First Aid Kit - The Lion's Roar (2012)

Terwijl mijn dochtertje naar the usual fodder op Nick Tunes zat te kijken kwam zomaar ineens een liedje voorbij van dit clubje. Wat later bij nader onderzoek Emmylou bleek te zijn.
Ik stond daar maar met een theedoek in mijn handen en mijn dochter zegt: "Mooi liedje he papa?"

Maar papa kon ff helemaal niks meer zeggen.

Da's toch weer eens leuk voor zo'n ouwe vleermuis.

Bien étonné de se trouver ensemble, ici - mais zut alors!

Eurosonic heeft diversiteit hoog in het vaandel staan en daar hoort zoiets als First Aid Kit gewoon bij. En "oubollig", wellicht onderdeel van de diversiteit van het aanbod .

Nav van een post van een med-OW'er al hier ben ik eens op de Liedjesgluurbuis geweest om een paar songs van First Aid Kit - oa live in de heilige Popkerk in Mokum - te beluisteren en het raakte me. Wellicht moet ik dan aan dat acroniem OW een extra 'O' vooraf laten gaan, van 'Oud-bollig' (aldus gespeld is nomen omen)?

Ik zal even First Aid Kit wiki'en want ik ben wel nieuwsgierig wat twee Zweedse meiskes drijft om het erfgoed van Gram en Emmylou in stand te houden en zo fraai uit te dragen. En country/folkrock (boer'npunk) : blijft een plekje in mijn hart houden, m.n. in de sentimentele/melancholieke bui. Nog geen waardering, maar we gaan luisteren.

Erg mooi album. De twee zangstemmen zijn mooi en passen goed samen. Bovendien blijven de meeste nummers ook echt hangen. Er is echter ook geen enkel moment waarop ik omvergeblazen wordt waardoor ik het album niet meer dan 3,5* kan geven.

Die dames uit Scandinavië kunnen er wat van. Werd ik eerst buitengewoon aangenaam verrast door het prachtige album "Philharmonics" van die Deense dame Agnes Obel. Nu wordt ik weer aangenaam verrast door dit zeer mooie album van dit Zweedse dames duo. Fraaie folk dat wel even totaal anders klinkt dan de folk van Agnes Obel.

Waardering; voorlopig 4,0*

't leuke van die nieuwerwetse folk/country bandjes is dat ze nieuwe creatieve dingetjes toevoegen.Hier hoor alleen maar mierzoete kitsch, Misschien leuk voor het voorprgramma van Garth Brooks ofzo.

En dan the xx 5 sterren geven.. Over kitsch gesproken..
En Justin Bieber een 4 toekennen... over mierzoet gesproken...

Deze reactie doet mij een beetje denken aan het op schoolpleinen veel gehoorde ´wat je zegt ben je zelluf´

Wat is dat hier toch met die eeuwige neiging om dit soort dingen te doen?

Omdat je wel een beetje moet nadenken voordat je met dat soort aanklachten aankomt, zeker als je vervolgens op zulk soort artiesten, welke zeker voldoen aan de aanklacht bij dit album van Zuurmatje, wel bijna de volle mep toekent..

Ergens krijg ik dan het idee dat je het gewoon heel erg cool vind om dat hier te komen melden, maar dit gewoon je smaak niet is en je dat op zo'n manier duidelijk probeert te maken.

NB. Uit geen van de door Zuurmatje toegekende stemmen blijkt dan ook dat hij enige affectie heeft met Folk en country bandjes.

Hij heeft ook maar 12 stemmen uitgedeeld, dus het is ook een beetje onzinnig daar zulke conclusies aan te binden. Wat is er trouwens in hemelsnaam kitscherig aan The XX?

Beetje sneu inderdaad om er gelijk andere stemmen bij te halen. Dan kun je elk bericht op deze site wel diskwalificeren.

Misschien hebben wij een andere definitie van kitsch, maar je hebt het mis wanneer je denkt dat ik dit muzikale equivalent va het huilende zigeunerjongetje beter zou waarderen wanneer ik er beter over ga ''nadenken"



Dat vind ik inderdaad wel cool ja

Ohnee, zo is het allemaal niet bedoelt wat mij betreft ook niet echt relevant meer, zolang je er maar van kan genieten..!

to a poet is heel lief, en goed enzo

De naam zegt het eigenlijk al.

Heb je emotioneel ongeluk, ben je verdrietig, boos...

First Aid Kit biedt eerste hulp.

Dit album heeft al heel wat luisterbeurten gehad.
Het vorige album vond ik heel erg goed en was bang dat deze zou gaan tegenvallen.
Niks is minder waar! 4*




Als er een plek was waar ik je niet had verwacht was het wel bij deze band

Dat heeft niet met mij maar met jouw verkeerde verwachtingspatronen te maken.

