Paul McCartney - Kisses on the Bottom (2012)

WHO KNOWS??????????????? (Mooie titel voor een liedje, eigenlijk)

Echt? Macca zong al "Till There Was You" op With The Beatles, schreef deuntjes als "When I'm 64" en "Honey Pie". Later kwamen daar nog "Baby's Request" en "you Gave Me The Answer" bij! Voornoemde J.W. Lennon was er nooit zo over te spreken en noemde het in '69 "Granny Music", maar Lennon nam in '75 wat covers op van zijn oude helden...en nu doet McCartney het met een paar van zijn grote voorbeelden uit het musical en 'croon'-genre!
Het is niet helemaal m'n smaak, maar ik heb wel bewondering voor de aanpak!

Ik vind de vergelijking van sommige nummers een beetje van die appels en peren enz. Verder is het ook niet helemaal mijn smaak (sterker nog: helemaal niet) En natuurlijk heb ik bewondering voor zijn aanpak, maar ik laat deze trein aan mij voorbij gaan. Dat mag toch, beste bawimeko.
Verder heb ik toch geen "stoute" dingen over Sir P. McCartney gezegd?

Vandaag 2 nieuwe pop/jazz crooner albums achter elkaar gehoord

Nml deze van de heer McCartney waar er waarschijnlijk zonder veel moeite toch nog 100.000 van over de toonbank gaan want ..hallo!! het is wel Paul McCarney!! de ex Beatle en overig welbekendheid...dus!! Daarna Gregory Porter - Be Good (2012) waar er met veel geluk 10.000 van over de toonbank gaan..

2* voor McCartney, want hij heeft het toch maar geprobeerd...knap hoor

Schokkende vergelijking is mogelijk op de radio 6 luisterpaal: Radio 6 - Luisterpaal - luisterpaal2.radio6.nl

Mooi, Als hij deze plaat compleet gaat uitzingen in de Ahoy, dan denk ik dat ik snel weg ben en dan is het jammer voor het ticket van 200 euro (belachelijk duur).

Als McCartney dat van zinnens is geef ik je 100%, Thuurke! Zelfs zonder het geblaat op dit album vind 200 euro al belachelijk eigenlijk, maar wie ben ik?

Niet gevreesd heren, het concert maakt onderdeel uit van de 'On The Run'-tour wat gewoon een 'normaal' McCartney concert is, dus met een dwarsdoorsnede door z'n gehele euvre. Het kan best zijn dat er dan 1 of 2 nummers van dit album voorbij komen, maar geen heel album.

Waar heb jij €200.- betaald voor een ticket? Dat kan niet via ticketmaster geweest zijn?

Voorlopig doe ik even na de eerste drie nummers.
Als je lid bent van de McCartney Fanclub is dit album te koop voor € 6,99. Maar dan moet je dus wel betalend lid zijn, Lennon

En helaas had ik het album al bij Amazon gekocht.

Maar wel een ontwikkeling naar mijn hart: de cd goedkoop bestellen bij de artiest zelf.

Doe Father M. de groeten en ik had zijn mening wel kunnen raden. Hij was ook al weg van een draak van een crooner cd van Bryan Ferry.

Die daar vervolgens ook nooit meer op terug is gekomen na behoorlijk te zijn afgebrand. Blijkbaar wil elke artiest toch gráág eens een crooner cd proberen. Voor inderdaad de kleine nachtelijke uurtjes.

Maar dat garandeert bij mij nog geen hoog aantal sterren: ik heb er Ferry ook 1,5* voor gegeven, een ongehoord lage waardering voor de man, die ik over het algemeen hogelijk waardeer.
McCartney heeft af en toe al wel eens een crooner-achtig iets gemaakt, op Venus and Mars of Back to the egg.

Maar daar ligt de kracht in veelzijdigheid en naast de rock is het zelfs aardig te noemen. Maar een heel album croonen vraagt wel erg veel van de luisteraar. Gelukkig weet je van McCartney dat hij volgend jaar rustig weer met een rockalbum komt, alsof er niets gebeurd is.

