Cloud Nothings - Attack on Memory (2012)

Ik begin me toch wel lichtjes te irriteren aan No Future, No Past. Het begint me wat klagerig te worden.

Wow, je hoort hier goed dat grootmeester Steve Albini achter de knoppen staat. Een relatief eenvoudig, catchy en punky plaatje wordt zo naar grotere hoogten gestuwd, fantastische sfeer!

Zeer leuk plaat en prettig kort plaatje, het geheel is meer dan de som der delen. De invloeden lijken uit de jaren '90 te komen, naast de bands die Lukk al noemde hoor ik ook wel een Karate en Sunny Day Real Estate erin.

No Future / No Past heeft me echt geraakt Kippenvel is een understatement: wát een overdonderend mooi nummer. Op naar de rest van dit album dan maar


Zocht u klagerig?

Mij raakte het in eerste instantie flink maar in retrospectief heb ik ook mijn bedenkingen. Door zijn emotionele lading is het is niet een nummer wat je te vaak achter elkaar (of in korte tijd) moet luisteren. Live lijkt me het dan wel weer een showcase.

Wasted Days is een wereldnummer. De rest bekoort me ook zeer goed. Deze gasten zijn op de goede weg.

Dit is wel een album van enorme contrasten zeg, als het om niveau gaat. Nummers als No Future / No Past, Wasted Days en No Sentiment zijn niet minder dan prachtig. Hiertegenover staan mindere tot ronduit vervelende nummers als Fall In en Stay Useless: ronduit flauwe rocknummertjes die op geen enkele manier bijzonder zijn. U snapt, het verschil tussen de goede en de mindere/slechte nummers zit hem erin hoe 'zwaar' de nummers zijn. Dat laatste is namelijk iets waar de band overduidelijk erg goed in is, zo bewijst dit plaatje wel. Helaas zijn er de flauwe standaardrocknummers (waarop de zang, die op andere nummers juist een enorm pluspunt vormt, ook gaat irriteren) waardoor dit album de middenmoot niet weet te ontstijgen. Dit is gemiddeld genomen, want zoals gezegd bevat dit album een paar prachtnummers: het is te hopen dat de groep zich in de toekomst op dit soort nummers concentreert, dan zou Cloud Nothings nog weleens iets erg moois kunnen gaan neerzetten. Door die nummers krijgt dit album toch nog 3*.

Helemaal eens wat betreft Fall In. Het lijkt niet op Foo Fighters, maar doet me er op de een of andere manier wel aan denken. Die maken imo ook vaak van die boutnummers.

Nu kan de rest (op Seperation en Wasted Years na) me ook niet bekoren, maar goed. Als ze me hadden gezegd dat sommige stukken door Cobain zijn gezongen had ik in ieder geval nog een keer goed gaan luisteren of het zo is, nu niet meer.

Ik heb eerder de neiging om aan Nirvana te denken dan aan de Foo Fighters.

Volgende maand eens gaan kijken wat ze live allemaal kunnen!

Wasted Days, wat mij betreft dé track vh album. Supernummer.

Wasted days, een van de beste nummers die ik dit jaar ben tegengekomen. Wat intens vet! Eigenlijk kan ik dit van het gehele album zeggen, een van de beste releases van het nog prille jaar. Heerlijk die stem van de zanger. Zou deze band maar wat graag live willen zien, hun concertagenda maar is goed in de gaten houden.

4*

Nou...

4 maanden vind ik nog vrij pril hoor

Ik vond No Future, No Past altijd het betere nummer van dit album, maar nu dat liedje eigenlijk te klagerig begint te worden heb ik maar even Wasted Days opgezet. Ik begrijp dus echt niet dat ik dit nummer altijd in de schaduw van No Future, No Past heb geplaatst, terwijl Wasted Days met gemak het openingsnummer omver kan werpen.

Ik heb enkel No Future, No Past op mijn computer staan, maar Wasted Days mag er zeker bij komen!

En dan geef ik toch de volle meuk, van de eerste tot de laatste seconde fantastisch dit.