Dat is ook zo

Na één sterke EP en een uitmuntend debuut, dat hen de nodige bekendheid verschafte, is er de plaat van de bevestiging. Een ongeschreven regel, en ook voor het Zweedse First Aid Kit geldt die regel. ‘The Big Black and the Blue’ was een debuut dat de verwachtingen erg hoog legde voor deze plaat, zeker bij mij; het debuut stond in 2010 in m’n eindejaarstop 10. Sobere doch mooie folkmuziek, en die stemmen… die hemelse stemmen. Van een nummer als ‘Waltz for Richard’ krijg ik nu nog altijd een prettig gevoel. Maar over tot de orde van de dag.

‘The Lion’s Roar’ dus, de langverwachte opvolger. Op MuMe is dit in korte tijd een succesverhaal geworden voor de Zweedse zusjes, en niet alleen op MuMe, getuige hun samenwerking met Conor Oberst van Bright Eyes op de afsluiter. In een interview werd hen gevraagd met wie ze nog wel zouden willen samenwerken. De naam Dylan viel. Altijd maar Dylan. Maar dat is lang niet hun enige held, als je goed naar het plaatje hebt geluisterd, vind je er zeker nog wel een paar. In het refrein van ‘Emmylou’ vind je er algauw vier. En niet van de minste.

Het titelnummer opent de plaat, en is meteen één van de beste nummers. Het folkgeluid van deze song doet meer denken aan het debuut, maar het is toch wat rijker, een wat voller geluid. Net als de hele plaat in z’n geheel, eigenlijk. Waar de folk heerste op het debuut, komen nu country-invloeden om de hoek loeren. ‘Emmylou’ en afsluiter ‘King of the World’ zijn daar de beste voorbeelden van.

Ingetogenheid staat er natuurlijk ook nog wel op; zo is ‘In the Hearts of Men’ een ietwat verdoken pareltje, al is het geluid nog altijd voller dan dat op het debuut. Dat zal ongetwijfeld met de productie te maken hebben; die is in handen van dat andere bekende lid van Bright Eyes; Mike Mogis. Hij neemt trouwens een prominente rol in op het album, want naast het aannemen van de rol van producer, speelt hij ook onder andere viool, mandoline, steel guitar en vibrafoon (op het naar die bekende plaat van Joni Mitchell knipogende ‘Blue’). Ook de vader van Johanna en Klara speelt mee; Benkt Söderberg speelt basgitaar op een aantal tracks. En zo blijkt de huiselijke warmte, die toch duidelijk uit deze muziek klinkt, ook echt aanwezig te zijn. Mooi is dat!

Op vocaal vlak is het nog altijd van erg hoog niveau, een valse noot zingen de zusjes Söderberg niet, het is een glashelder geluid, maar zeker niet saai of eentonig. Daar zorgt de samenzang, die je met momenten hoort, wel voor. Het refrein van ‘This Old Routine’ bijvoorbeeld; bloedmooi. Dat geldt eigenlijk voor alle aspecten van die song. Knap gezongen, erg leuke melodie (met heerlijke dromerige steel guitar) en een aangrijpende, voor velen hoogstwaarschijnlijk herkenbare tekst. “This old routine will drive you mad; it’s just a mumble never spoken out loud; and sometimes you don’t even know why you loved her; well you look at her now, and you see why”. Ik bedoel maar.

Na ‘This Old Routine’ volgt het bijzonder fraaie ‘To a Poet’. Het langste nummer op de plaat, met een geduldige opbouw. Het nummer kent een erg rustige aanloop, met ergens middenin een stukje van die hemelse stemmenpracht, bijna a capella samenzang. Daarna kent het nummer nog een mooi georkestreerde uitloper van pakweg anderhalve minuut, die toch wel iets teweegbrengt. Kippenvelnummer.

Dan volgen een tweetal nummers die me wat minder doen, al zijn ze op zich niet slecht. ‘I Found a Way’ is een goeie song, maar ik verwacht altijd dat die song helemaal open gaat bloeien, en dan blijft ie toch steeds een beetje op de vlakte. Kabbelen. ‘Dance to Another Tune’ daarentegen is dan eigenlijk het tegenovergestelde; alleen komt het een beetje te gemaakt over. Het suggereert een groteske opbouw, terwijl het er ook weer nooit echt helemaal uitkomt. Na drieënhalve minuut wordt dan overgeschakeld op een ander tempo, aangegeven door frivole strijkers.

‘New Year’s Eve’ zet in met autoharp, en is één van de rustigste nummers. Van het soort soberheid dat aan het debuut doet denken. De zang is wederom bedwelmend, en het contrast met de vrolijk klinkende afsluiter, die trouwens geschreven is door Conor Oberst, kon bijna niet groter zijn. Het country-gevoel keert nog één keertje terug, de nodige warmte wordt toegevoegd door een accordeon, en het vioolspel mag ook niet ontbreken. Een fraaie trompetpassage is de kers op de taart. Toch hoop ik niet dat dit de koers is die ze op hun volgende plaat gaan varen, want ik hoor ze toch gewoon het liefst bezig zoals op hun debuut; spaarzame folkmuziek met prachtige meerstemmigheid en sterke teksten. Daarom krijgt deze ook een sterretje minder dan het debuut.