McCartney bewandeld graag zijpaaden. Naast zijn regulieren werk heeft hij het experiment nooit geschuwd. Hij heeft 5 klassieke CD´s gemaakt, filmmuziek, gefreak met zijn Twin freak project, Rushes van The Fireman is puur abstract terwijl Fireman 1 dance is, pure rock and roll met run devil run, een ballet uitvoering etc.. In die rij moet Kisses on the Bottom ook worden bijgezet. Niet vergelijken met zijn gangbare werk. McCartney had behoefte deze plaat te maken. Zelf geef ik niets om dit soort platen, hoewel hij het wel mooi en ingetogen doet, dat gelukkig wel.

Ondaks alle kritieken vind ik dit helemaal nog geen verkeerd plaatje.

Ik hoor ook liever een rockende Paul, maar dit album heeft een mooie sfeer..

En.. ik ben echt "in love" met Valentine! Wat is dat een mooi nummer zeg!

De meningen zijn wereldwijd aardig verdeeld over dit crooners album. Zowel bij de pers als bij de fans als bij de 'gewone muziekliefhebber'.
Commentaren lopen uiteen van ronduit vernietigend tot aan zeer lovend.

Bij nadere beschouwing is dit alles niet zo verwonderlijk. Kenners van het 'croonerstijdperk ' zullen voor een groot deel Kisses on the bottom al snel afwijzen als een begerenswaardig en indrukwekkend product.
Macca's covers zijn immers al talloze malen opgenomen en vaak veel beter. Eerlijk is eerlijk.
Muziekliefhebbers die al weinig ophadden met geniale eigen liedjes als When I'm 64 of Honey Pie zullen Kisses on the bottom al bij voorbaat afwijzen.

Niets mooiers dus om juist dit Macca album een beetje te analyseren.
Het songmateriaal waarvan demuzikale grootheid zich bedient maakt een ware revival door. Robbie Williams gaf er ooit het grote startsein toe. Sindsdien zijn de nieuwe ' Voices ' welhaast niet te tellen.
In tegenstelling tot het overgrote deel van zijn collega's geeft Macca de voorkeur aan een sobere aanpak. Slechts een combo zorgt voor de begeleiding van zijn -intiem gezongen- breekbare stem.
Eigenlijk hebben we Macca nog nooit zo gehoord. Dat maakt het voor mij dus - als fan - gelijk al wel een begerenswaardig product.
On the bottom kan voor een plezierig , onderhoudend intermezzo zorgen. Bij het eten of in de vroege of late uurtjes. Wat mij betreft had de plaat wel iets meer 'ballen' mogen hebben. De swing ontbreekt nagenoeg op Kisses.

Is er een 'Waarheid ' over dit album te verkondigen ? Misschien wel.
Ondanks de wereldberoemde en kwalitatief hoogstaande liedjes op het album zijn het juist Macca's eigen composities die er uitspringen en opvallen. Een mening die ik deel en een oordeel dat je wereldwijd telkens weer tegenkomt.
De criticasters van het album lijken daarmee wel een punt te scoren in hun opvatting dat Paul over het coversongmateriaal geen nieuw, boeiend en interessant muzikaal licht laat schijnen.
Zelf denk ik ook dat hij het bij dit uitstapje moet laten. Eigen composities zoals My Valentine , ja , daar mag hij van mij tot in alle eeuwigheid mee doorgaan !

Zéér juiste eindconlusie.
Ik wacht dan ook met spanning zijn "echte nieuwe cd" af.

@george, niet robbie williams was de eerste, george michael ging hem al lang voor. En misschien nog wel meerderen.

Ik vraag mij daarbij in Godsnaam af wie er met de beste wil van de wereld lovend over dit album kan zijn. Dat moeten dan de haters van Chaos and Creation in the Backyard en Memory Almost Full zijn.

