Paul McCartney - Kisses on the Bottom (2012)

ben wel benieuwd of dit iets is !

De titels doen mij aan Rod Stewart's American Songbook albums denken.

ben pas nog naar een concert geweest van MCcartney,
hij blijft goed.

Vanaf 7 februari te koop en nu al een (fanboy) stem? Waar kan ik deze dan beluisteren?

Er is een stream in omloop heb ik mij laten vertellen.
12 covers, 2 nieuwe nummers.

Hij is gewoon gelekt en alles staat ook op youtube.

Dit nieuwe album, "Kisses on the bottom" is echt totaal iets anders als dat we van Paul McCartney gewend zijn.
Niks geen rocken, maar mooie luistermuziek voor tijdens een dinnertje.
12 van de songs zijn covers en twee songs zijn van Paul zelf.

oke Lovingflame bedankt voor de uitleg van dit album !

Helaas niet meer te beluisteren op YouTube i.v.m. schending van auteursrechten.

Oke jammer !

Even ter verduidelijking: dit is McCartney's American Songbook album. Je praat dan ook niet zo zeer over covers maar zijn interpretaties van deze standards. Heb begrepen dat Dianne Krall en haar band Mc Cartney hier op begeleiden.

Ik vraag me af of de titel een verkapte opmerking is aan het adres van de critici die al met geslepen messen klaar staan... In dat geval is het redelijk geniaal gevonden!

Er is online al veel kritiek geuit op de titel, hier en daar spreken ze zelfs van de slechtste album titel ooit, maar ook ik vind het goed gevonden. In het openingsnummer I'm Gonna Sit Right Down And Write Myself A Letter schrijft iemand een brief naar zichzelf, met "a lot of kisses on the bottom". Dat is de verklaring die ervoor wordt gegeven. In principe dus niets vreemds aan. Maar McCartney kennende is het ook zeker tongue-in-cheek bedoeld, zo van: Als jullie me bekritiseren vanwege deze muzikale koerswijziging, then you can kiss my...

Heb inmiddels twee nummers van dit album gehoord (I''m Gonna Sit Right Down And Write Myself A Letter én Home (When Shadows Fall)), maar vond er zo (op eerste gehoor) weinig aan. Het klonk tamelijk overbodig. Komt misschien ook door de gesleten stem van Macca. Even wachten tot het album daadwerkelijk uitkomt natuurlijk.

Oei dit is niet best: maar liefst 12 covers! Ikzelf sla deze plaat maar over, volledig gebaseerd op vooroordelen overigens .

Veel zal ik waarschijnlijk niet missen. Ik draai Memory Almost Full nog wel een keer.

Het is ongelofelijk, op zo'n leeftijd nog zo verrassend uit de hoek komen. Het verdient meer dan respect. Paul McCartney geeft nog steeds concerten van het hoogste niveau, de beste shows vol met klassiekers. Daarnaast timmert hij steeds met nieuwe projecten aan de weg. Na The Beatles zijn Wings, zijn samenwerking met Linda, kwam er ook werk uit van The Firemen naast zijn solowerk onder eigen naam. Wat hij echter nog nooit deed was het maken van een jazzplaat. Maar daar is nu verandering in gekomen. Het zijn welliswaar covers, maar toch.

Kisses on the Bottom heet de nieuwe plaat van een van de grootste muzikanten die ooit op Aarde heeft rondgelopen. Op ieder album van deze man is het woord 'energiek' van toepassing, met name de laatste liveplaat die hij uitbracht, Good Evening New York City, bewijst hij dat hij ondanks zijn leeftijd nog ontzettend fit te zijn. Ook hier komt met deze plaat verandering in. Ik hoor rustige zondagochtendjazz. Ik zie hem daarbij op een barkruk in een rokerig café zitten om ons te laten luisteren naar zijn verhaal. Ook dit rustieke, relaxte stijltje weet hij fantastisch over te brengen. Zonder uit zijn dak te gaan weet hij toch vol enthousiasme zijn boodschap te vertellen.