Op de eerste twee tracks kunnen we goed horen hoe Dylan Baldi zijn stem vakkundig naar de kloten schreeuwt, wat een nummers! Zeker Wasted Days als psychedelisch meesterwerk maakt veel indruk. Maar de rest van de plaat doet zeker niet onder voor deze eerste twee songs. Met Stay Useless als redelijk radiovriendelijke song op zak kunnen Cloud Nothings wellicht nog een kleine hit scoren en zo in de picture komen bij het grote publiek. Maar of ze bekend zijn of niet, dit is definitief een van de hoogtepunten van de Indie Rock in 2012. Wat mij betreft verschijnt de nieuwe plaat zo snel mogelijk!

Mooi (kort) album, met No Future / No Past, Wasted Days en Our Plans voor mij als absolute hoogtepunten. Fall In daarenten vind ik een redelijk irritant nummer. Het verpest het album een beetje, vooral doordat het contrast met de 2 voorgaande nummers erg groot is

Helemaal mee eens, doet me bijna denken aan die Amerikaanse teenmovie punkrock: hoort er totaal niet tussen. Ontzettend zonde, scheelt ze een halve ster in mijn beoordeling.

ge hoort dat het nog jonge gastjes zijn.
wasted days en no future/no past zijn echt geweldig. maar voor de rest...te punk. zit nog groeipotentieel in.

ik geloof dat ik de hype omtrent deze band niet helemaal snap. Heb ze gister live gezien in Vera, deed me voornamelijk erg denken aan Nirvana. Een mindere versie dan...

Ik was ook in Vera gisteren. Nirvana heb ik er niet in gehoord. Ik vond met name de instrumentale stukken érg lekker! Wel een kort optreden btw. De punky-liedjes vond ik wat simpel en eerder beter gedaan, maar ja, dat krijg je. Lekker raggen in een bandje; wat wil je nog meer?

Wasted Days was een beest van een nummer live in de Vera.

De hele set was wat mij betreft een groot beest. Enorm genoten!

In de Effenaar speelde ze Wasted Days in een uitvoering van 17 minuten. Helemaal te gek!

De versie van WD in Utrecht zaterdagavond leek 3 kwartier te duren, maar in werkelijkheid zal het ook rond een kwartiertje hebben gelegen.

Topband!

Ik zag ze in Gent en was toch lichtjes teleurgesteld. Muzikaal zat het allemaal nog wel redelijk strak (al klonk het voor niet-kenners waarschijnlijk als één brij), maar het leek echt of ze (vooral Baldi) er echt geen zin in hadden, ofwel nog een kater hadden van de avond(en) ervoor.
Ik denk dat hij tijdens het uurtje dat ze speelden hooguit 3 zinnen gezegd heeft, die zelfs niet oprecht klonken. Ze moesten ook zelf komen vragen of ze nog een bisronde moesten spelen, want er gingen al veel mensen naar buiten.

Dit verandert natuurlijk niets aan de kwaliteit van deze plaat, die ik voorlopig nog altijd de beste van het voorlopig vrij zwakke jaar vind.

Hun oudere werk vind ik maar matig. Zou het dan toch de magic touch van Steve Albini zijn die er voor zorgt dat dit bandje op deze plaat ver boven zichzelf uit stijgt?

Baldi schijft zijn eigen muziek, ik betwijfel of Albini iets te maken heeft met de kwalitiet.

Pitchfork: How did you end up working with Steve Albini on this album?

Dylan Baldi: Well, Steve will work with anybody. If you start a band and then call Steve and say, "Hey, I want you to record our album," he'll be like, "OK. Just pay me and I'll do it."

Pitchfork: What's your relationship with his other work?

DB: The first Albini record I heard was Songs About Fucking by Big Black when I was 16, so I really haven't known about him for very long. I was familiar with his philosophy before going to the studio, though. He has a really amazing collection of microphones. The sound he got on the record, especially the drums, is something that I would not be able to do on my own.

We recorded in the room he's worked in for 20 years, so every album done there has the same sort of ambiance and vibe. A lot of people seem to think he will change a band's sound, that he's some weird domineering producer. But that's not at all what happens. Every band goes in there with their own music and makes their own record. It's just made in the same room, so it's got a similar feel.

And it wasn't like we were trying to hang out with Steve Albini, because he's just a guy and we're just guys, and we're just doing what we're doing. He played Scrabble on Facebook almost the entire time; I learned some Scrabble tricks. He would alternate between that and writing on his food blog. I don't even know if he remembers what our album sounds like.

Voor mijn part een album voor in de jaarlijstjes. En omhoog ermee!