Want de "gangbare" muziek van McCartney en dit album met slappe crooners ligt zover uit elkaar, dat past eigenlijk niet in één verzameling. Maar goed, ik heb het eerder gezegd, ik gun iedereen z'n Kerst en z'n Crooner cd. Ik onderga het lijdzaam, tref zelden iets leuks aan, en vervolgens kan ik niet anders dan het afwaarderen.

Het is maar goed dat we al weten dat zijn On the Run tour een compilatie van zijn beste werk uit zjin gehele carriere zal zijn. Anders had ik hier mijn kaarten nog voor de helft van het geld moeten proberen te slijten, bij een "Kisses" tour.
Waarmee ik maar aan wil geven dat ik niet denk dat er veel mensen zitten te wachten op een cd als deze.

De nummers zijn stuk voor stuk uitermate slap en futloos en vallen zonder meer onder te brengen bij het slechtste werk dat ooit door McCartney is gemaakt. Ik haat niet bijvoorbaat crooners, zo zal ik zeker een album als In the wee small hours van Frank Sinatra niet afvallen, maar voor alles is een tijd en een plaats.

Bij Frank Sinatra hóór je het einde van de jaren '40, het begin van de jaren '50. En die sfeer in combinatie met de muziek maakt het tot een bijzonder album.
Robbie Williams (ook een eenmalige crooner cd), Michael Buble, het is allemaal nep van het ergste soort, ze willen met een crooner-cd suggereren dat er een bepaalde sfeer is, die er niet is.

Paul McCartney sluit zich daarbij aan, hij heeft niet kunnen overtuigen waarom hij wel zou kunnen slagen met een crooner-cd. Hij krijgt nog een puntje extra voor de loepzuivere kwaliteit van de opnames.

Bovendien ga ik er van uit dat hij snel met een rockende opvolger zal komen of misschien is hij wel bezig met zijn experiment met The Firemen. Dit krijgt ongetwijfeld geen tweede crooner-cd als vervolg.

Commercieel gezien is dit een hele succesvolle CD, staat in de eerste week van zijn release in de Amerikaanse en Engelse top 5, blijkbaar heeft McCartney nog een enorme aanhang. Ik las in een interview in de zomer van 2011 dat hij in 2012 een crooner en een Rock CD gaat uitbrengen. Nu kloppen dat soort voorspellingen door de artiest zelf ook niet altijd, maar het geeft zijn veelzijdigheid wel aan.

Ja, en afgelopen jaar natuurlijk die Soundtrack voor een ballet.
Inspiratie genoeg zou je zeggen.

Dat hoop wel, alhoewel ik af en toe mijn twijfels begin te krijgen. Hij komt meer tegenwoordig meer in de publiciteit mede nevenactivitieten. Toen ik I want to Come Home Soon hoorde bleek dat dhr. McCartney nog inspiratie zat heeft. Ik blijk dus ook maar een hopen op een pop/rock cd. En met mij mij velen, denk ik.

Ja, wacht even. Zo kan ik het ook. Hij hééft inderdaad nog een enorme aanhang maar dat komt gewoon omdat hij een grote hondstrouwe schare sukkels heeft zoals ik, die blind nog alle cd's klakkeloos van hem kopen. Zeker als het het eerste album in 5 jaar betreft.

Zo kom je dus inderdaad wel in de Top 5 terecht.
Maar dat is na de eerste crooner-cd natuurlijk, de volgende keer laat ik mij eerst waarschuwen en zal ik McCartneys' crooner cd zeker links laten liggen, een advies dat ik iedereen kan aanbevelen.

Dus verkoopcijfers is één. Daarna zal McCartney even moeten kijken naar de wereldwijde gemiddelde waardering voor zijn crooner cd (indien hij daarin is geïnteresseerd). De cijfers spreken dan vervolgens voor zich, zou ik zeggen.

Sorry, maar ik vind dit echt onzin.

Ik vind de door jouw genoemde albums echt heel erg ok, maar ook dit album vind ik leuk!