Stuk voor stuk zitten de nummers goed in elkaar, al denk ik niet dat dit de status van klassieker zal verdienen. Een nummer als Dance Tonight, een nummer dat aanslaat staat er niet tussen. Maar wat wil je ook? Het is een jazzplaat. Om het wat genuanceerder te stellen, het is een luisterjazzplaat. Een contrabas vervangt Pauls eigen violin bass, de normale houten drumsticks zijn vervangen voor kwasten en het stadionvullend vermogen is gereduceerd tot de omvang van een café.

Het leuke aan deze plaat is dat het ondanks het compleet andere genre toch vertrouwd klinkt. Ik vind het gelijk leuk. Ik raad iedereen aan om ook eens naar dit plaatje te luisteren, het is geen John Coltrane, geen Miles Davis of een andere jazzlegende, nee, het is een poplegende die bewijst tot op hoge leeftijd in alle staten te zijn en dan heb ik het nog niet eens gehad over de samenwerkingen met Stevie Wonder en Eric Clapton!

klik

Boven verwachting, een zeer smaakvol album. Een nieuw deel in de 'winning strike' die McCartney aan het begaan is sinds de jaren '00. Hoogtepunten zijn de formidabele uitvoeringen van de in de moderne cultuur door Sam Cooke beroemd gemaakte "Home (When Shadows Fall)", en Frank Loesser-juweel "More I Cannot Wish You", evenals eigen compositie "My Valentine", wat zal uitgroeien tot een moderne klassieker in het indrukwekkende oeuvre van McCartney.

Zelf ben ik niet zo weg van artiesten die gaan croonen, Rod Stewart is daar toch wel het walgelijkste voorbeeld van met de songbook catalogus, aalglad en oppervlakkig.
Ik hield mijn hart vast toen Macca aangaf ook jaren 30/40 muziek uit te gaan brengen.
Maar hij doet het smaakvol, Jazzy en ingetogen, mooi en warm gezongen.
McCartney is nooit helemaal vies geweest van vooroorlogse muziek. When i'm sixty four, Honey pie en you gave me the answer, om er maar drie te noemen, zijn eigen composities die zijn beïnvloed door die jaren.
Op Kisses on the Bottom covert hij vooral oude klassiekers, hoewel een nummer als Only Our Hearts (met Stevie Wonder) een eigen compositie is, en laat ik dat gelijk het mooiste nummer van de hele CD vinden. McCartney als componist overstijgt blijkbaar de componisten die hij hier stijlvol covert.

Paul flikt het weer. Iets vernieuwends maken met iets heel ouds. En overgoten met zijn eigen eeuwigdurende klasse, Mooie plaat.

Geslaagd project zekers te weten; maar zodra ik 'Memory almost Full' of "Chaos and Creation in The Backyard" opzet dan weet ik het wel. Maar ongetwijfeld komt Paul wel weer terug naar zijn roots, want hij is een van de weinige artiesten die maar niet aan kwaliteit achteruitgaan. Dit in ogenschouw nemend zijn deze projecten hem ook van harte gegund en nooit kwalijk te nemen. Paultje heeft ons meer dan genoeg gegeven denk ik zo . Hopelijk nog vele jaren!

Teleurstellend. Ik vind dit bar weinig toevoegen, gewoon niet mooi.

Ik denk dat Macca's gesleten, engiszins fragiele stem het niet meer goed toelaat dat hij zo hoog zingt. Daardoor gaat dit album mij enigszins tegenstaan, hoewel het wel zijn momenten heeft . "My Valentine" bijvoorbeeld (met Eric C.) kan er wel mee door, en wist me zelfs te ontroeren. Mooie songs krijgt hij blijkbaar nog steeds uit zijn pen.

Was een beetje huiverig voor dit album, maar ik vind m zowaar leuk!

Het zal geen album zijn wat ik zomaar op zal zetten, want hier moet je zin in hebben, maar op een sneeuwachtige dag dat je beter binnen kan blijven is dit wel een lekker album om even hard te draaien!

McCartney kan doen waar ie zin in heeft, en hij heeft groot gelijk!

