Paul McCartney - Kisses on the Bottom (2012)

Je moet MuMe niet al te serieus opvatten, het zijn slechts meningen van een aantal personen, Geen mening van alle fans van New York tot aan Kho Phi Phi. Een leuk stukje tijdsverdrijf.
Kisses on the Bottom, wat zo´n onschuldig en schattig plaatje wel niet los maakt . Wat me ook opvalt is dat je het over `onze cijfers´ hebt, je spreekt toch voornamelijk voor jezelf, en niet in groepsverband.

Je moet er dan wel blijk van blijven geven dat je goed blijft lezen:


Wie zegt dat ik het over mijn cijfer heb? Het gemiddelde is nu 3,11, je geeft overigens zelf 3***.

Dus niet raaskallen, devel-hunt. Bovendien doe je de leden van MusicMeter hier zwaar te kort door te stellen dat we aan leuk tijdverdrijf doen. Waarom zou onze mening gemiddeld opeens anders zijn dan waar ook ter wereld? Ga je ons nu een soort van zitten afbekken omdat je het in dit geval niet goed uitkomt met dit album?

Ongetwijfeld zullen er liefhebbers zijn van dit album, maar per saldo geloof ik niet dat de gemiddelde liefhebber van McCartney hier staat te juichen.

Daar gaat het nu juist over. Je spreekt constant in de meervoud vorm, in de wij als leden vinden dat, en wij op onze site vinden dat...jij beledigd ons... etc...je spreekt op MuMe toch gewoon voor jezelf. Je doet het voorkomen alsof je écht de mening van alle fans van New York tot Kho Phi Phi vertegenwoordigd.
Bovendien vind ik af en toe op music meter zitten een aardig tijdsverdrijf en niets meer of minder. Enige diepgaandere betekenis heeft het voor mij niet dan een mening over een plaatje geven.

Je slaat de spijker precies op zijn kop. Het is voor mijn en hopelijk velen "een aardig tijdsverdrijf"'
Als je de waardering vergelijkt met All Music Guide, Rolling Stone e.a. wat meer professionele muziek sites verschillen wij met onze waardering echt niet zo veel met ons waarderingscijfer. Alleen dat gemeut, af en toe elkaar de loef af willen steken. Elkaar niet niet respecteren van elkanders mening. Daarin verschillen we wel. Maar dat doen sommige users. En bij die users horen jullie, musician en jij devel imo niet.

Het is even wennen McCartney zo breekbaar te horen zingen. Ook een volledig jazz-album van hem is een verrassende noviteit. Echter, als vaker ervaren met Macca, is het zo dat na eerste beluisteringen je denkt: dit is een minder geslaagd project van deze geweldige zanger, bassist, componist, multi-instrumentalist en .. mens. En dan.... valt het kwartje.

Ineens zing je de nummers mee, onderken je de ijzersterke productie, de sublieme instrumentatie, de uitgekiende songkeuze, geniet je van de prachtige fragiele stem, zwijmel je weg bij zijn eigen My Valentine en Only Our hearts en zet je de CD keer op keer op, en dat liefst op een zondagochtend met ontbijt op bed.

Ja, de CD blijkt een verrijking in het brede oeuvre van McCartney.

Zoals de voetballer Messi achteloos een slalom door de verdediging van Real Madrid uitvoert, zo manoeuvreert Macca zich al decennia door de muziekwereld met het absolute toongevoel. Even als luisteraar weer op het verkeerde been gezet. Hoofdschuddend geef je je gewonnen.

Ik noem dat geniaal.

Een slaapverwekkend album "geniaal" en ik begrijp dat er een kwartje moet vallen: 45 jaar luisteren naar McCartney alleen om te kunnen vergelijken is niet voldoende.

Met dat kwartje red je het m.i. alleen niet, dat zal moeten worden een hamer en een aambeeld en daar zal dan met enige regelmaat gebruik van moeten worden gemaakt.

Gelukkig binnenkort ook een nieuw album van Bruce Springsteen.

Helemaal met je eens. Over dit album zijn, volgens mij, alle zinnige dingen zowat de revue gepasseerd. Dus kom maar snel op met de nieuwe Springsteen.

Ik vind het een leuk uitstapje van McCartney en op zijn tijd kan ik hier heel goed naar luisteren. Maar het is wel een album waar je zin in moet hebben. Het komt soms heel slaapverwekkend zijn, maar in een goede bui (bijvoorbeeld alleen 's avonds laat met een mooie cognac) kan ik toch ook heel erg genieten van de schoonheid van de nummers.

McCartney zingt het zeker geloofwaardig. Zijn stemgeluid heeft hij prima aangepast aan de muziek die hij vertolkt.

Ik geef niet meer dan drie sterren omdat ik een heel album hiervan wel wat lang vind en omdat ik hier lang niet altijd voor in de mood ben.

Tegen alle kritieken in: ik verhoog naar 3,5.

Gisteren dit album eens lekker hard aangezet, en ik vind het gewoon een lekkere plaat! Klaar!

Daar zeg je wel wat. Deze plaat zachtjes opzetten maakt het slaapverwekkend. Zet je hem hard, dan spreekt ie mij meer aan. Hoewel ik in eerste instantie dacht dat het echte achtergrondmuziek is, vind ik dat nu eigenlijk helemaal niet zo.

Ik (55 jr) ben al vanaf het eerste uur een Beatle-John-Paul-George-Ringo fan tot in mijn botten mag ik wel zeggen. Deze jazz-cd van Paul verrast mij zeer, geniaal gezongen, geniale begeleiding, geniale sfeer kortom absoluut kippenvel voor een oude Beatlefan zoals ik, wat heerlijk! Het op één na beste nummer (vind ik tenminste) is My Valentine, maar het allerallerbeste allerallermooiste allerallerontspannendste allerallergoodfeeling krijgende nummer is - al is het een cover - toch wel 'Get Yourself Another Fool' wat Meesterlijk gezongen wat Meesterlijk begeleid wat Meesterlijk gecomponeerd kortom Hele Grote Klasse !!!

