Cloud Nothings - Attack on Memory (2012)

Mijn album van 2012 samen met Ty Segall - Twins. Wasted days is inderdaad het hoogtepunt van dit album, kort daarop gevolgd door No future/ no past. Geniaal. Liep gisteren in het oude centrum (Boekhorststraat) van Den Haag langs een platenzaak. Loop naar binnen, zie ik Attack on Memory en Twins van Ty op vinyl in de schappen. Meteen ingepikt. Wauw, maar wat een abominable kwaliteit, doet overigens niet aan de muzikale kwaliteiten van het album.

Vooral de eerste twee nummers zijn heel erg goed, dan komen Fall in en Stay useless, die ik beiden zeer irritant vind, en dan gaat het album lekker voort met wat simpel raggen. 3,5*

Stay Useless greep mij ook helemaal niet in het begin. Toen ik de clip echter zag, begreep ik hem op de een of andere manier beter;

YouTube - Cloud Nothings "Stay Useless"

Ik begrijp nog steeds niet wat mensen tegen Fall In hebben, na 2 jaar en meer dan honderd keer luisteren vind ik het nog altijd echt een heerlijk nummer. Dat einde

Het einde van dat nummer is erg goed, maar ik vind het begin nogal 'flauw' aanvoelen na het ijzersterke Wasted Days.

Omdat deze mannen op Guess Who? komen, album toch een nieuwe kans gegeven. Zo'n beetje dezelfde conclusie als destijds; de eerste twee tracks zijn sterk, net als Separation. Daarmee is voor mij de koek op. En dat is te weinig voor een voldoende. Vooral met die stem heb ik het al snel gehad.

Eerste 2 nummers zijn aardig, op basis daarvan het album geluisterd, maar de rest is behoorlijk matig.

Soms klasseer je een plaat al te snel bij het uitkomen.
Bij het verschijnen in 2012 beluisterde ik deze plaat enkele keren, en klasseerde ze als weinig interessant.

In mijn iTunesbibliotheek waren enkele nummers achtergebleven, en ineens botste ik op Stay Useless en ze hadden mijn aandacht.

Met de teksten erbij, wordt het helemaal duidelijk: stevige indie rock doordrenkt met een gevoel van ontevredenheid, gemiste kansen en melancholie.

I thought ... I would ... Be More ... Than this

Heerlijk

Dit is een leuk album wat punk aanvoelt maar het eigenlijk niet helemaal is. Soms een beetje 7zuma7 en queens of the stone age achtig met een vleugje deftones maar de zanger heeft een punk zangstem. Ik ken deze band niet echt dus kan mijn vinger er nog niet echt opleggen wat ik allemaal hoor. Moet zeggen dat ik wel volop geniet, de teksten gaan langs me heen want die zanger is niet echt super duidelijk maar de gehele sound vind ik wel vetjes. 4*

Wasted Days is geweldig, maar van de rest ben ik niet zo onder de indruk. Dat No Future / No Past ook veel lof krijgt, snap ik niet zo goed. De zanger herhaalt de hele tijd hetzelfde en aan het eind doet ie dat wat wilder. Maar oké, als je die melodie goed vindt kan ik er nog inkomen dat je het niet erg vindt dat het de hele tijd zo doorgaat. Maar mij gaat dus het nogal snel vervelen.

Dubbel gevoel hierbij. De sound en spirit spreken me erg aan maar heb problemen met de zang. Het klinkt te vaak niet goed genoeg. Ergens op het forum lees ik een vergelijking met The Pixies. Black Francis kan idd ook schreeuwen maar heeft wel heel wat meer vocale beheersing in huis. Bij Cloud Nothings krijg ik het gevoel dat de zanger vooral aanmoddert, soms zit het erop, maar dikwijls niet.

Een goeie zanger maakt altijd verschil. Jammer.

Toen ik Attack on Memory voor het eerst hoorde, merkte ik meteen dat dit geen lichte indierockplaat is. Dit album uit 2012 voelt boos, direct en eerlijk. Ik hoor veel spanning in de muziek. Het klinkt alsof de band alles eruit wil gooien. Dat maakt het intens om te luisteren.

De productie is gedaan door Steve Albini. Dat hoor ik duidelijk terug. Het geluid is rauw en open. De gitaren klinken scherp, de drums hard en droog. Er zit weinig versiering in. Alles staat recht voor me, zonder opsmuk. Dat past goed bij de sfeer van het album.

Wat mij opvalt, is de zang van Dylan Baldi. Hij zingt niet mooi in de klassieke zin. Soms klinkt hij breekbaar, soms schreeuwt hij bijna. Maar juist dat maakt het geloofwaardig. Ik heb het gevoel dat hij meent wat hij zingt. De teksten gaan vaak over onzekerheid, frustratie en het gevoel nergens bij te horen. Dat geeft het album een donkere ondertoon.

Het eerste nummer, “No Future/No Past”, begint rustig en bijna twijfelend. Ik hoor een simpele gitaar en een ingetogen zang. Die zang is dus even wennen want echt zuiver is het niet, maar dat past wel bij de sfeer die de band wil uitdragen. Langzaam bouwt het nummer op. Halverwege barst het los in harde gitaren en geschreeuw. Dat moment voelt als een uitbarsting van frustratie.

Daarna volgen nummers zoals “Wasted Days”. Dit nummer duurt meer dan acht minuten, wat best lang is voor deze band. Ik hoor een lange, herhalende gitaarlijn die bijna hypnotiserend werkt. Het middenstuk is instrumentaal en bouwt spanning op. Het voelt alsof je vastzit in een gedachte die maar blijft rondgaan. Tegen het einde komt de energie weer terug. Dat lange nummer laat zien dat de band meer durft dan alleen korte punksongs maken.

De kortere nummers zoals “Fall In” en “Stay Useless” zijn sneller en directer. Hier hoor ik meer punkinvloeden. De drums gaan strak vooruit en de gitaren klinken fel. Toch blijft er altijd een soort melancholie onder zitten. Het is niet alleen boosheid, maar ook twijfel.

Wat ik sterk vind aan dit album, is dat het niet perfect probeert te klinken. Het voelt echt. De fouten en ruwe randjes maken het menselijk. Ik hoor een band die niet bezig is met hitlijsten, maar met gevoel. In 2012 werd het album door veel muziekwebsites geprezen. Het stond hoog in jaarlijsten en werd gezien als een belangrijke indierockplaat van dat jaar.

Als ik eerlijk ben, is dit geen makkelijk album om even op de achtergrond te draaien. Het vraagt aandacht. De sfeer is zwaar en soms intens. Maar juist daardoor blijft het hangen. Elke keer dat ik het luister, ontdek ik weer kleine details in de gitaren of de manier waarop de spanning wordt opgebouwd.

Voor mij is Attack on Memory een redelijk krachtig album over jonge frustratie en zoeken naar betekenis. Het klinkt rauw, luid en emotioneel. Het laat goed horen hoe Cloud Nothings in 2012 een stap maakte van lichte indierock naar iets diepers en serieuzers. Ik heb het daarom opgeslagen onder post hardcore, daarmee RYM volgend. Dat maakt dit album belangrijk binnen hun carrière en binnen de alternatieve rock van dat moment.

WAARDERING: 6,9

www.jorrosmuziekkeuze.nl en www.mijn-beste-muziek.nl