Paul McCartney - Kisses on the Bottom (2012)

Het is ongelofelijk, op zo'n leeftijd nog zo verrassend uit de hoek komen. Het verdient meer dan respect. Paul McCartney geeft nog steeds concerten van het hoogste niveau, de beste shows vol met klassiekers. Daarnaast timmert hij steeds met nieuwe projecten aan de weg. Na The Beatles zijn Wings, zijn samenwerking met Linda, kwam er ook werk uit van The Firemen naast zijn solowerk onder eigen naam. Wat hij echter nog nooit deed was het maken van een jazzplaat. Maar daar is nu verandering in gekomen. Het zijn welliswaar covers, maar toch.

Kisses on the Bottom heet de nieuwe plaat van een van de grootste muzikanten die ooit op Aarde heeft rondgelopen. Op ieder album van deze man is het woord 'energiek' van toepassing, met name de laatste liveplaat die hij uitbracht, Good Evening New York City, bewijst hij dat hij ondanks zijn leeftijd nog ontzettend fit te zijn. Ook hier komt met deze plaat verandering in. Ik hoor rustige zondagochtendjazz. Ik zie hem daarbij op een barkruk in een rokerig café zitten om ons te laten luisteren naar zijn verhaal. Ook dit rustieke, relaxte stijltje weet hij fantastisch over te brengen. Zonder uit zijn dak te gaan weet hij toch vol enthousiasme zijn boodschap te vertellen.

Stuk voor stuk zitten de nummers goed in elkaar, al denk ik niet dat dit de status van klassieker zal verdienen. Een nummer als Dance Tonight, een nummer dat aanslaat staat er niet tussen. Maar wat wil je ook? Het is een jazzplaat. Om het wat genuanceerder te stellen, het is een luisterjazzplaat. Een contrabas vervangt Pauls eigen violin bass, de normale houten drumsticks zijn vervangen voor kwasten en het stadionvullend vermogen is gereduceerd tot de omvang van een café.

Het leuke aan deze plaat is dat het ondanks het compleet andere genre toch vertrouwd klinkt. Ik vind het gelijk leuk. Ik raad iedereen aan om ook eens naar dit plaatje te luisteren, het is geen John Coltrane, geen Miles Davis of een andere jazzlegende, nee, het is een poplegende die bewijst tot op hoge leeftijd in alle staten te zijn en dan heb ik het nog niet eens gehad over de samenwerkingen met Stevie Wonder en Eric Clapton!

klik

Ook ik vind het een verrassende plaat van McCartney. Ik had er al één en ander over gelezen, maar toen ik het eerste nummer dan beluisterde, had ik niet verwacht dat het zo zou klinken. McCartney beschikt nog steeds over een erg goeie stem, al straalt er niet veel kracht van uit. Een echte crooner pur sang is McCartney dan ook niet, maar ik vind het een leuk project, 14 jazzliedjes een eigen twist proberen geven.

Het zijn - voor mij althans - behoorlijk onbekende nummers, met misschien een paar uitzonderingen. Wat me ook opvalt, zijn de nogal spaarzame instrumentaties, alles klinkt erg relaxed en laid back, alsof er helemaal niets hoeft gebeuren. McCartney heeft zijn status mee, natuurlijk, hij moet niets meer bewijzen, dat heeft hij in het verleden al ruimschoots gedaan. Dat zorgt er voor dat hij zo'n beetje kan doen waar ie zin in heeft, en blijkbaar had ie zin om een plaat als deze te maken.

Betekent dat dan dat ik het een goeie plaat vind? Niet echt nee. Op punten krijgt dit plaatje wel een (zij het erg krappe) voldoende, maar in mijn gevoel is het toch wat ondermaats. Ik vind het allemaal vrij futloos klinken, niet energiek. Vergelijk het eens met andere crooners, zoals Frank Sinatra en (toch wel) kameleon Tom Waits: zij stralen veel meer energie uit, waardoor het aanstekelijk klinkt en me hernieuwde kracht geeft. Hier word ik een beetje apathisch van, al is daar niets mis mee, in essentie. Maar als ik een klein uurtje rust wil, leg ik wel iets anders op.

2,5 sterren

Het is even wennen McCartney zo breekbaar te horen zingen. Ook een volledig jazz-album van hem is een verrassende noviteit. Echter, als vaker ervaren met Macca, is het zo dat na eerste beluisteringen je denkt: dit is een minder geslaagd project van deze geweldige zanger, bassist, componist, multi-instrumentalist en .. mens. En dan.... valt het kwartje.

Ineens zing je de nummers mee, onderken je de ijzersterke productie, de sublieme instrumentatie, de uitgekiende songkeuze, geniet je van de prachtige fragiele stem, zwijmel je weg bij zijn eigen My Valentine en Only Our hearts en zet je de CD keer op keer op, en dat liefst op een zondagochtend met ontbijt op bed.

Ja, de CD blijkt een verrijking in het brede oeuvre van McCartney.

Zoals de voetballer Messi achteloos een slalom door de verdediging van Real Madrid uitvoert, zo manoeuvreert Macca zich al decennia door de muziekwereld met het absolute toongevoel. Even als luisteraar weer op het verkeerde been gezet. Hoofdschuddend geef je je gewonnen.

Ik noem dat geniaal.

We hebben blijkbaar verschillen ervaringen en/of meningen. Heb dat concert gemist, ik heb hem diverse keren live op TV gezien in 2012 en hoe jammer ik het ook vind, het klinkt gewoon veel minder, gelukkig niet elk nummer maar toch, de jaren gaan ook voor hem tellen.

Ik vind dit een geweldig album van hem en past perfect tussen mijn jazzy laid back cd collectie en pak deze cd dus regelmatig..heerlijk relaxt van begin tot eind voor de zondagmorgen en de late uurtjes...