' die in sommige songs zitten zorgen voor de nodige afwisseling.
De stem van Wilson blijft genieten al is het me op het eerste zicht al opgevallen dat de teksten toch een pak minder sterk zijn dan de teksten die hij voor PT schrijft.
Maar voor teksten trek ik nooit punten af. Alle songs zitten eigenlijk tussen erg goed en gewoon goed, alleen The Hole In Me vind ik een pak minder goed. Mede door dat ergerlijke gitaarrifje.

Multi-instrumentalist, muzikale duizendpoot en workaholic Steven Wilson levert samen met Avi Geffen een prima plaat af. De muziek heeft duidelijk overeenkomsten met Wilson's hoofdbaan bij Porcupine Tree, maar "Blackfield" klinkt wat toegankelijker en meer ingetogen. Mooie melodieën, stemmige zanglijnen en een rijk palet van instrumenten zijn kenmerkend voor deze verzameling liedjes. Beide heren hebben van "Blackfield" een mooi sfeeralbum gemaakt, waarbij je lekker weg kan dromen. Knap dat Wilson in staat is om met Porcupine Tree, met No-Man, met Bass Communion, met zijn solo projecten en met Blackfield in staat is om muziek te blijven leveren van een constante hoge kwaliteit.

Zag dat ik Blackfield 1 nog niet had gescoord op MuMe. Begin van mijn fascinatie voor het werk van Steven Wilson. De man is een geniale duizendpoot. Had wel eens ooit van Porcupine Tree gehoord tot ik in 2004 dit album hoorde. Flabbergasted. Deze artiest nooit meer losgelaten. De opvolger van dit album staat vast in top 10. Echter dit album is ook gewoon top. Kwestie van goed, beter, best.

Na een tijdje weer eens beluisterd, hij blijft maar groeien, 0,5 erbij!

Ik zit deze weer eens lekker te luisteren. En ik blijf het een alleraardigst plaatje vinden.

Met zijn 36 minuten is het wel een korte zit.

De bonustrack Perfect World is ook wel erg mooi. Ik hoor 't vandaag voor het eerst. Stom van me.
Mooi slidegitaarwerk van Steven Wilson.

Ik blijf de score voor deze plaat omhoog en omlaag schuiven. Erg afhankelijk van mijn bui, waarschijnlijk.

Ben een tijdje ook erg Steven Wilson-moe geweest. Deze eerste Blackfield is wel erg mooi gewoon. Fijne zang, harmoniën, ingevuld met netjes-binnen-de-lijntjes classic/indie rock. Een aantal songs had niet misstaan op een Porcupine Tree plaat.

Misschien niet zo 'spannend' (meer) als de laatste paar Porcupine Trees of enkele van Wilson's sublieme soloalbums, maar ik heb genoten van deze Blackfield bij het 'schaarse' licht van de straatlantaarn. Muziek, dat wonderwel toch ook prima past als de gele streepjes op het behang gaan dansen. Sfeervol debuut van duo Steven Wilson en Aviv Geffen!

"Gele streepjes op het behang gaan dansen"? Diepzinnig hoor

Mijn eerste kennismaking met Blackfield in de studio, na Live in NYC (2007/2009). Dat vond/vind ik een fraaie liveregistratie, dus ik was een beetje bang dat de "kalere" studioversies van die nummers daarna zouden tegenvallen, maar daar is gelukkig geen sprake van. Van Geffens solowerk ken ik helemaal niets, maar als ik dit met Wilsons projecten vergelijk kom ik inderdaad uit bij Porcupine Tree omstreeks de eeuwwisseling, zoals vele voorgangers hier reeds hebben opgemerkt. Wilson concentreert zich hier dus meer op puntige pop/rock-achtige ballades, die echter te veel dynamiek, duisterheid en scherpe instrumentatie bevatten om echt radiovriendelijk te kunnen worden genoemd. Misschien past het bij die beperking dat sommige nummers al beëindigd of weggedraaid worden nog voordat hun hele potentie benut lijkt te zijn, bijvoorbeeld Pain, Cloudy now en het krachtige Blackfield (en als ik de voorgaande berichten lees blijkt van dat laatste nummer dus inderdaad een twee minuten langere versie te bestaan), en evenzo zou je kunnen verwachten dat Wilson bij PT sommige van deze composities zou kunnen hebben gebruikt om eens even flink instrumentaal los te gaan, maar nergens wekt deze muziek de indruk dat het "gemankeerde" prog is, dus voor Wilson lijkt dit een serieuze uitwerking van een volwaardige andere kant van zijn muzikale persoonlijkheid te zijn. Behoorlijk indrukwekkend. (Mijn favorieten zijn trouwens de voorspelbare suspects Blackfield en Cloudy now, maar dat gebeurt met pijn in het hart, want The hole in me heeft zó'n geweldig refrein dat het eigenlijk ook wel een vinkje verdient, om van het slotnummer nog maar te zwijgen.)