Leuk project, en mij lijkt het wel wat om m in wat kleinere zaaltjes dit album te zien doen (wishfull thinking)

Ik moet 'm nog een paar keer beluisteren voordat er een waardering volgt... Interessant album; zorgvuldig gearrangeerd en opgenomen met puike musici. Ik moet af en toe wennen aan Paul's ''fluisterende'' zangstijl die hij voor de meeste nummers reserveert, maar voor "Get Yourself Another Fool" weer niet. Ik neig voor nu naar 3***.

Het enige dat deze plaat met me doet is beseffen hoe goed Sinatra was. Ik laat het bij deze ene luisterbeurt.

Ik heb enkele albums in deze stijl in mijn kast staan (George Michael, Tony Bennet, Robbie Williams), maar eerlijk is eerlijk het is niet mijn ding. Ook deze van McCartney gaat zijn weg uiteindelijk wel vinden naar mijn platenkast, maar vaak zal ik 'm niet gaan draaien. Hoe goed het ook gedaan is. Want dat moet ik Macca nageven, het is een sfeervol album geworden. Maar voor mij teveel in dezelfde, trage stijl. Positieve uitschieter is absoluut de eigen compositie 'My Valentine', die meteen ook iets meer georkestreerd is, en ook 'Only Our Hearts' mag er trouwens zijn.

Dat nummer met Eric Claptons in goed ( My Valentine). ..is nog een eigen compositie ook.
De man kan het nog steeds.

Ik ga hier toch een beetje van huiveren, niet direct op een goede manier.

Het klinkt allemaal lekker en vrolijk, er is gewoon eventjes niets aan de hand en een kleine 50 minuten is daar dan rust..

Paul kan het hebben, zijn stem leent zich voor dit soort muziek. En hij moet het ook echt maken, zeker als hij het leuk vind om te doen.

Maar hij kan zoveel beter, dit is van die gelikte dure diner muziek.. glaasje wijn er bij...
Ik las in een toelichting over dit album ergens dat dit de plaat was die hij met de Beatles had willen maken, dat hadden ze toch niet moeten flikken...

Maar afterall is het een aardig plaatje, gewoon niet meer dan dat, en zeker niet zo walgelijk als Stewart dat eerder deed..

Als Bealesfan van het eerste uur was me dat even schrikken. Mijn gezondheid zat al in een dip maar toch....... Je blijt proberen hem af luisteren en het lukt me maar amper M.a.w. zéééér gemengde gevoelens! Wat te doen met een moeder van 77, die helemaal uit haar dak om die heerlijke muziek, die gemaakt is (op dat ene nummertje na).Zelf zat ik nog in de planning of dabberde net in mijn volgepoepte Ik durf al nauwelijks haar seniorenflat , alwaar dit album de hele dag, overdag, door de ruimte galmt. Ik dans wat af met mijn moeder de laatste tijd. We pauzeren alleen tijdens het tv-programma Koffietijd om 11 uur.
Ik ben nooit zo'n koffieleut geweest, maar tijdens deze onderbrekingen ga ik koffie met de dag steeds meer waarderen.
Op aanraden van oud mede-user Father McKenzie ga ik hem nu nog eens 's avonds laat afspelen. Ik ben bang dat deze muziek de werking van mijn dagelijkse viagrapil en inslaappil totaal gaat neutraliseren en ik 's ochtends wakker wordt op de bank met enorm stijve oorlellen.
Ik moet het dus eerst maar eens met mijn vriendin gaan bespreken wat te doen.
Zéééér gemengde gevoelens. Tja, eens een Beatlesfan, altijd...........moeilijk deze cd.
Wel blijft bij mij de vraag door het hoofd zingen: Wat zou wijlen dhr J.W. Lennon er van gevonden? We zullen het nooit weten!

Doet het er nu nog steeds toe wat hij ervan had gevonden??? Wijlen Lennon was nu al bijna 72 en had misschien met zijn hoog bejaarde 79-jarige Yoko vrolijk door de Dakota op deze muziek gedanst, net als jij met je moeder

http://4.bp.blogspot.com/_DlMiU2ckF7Q/TLBfBhYr0TI/AAAAAAAAHkc/IB_VJesyGMI/s400/EDU_LENNON.jpg