3,5 sterren

Ik heb er inmiddels een aantal luisterbeurten opzitten.
Het is een fijne country/folk-plaat maar de beste nummers zijn toch de eerste twee nummers.
Daarna is het niet bepaald slecht, maar het blijft zo slecht hangen.
De autoharp op New Years Eve vind ik eigenlijk ook heel lelijk klinken en de toevoeging van Conor Oberst op het slotnummer voelt ook een beetje raar.

3,5*, dankzij de eerste twee nummers.

En ik maar denken dat dit album hier alleen maar lyrische reacties op zou wekken . Fijn; kritiek houdt je scherp. Maar ik dacht na twee luisterbeurten dat we weer zo'n plaat te pakken hadden die het helemaal ging worden, beetje richting de Mumford en zonen populariteit.

Is het niet helemaal geworden, maar ondanks het feit dat mijn vullingen soms nijgen om mijn tanden te verlaten (aan de zoete kant voor mij namelijk) ben ik helemaal gevallen voor dit plaatje. Ik weet niet hoe deze dames eruit zien, maar in mijn gedachten zijn het Zweedse Engelen uit het nationaal bikiniteam (ik ga geen foto's opzoeken, kan alleen maar tegenvallen...oeps op de hoes gekeken).

De samenzang is perfect, maar als hier af en toe nog wat epische climaxen in verwerkt zouden worden dan hadden we een wereldplaat. Maar ik doe het ervoor. Gewoon 3.5* en schaam me nergens voor.

http://3.bp.blogspot.com/_r...

Klik op,de link voor een foto van de dames.

De rechter is toch wel mooi op een engelachte manier, maar wel 'n beetje aan de jonge kant voor mijn smaak. Bovendien heb ik deze foto gezien en dan ga je toch twijfelen of ze wel uit Zweden komen

Ach het is vaak maar goed dat er geen beeld bij muziek zit, ik zou voor het slapen gaan geen Bonnie 'prince' Billy meer durven draaien denk ik.

''Emmylou'' vind ik een heerlijk nummer, echt voor in de lente. Vooral de middle 8 in dit nummer is prachtig. Ze hebben mooie stemmen en klinken heel goed in harmonie, maar helaas zijn niet alle nummers even sterk. Zoals ik al zei vind ik ''Emmylou'' positief naar voren komen, en verder moeten ''King of the World'' (waar ik toch even verrast werd door opeens een mannenstem te horen) en ''Blue'' ook nog even genoemd worden.

Ik hoor heel veel potentie en ze zijn nog jong, dus wie weet wat er in de toekomst allemaal nog gaat gebeuren.

Aan alle liefhebbers trouwens: ik vind het debuutalbum nog een stukje beter. Probeer die dus vooral eens!

"We aim for the hearts, not the charts" is het motto van de zussen van First Aid Kit. Een goede ingesteldheid, en met 'Emmylou' hebben ze mijn hart alvast veroverd. Van de anders songs op dit album vind ik er geen één zo goed als 'Emmylou', maar in het algemeen klinkt het wel erg aardig. Goede melodieën, mooie samenzang... het ligt allemaal lekker in het gehoor. Voorlopig geef ik 3,5*, dat zou nog wel eens 4* kunnen worden.

Kippevel

Gisteren hoorde ik Emmylou op de radio. Ik herkende het in eerste instantie niet, dus zocht ik het op met de app 'Shazam'. Toen ik zag dat het om Emmylou ging ging er een belletje rinkelen. Hoewel het nummer me eerst niks deed, sprak het me nu enorm aan. Toen ben ik maar het hele album gaan luisteren (impulsief als ik met zulk soort dingen ben) en daar werd ik erg vrolijk van!
First Aid Kit levert een prima album af, met toch wel als hoogtepunten Emmylou en Blue. Leuke 'ontdekking'!

Wel een ok plaat, wel heel clichématig op sommige punten. Op sommige momenten kan ik hier goed naar luisteren, maar op veel andere momenten niet echt. 3*

Dacht in het begin dat ik dit ook slechts op bepaalde momenten kon luisteren. Niks is minder waar, dit is een groeiplaatje gebleken. Erg mooi. Favorieten zijn To a Poet (prachtig die opbouw naar het einde toe), King of the World (heerlijk die trompet en hoe Conor Oberst komt binnenvallen!).

4*

Verwacht na de eerste 6 seconden van the Lion's Roar trouwens altijd dat John Lennon in komt met Working Class Hero. Raar.

Daar ben ik het volledig mee eens