Ik weet nog precies hoe het begon het was 2004, ik hoorde op Radio Oost het prachtige Blackfield en was meteen verliefd en gelijk het album bestelt. En een paar dagen later viel de [dubbel] cd op de mat vlak voor het afwassen van de vaat en bij de eerste klanken van Open mind riep ik direct wowww En zo denk ik er nog over na 14/15 jaar. Alleen Summer wil ik nog wel eens overslaan. Heb Blackfield II nog geprobeerd maar ik vind deze de beste. En daar zijn heel veel mensen het over eens als ik de reactie's zo lees bij de andere albums. 4.5 sterren.

Onlangs de vinyluitvoering van dit album gekocht. Kende de 2 extra liedjes (11 en 12) nog niet. Die staan niet op de originele cd die ik heb. Lang een van mijn favoriete albums geweest vanwege de mooie samenwerking tussen Wilson en Geffen. De 2 extra liedjes (12” op 45 rpm) zijn de moeite waard. 4,5* blijft de juiste waardering.

Op de bonus disc staan 3 songs en een video track van het nummer Blackfield. En de nummers heten Perfect World , Where is my love? , Cloudy now [live].

Het album kent een aantal verassende wendingen, waardoor het een interessante luisterbeurt is, maar het album is voor mij net iets te gepolijst en wordt geteisterd door iets teveel rock cliche’s. En dan niet de cliche’s die ik een warm hart toe draag, zoals een explosieve uitbarsting.

Mooi verwoord ! Dit is toch gewoon een mooi plaatje (dat ik eigenlijk veel te weinig draai). Het is wat meer ingetogen en minder complex dan PT en SW , maar dat stoort me niet.

Een KISS album (Keep It Simple Stupid) en daar houd ik wel van. Waarom ingewikkeld doen als het ook simpel kan? Mooie melodieën zonder onnodige opsmuk. Koptelefoon op en over je heen laten komen.
Vooral het nummer Blackfield doet het goed bij mij. Ook Pain is prachtig in zijn eenvoud.
Het slot van het album met The Hole in Me en afsluiter Hello is ook genieten.
De rust die het album mij brengt is genoeg reden om te verhogen naar 4,5*

Toen ik dit album kocht in 2004 was ik er weg van en verbleef hij veelvuldig in mijn CD speler.

De laatste jaren amper gedraaid tot vandaag. Eerlijk gezegd raakt dit album mij nu een stuk minder. Het is zeker geen slecht album, maar kabbelt wat voort zonder echte uitschieters, op het nummer Cloudy now.

.....na. bedoel je denk ik te zeggen.

Heel scherp en je hebt helemaal gelijk

Prachtig debuut van Blackfield in een periode dat alles wat Wilson aanraakte van goud leek te zijn. Toegankelijke songs, zeer sterke songwriting en de stemmen van Geffen en Wilson vormen een mooi geheel. Bij vlagen verbluffend mooie muziek, die fier overeind blijft staan. Echt een onwaarschijnlijk talent die Wilson, om zon album als dit, waarvoor vele artiesten een moord zouden doen, als side project uit te brengen. Vier dikke sterren !

Vandaag nog es ingedoken en ik moet verhogen naar 4,5 sterren. Onwaarschijnlijk sterke plaat dit toch, briljante songwriting en bijna net zo goed als het ronduit fantastische Blackfield 2. Hier hoor je Wilson op zijn best en meest toegankelijkst en het resultaat is wonder, wonderschoon. Ik vind deze muziek lichtjaren beter dan zijn recente soloalbums en ook de laatste zwakkere worp van PT. 4,5 ster, dus.

Vind deze toch wel een stapje minder dan die hierna. Er staan inderdaad enkele zeer sterk geschreven songs op maar Geffen is wel moeilijk te verdragen als zanger. Dat is toch een beetje zonde van verder sterke tracks als Pain en The Hole in Me. Daarnaast vind ik Open Mind, Scars en Glow weinig bijzonder. Sommige nummers vallen een beetje te veel in herhaling (Summer).

Toch nog steeds een prima album. Blackfield, Lullaby en Cloudy Now zijn van grote klasse.

Klopt, Geffen balanceert met zijn stem af en toe op het randje. Maar de songs van Blackfield zijn ,met name op de eerste twee albums, van zon zeldzaam hoog niveau dat het me toch eigenlijk bijna nooit stoort.