Ik zal dit album ook niet grijs gaan draaien, maar dat neemt nog niet weg dat ik het wel leuk vind om te horen. 16 nummers vind ik ook teveel achtereen te horen, maar als ik met mijn vrouw op de bank een heerlijk wijntje zit te drinken, is het een heerlijk album.
1 van de redenen waarom ik McCartney graag hoor is vanwege zijn stem geluid, en het toeval wil dat die hier ook te horen is
Al is de muziek minder uptempo, zijn stem maakt het nog steeds interessant! Net zoals Geroeg Michael zijn songs of the century cd erg boeiend maakt Ook al is het niet mijn ding, de stem doet het m. En zo vind ik dus dat album van Robbie Williams helemaal niks, omdat zijn stem het niet doet voor me.

Ik vind mensen echt veel te zuur over dit album. Nee, het is geen rock album, nee het is geen ouderwets McCartney album.. so what?

De man is 70... maakt al 50 jaar muziek in vele varieteiten, het kan niet altijd naar ieders zin zijn, maar slecht is dit album echt niet te noemen. Het kan je ding niet zijn, dat is wat anders.

Beste Lennon, ik vind de kritiek op dit album van Musician, George, Thuurke e.a. en ondergetekende eigenlijk heel mild.
Dat de man een een uitstapje maakt naar dit soort muziek geheel terecht evenals zijn uitstapjes naar klassieke balletmuziek. Kan en mag hij allemaal doen., maar dat er Macca fans, die niet alles van de meester goed vinden, vind ik evident.

Zuurheid is wat ik ook voel bij sommige users over deze plaat die overigens in zowel de Engelse als Amerikaanse pers best goed is ontvangen en zijn weg naar de consument ook goed weet te vinden. Ik ken een aantal mensen die de plaat prachtig vinden. Je moet van Crooner muziek houden, ik vind het best leuk maar zeker niet wereldschokkend, maar het is ingetogen en sfeervol gemaakt. Wel vind ik opvallend dat de 2 beste nummers McCartneys eigen composities zijn. Ik begrijp al die vuurige emoties rond deze vrijblijvend plaat in zijn geheel niet.

Het gemiddelde van dit album geeft inmiddels aan dat de gemiddelde aanhang van McCartney dit album niet hoog heeft zitten.

En dat is terecht.

Natuurlijk mag hij doen wat hij wil maar dat neemt niet weg dat we niet zomaar alles kritiekloos hoeven te accepteren. Zelfs al is hij Paul McCartney. En hij weet ook héél erg goed dat hij, om dezelfde redenen, maar beter met een "On the Run" tour kan komen dan met een "Kisses" tour, anders had hij dat laatste wel gedaan.

Laten we eerlijk zijn, ik beoordeel dit album als rockliefhebber en het laatste dat ik van Paul McCartney zou willen is dat ik muziek voorgeschoteld krijg waarbij je kunt indutten. Dat hij afzakt naar het niveau Rod Stewart, die jaarlijks ook met een draak van een cd uit een aanschurkend genre komt aanzetten. Met albums die gemiddeld standaard ook onder de 2** ter beoorderling hier op MusicMeter staan.

Daar zou ik McCartney voor willen behoeden, vandaar dat ik er wat feller op reageer dan anders, als ik een dergelijk album gewoon links zou laten liggen.

Ik vind het negatieve gedoe hier ook wat overdreven. Het is een prima gemaakte plaat. Ik vind het ook helemaal geen 'vreemde eend in de bijt'. McCartney is wel vaker wat zoetig uit de hoek gekomen. Past prima bij de man.
Het 'probleem' dat ik heb bij dit album is dat het al een paar keertjes beter is gedaan. De plaat heeft voor een gemiddelde muziekliefhebber geen enkele urgentie.
Even een tip voor de Macca liefhebbers: in de iTunesStore is een mooi verslag van een liveoptreden met muziek van dit album! Geheel gratis te bekijken!