Over het album:
Het album Blackfield, uitgebracht in 2004, is het debuutalbum van de band en bevat enkele van hun bekendste nummers. Dit album laat de typische Blackfield-sound horen: melancholische melodieën, warme zang en emotionele teksten. De liedjes op het album gaan over thema’s als eenzaamheid, liefde en reflectie, en roepen een rustige, soms droevige sfeer op. Het album Blackfield werd goed ontvangen en trok veel aandacht door zijn bijzondere stijl en gevoelige teksten. Voor liefhebbers van melodieuze rock en introspectieve muziek is dit album een mooie kennismaking met de band.

Over de nummers op het album
Opener Open Mind gaat over het verlangen naar openheid en vrijheid in het leven. De tekst beschrijft gevoelens van opgesloten zijn en de wens om nieuwe mogelijkheden te ontdekken. De sfeer is melancholisch en reflectief. De zang is ingetogen en straalt zowel pijn als hoop uit (8).
Blackfield gaat over verlies en verdriet na het einde van een belangrijke relatie. De tekst heeft het over gevoelens van leegte en pijn, alsof alles donker is geworden. De sfeer is somber en melancholisch en de melodische zang heeft een zachte, droevige klank die de emoties van verlies versterkt (9)

Het nummer Glow gaat over een gevoel van eenzaamheid en het verliezen van levensvreugde. De tekst beschrijft hoe het licht en de energie uit iemands leven lijken te verdwijnen. De sfeer is melancholisch en zacht, met muziek die gevoelens van leegte en stille pijn goed overbrengt (7).
Vervolgens Scars dat handelt over de emotionele littekens die blijven na moeilijke ervaringen en pijnlijke relaties. De tekst geeft weer hoe deze littekens iemand blijven beïnvloeden, ook al zijn de gebeurtenissen voorbij. De sfeer is melancholisch en intens De pijn en kwetsbaarheid zijn voelbaar. Fijne maatwisselingen versterken dat gevoel (8).

Lullaby gaat over troost zoeken in een moeilijke tijd, alsof het een slaapliedje is voor rust en ontsnapping. De tekst drukt een verlangen uit om even te ontsnappen aan zorgen en pijn. De sfeer is kalm en zacht, met een ondertoon die geruststelling biedt (7,5).
Het nummer Pain gaat over het leven met emotionele pijn en de worsteling om deze gevoelens te begrijpen en te verdragen na het eindigen van een lange relatie. De tekst beschrijft hoe de pijn diep van binnen zit en moeilijk te verwerken is. De sfeer is intens en somber, met muziek die de zwaarte van verdriet uitdrukt (8,5).

Summer handelt over het verlangen naar betere, gelukkige tijden die voorbij zijn, zoals de zomer. De tekst beschrijft gevoelens van verlies en de leegte die blijft na een mooie periode. De sfeer is melancholisch en nostalgisch, met een warme klank die gemis en herinnering oproept (8,5).
Dan het nummer Cloudy Now wat gaat over frustratie en teleurstelling in de wereld en het gevoel dat dingen niet goed zijn. De tekst uit kritiek op de maatschappij en het gebrek aan hoop. De sfeer is donker en gespannen, met muziek die gevoelens van onvrede en somberheid uitstraalt (8).

The Hole in Me gaat over een gevoel van leegte en gemis dat niet gevuld kan worden. De tekst beschrijft innerlijke pijn en het zoeken naar iets of iemand om die leegte op te vullen. De muziek versterkt deze kwetsbaarheid en de sfeer is ook melancholisch en intens (8).
Afsluiter is Hello met als thema eenzaamheid en het verlangen om gehoord en begrepen te worden. De tekst vertelt over het zoeken naar contact en betekenis in een wereld die soms afstandelijk aanvoelt. De sfeer is melancholisch en reflectief. De muziek versterkt het gevoel van isolatie en verlangen (8,5).

Conclusie en Aanbeveling
Blackfield is een indrukwekkend debuutalbum dat gevoelens van verlies, eenzaamheid en verlangen prachtig weet uit te drukken. De samenwerking tussen Steven Wilson en Aviv Geffen brengt een unieke mix van melancholie en melodie. Elk nummer vertelt een eigen verhaal en raakt diep, met een warme, introspectieve sfeer. Dit album is perfect voor wie houdt van rustige, emotionele muziek met mooie teksten en een zachte, soms sombere klank. Voor liefhebbers van melodieuze rock is Blackfield een aanrader en een goede kennismaking met de unieke stijl van de band.

Waardering: 8,1