Ook ik vind het een verrassende plaat van McCartney. Ik had er al één en ander over gelezen, maar toen ik het eerste nummer dan beluisterde, had ik niet verwacht dat het zo zou klinken. McCartney beschikt nog steeds over een erg goeie stem, al straalt er niet veel kracht van uit. Een echte crooner pur sang is McCartney dan ook niet, maar ik vind het een leuk project, 14 jazzliedjes een eigen twist proberen geven.

Het zijn - voor mij althans - behoorlijk onbekende nummers, met misschien een paar uitzonderingen. Wat me ook opvalt, zijn de nogal spaarzame instrumentaties, alles klinkt erg relaxed en laid back, alsof er helemaal niets hoeft gebeuren. McCartney heeft zijn status mee, natuurlijk, hij moet niets meer bewijzen, dat heeft hij in het verleden al ruimschoots gedaan. Dat zorgt er voor dat hij zo'n beetje kan doen waar ie zin in heeft, en blijkbaar had ie zin om een plaat als deze te maken.

Betekent dat dan dat ik het een goeie plaat vind? Niet echt nee. Op punten krijgt dit plaatje wel een (zij het erg krappe) voldoende, maar in mijn gevoel is het toch wat ondermaats. Ik vind het allemaal vrij futloos klinken, niet energiek. Vergelijk het eens met andere crooners, zoals Frank Sinatra en (toch wel) kameleon Tom Waits: zij stralen veel meer energie uit, waardoor het aanstekelijk klinkt en me hernieuwde kracht geeft. Hier word ik een beetje apathisch van, al is daar niets mis mee, in essentie. Maar als ik een klein uurtje rust wil, leg ik wel iets anders op.

2,5 sterren

Ik denk dat ik deze laat voor wat het is. Niets tegen McCartney, maar dit zwijmel /schommelstoel-gehalte is niet aan mijn besteed vrees ik.
Ik kan er geen oordeel over geven, maar dit is duidelijk niet mijn cup of tea.
Van die Rod Steward albums viel ik in ieder geval spontaan in slaap.

Ah, onze vertegenwoordiger van Apple die in diensttijd even laat weten dat McCartneys' Kisses concert op iTunes gratis is te bekijken
Ik begrijp nu heel goed waarom dat gratis is en de On the Run tour € 100,00 per kaartje. Alle waar naar zijn geld!

McCartney zijn tours vanaf 1989 zijn altijd een herkenning van klassiekers geweest. Er was ook geen Backyard tour of een Off the ground tour. Hij doet al jaren twee nieuwe nummers van zijn laatste CD een paar solo nummers, wat Wings hits en voor de rest is het Beatles wat de klok slaat. Die man heeft zoveel klassiekers op zijn naam staan, daar kan hij 10 uur mee vullen. Live houd hij rekening met de wensen van zijn fans.
In de studio houd Paul geen rekening meer met zijn publiek, hij doet wat hij wil doen, houd geen rekening met de mening van fans. Als je ervan houd is het mooi meegenomen, andere pech gehad. De enige goede atitude voor een artiest van zijn alure.
En dat de gemiddelde fan deze CD niets vind valt nog maar te bezien. De recenties op internet zijn lang niet slecht en de plaat gaat als warme broodjes...wat toch ook een indicatie is.

Welke recensies zijn er dan zo goed?

Voordat je alle pro-Kisses on the Bottom berichten gaat opzoeken: ik heb veel vertrouwen in onze eigen cijfers op MusicMeter.

Er van uitgaande dat de hele McCartney fanclub op MusicMeter actief is bij al zijn solo-cd's, die van Wings en andere gelieerde bands, wil ik wel alvast concluderen dat net boven 3*** een buitengewoon laag gemiddelde is voor McCartney op onze site. Afgezet tegen zijn andere werk. Dan weet ik eigenlijk wel voldoende.

Dan kan het nog aan ons liggen (wij zijn gek en de rest van de wereld heeft gelijk: het is een geweldig album) maar dat geloof ik toch niet.

Hij brengt vooral uit wat hij wil maken, natuurlijk. En gelukkig mogen wij dan weer stemmen wat we willen stemmen.