24 maart 2012 GrootMeester Paul here we come !

Daar ben je toch wel heel vrijgevig hoor Sjonnie...

Je gaat mij niet wijsmaken dat dit dezelfde beoordeling zou verdienen als SGT. Peppers of Abbey Road.

My Valentine is wel een schitterend liedje zeg. ietwat oubollige arrangementen, maar ik kan er niet mee zitten. Toch maar wat meer luisteren van deze plaat, die ik anders helemaal links zou laten liggen.

Hoe waardeer jij 'm dan in de vorm van sterretjes als je zou stemmen. Ik vind 'm echt ouboullig, oersaai en niets toe te voegen aan zijn werk. Of het moet zo zijn dat hij van pop/rock tot klassiek kan schrijven. Dat heeft hij dan bij deze dan ook bewezen.

Volgens mij heeft hij dat al jaaaaaaaaaaaaaaren geleden bewezen. Dat is het hem juist. McCartney hoeft niets meer aan wie dan ook te bewijzen, hij zit in de luxe positie dat hij kan doen wat hij wil doen,

Natuurlijk ben ik dat met met jou eens, devel, maar mijn reaktie komt ook door de reaktie van Sjonnie9 (vanaf aug. 2008, 1 stem, deze dus, en 2 berichtjes). Die doet net of McCartney zijn allergrootste album heeft gemaakt. Zo'n hilarische reaktie werkt op mijn lachspieren.
'Tuurlijk moet McCartney doen wattie wil en voor mij heeft hij zich tuurlijk ook al bewezen

McCartney heeft heel veel grote albums gemaakt met The Beatles, Wings, solo en zelfs met the Fireman maar deze is niet meer als een zandkorrel in zijn repertoire.

My Valentine zou ik 3,5* of 4* sterren geven, over de rest van het album kan ik niets zeggen. Ik zal eerst nog wat nummers willen horen voordat ik me daar misschien aan waag. Ik denk alleen niet dat het snel zover zou komen: ik heb eigenlijk meer interesse in zijn betere werk uit de jaren '70, want daar ken ik nog maar erg weinig van.

Ad Brouwers schreef:
Natuurlijk ben ik dat met met jou eens, devel, maar mijn reaktie komt ook door de reaktie van Sjonnie9 (vanaf aug. 2008, 1 stem, deze dus, en 2 berichtjes). Die doet net of McCartney zijn allergrootste album heeft gemaakt. Zo'n hilarische reaktie werkt op mijn lachspieren.

Dat ik nu dus stem is voor mij heel uniek. 'Mijn gevoel' zegt dat ik dit een heel bijzondere cd vind en dat wil uiten. De een houdt meer van Springsteen en de ander meer van McCartney, ik behoor tot de laatste. We mogen toch wel onze eigen mening uitspreken zonder een ander met een andere opvatting onnodig te kwetsen?

Tuurlijk mag dat, en ik denk ook zeker niet dat het Ad's intenties waren om jou te kwetsen, Sjonnie9.

Maar ergens moet ik toch achter de oren krabbelen als het gaat om de 5 sterren die je op dit album plakt, ik kan natuurlijk niet zien in wat voor omstandigheden je dit album hebt gehoord(misschien heel snel een bepaalde band mee gemaakt?), maar hoe kan je hier nou 5 sterren voor geven, zeker als je zegt een McCartney fan te zijn, waarmee ik je helemaal niet de kast op wil jagen.
Dit is gewoon een lullig hema albumpje invergelijking met wat Paul deed met de Beatles en eerder in zijn solocariere.

Voor Paul zelf zal dit wat sentimentele waarde hebben omdat hij zijn 'childhoodfav's' hierop covert, iets wat hij (naar eigenzeggen) met de Beatles had willen doen.
Maar ik kan er gewoon niet bij dat dit zo'n uniek album is(13 in een dozijn meer..??/lachertje).
Het is ook lastig om dat uit te drukken zonder dat het lijkt dat ik jou voor gek wil uitmaken of je persoonlijk lijk aan te vallen...

Maar geef dan eens wat uitleg waarom nou precies dit album zo speciaal voor jou is en wat wij missen.(ik hoop dat herman het laat staan en niet verwijderd onder het mom van gezeur over stemgedrag).

Overigens zijn dit soort uitspraken 'Meesterlijk gecomponeerd' niet echt van toepassing op een album waar voor 90% covers opstaan, het is allemaal goed bedoeld maar het overenthousiasme werkt hier nogal averechts.

Ik vind jouw vraagtekens wel legitiem, Duco. Natuurlijk mag Sjonnie zelf weten waarop en hoe hij stemt. Maar ik vind het ook opmerkelijk dat iemand die zichzelf Macca fan noemt nu juist dit album vijf sterren geeft. Wat meot een Macca fan dan wel niet vinden van albums als flaming pie, Band on the Run of een Beatle album. Dat moeten dan acht sterren zijn, zou je denken. Dat weten we niet, want Sjonnie heeft verder nergens op gestemd. Ergens zou je het zelfs als een belediging aan het adres van Macca kunnen zien. Want een coveralbum wordt - nota bene door een Macca fan - als beste Macca album gewaardeerd. Maar zo zal het niet bedoeld zijn!

Er kan natuurlijk heel wat anders achter zitten, maar dat juist dit album vijf sterren heeft gekregen van Sjonnie, is opmerkelijk. Dus Sjonnie, ik hoop dat je ons daarom gaat vertellen waarom je nu juist op dit album het gestemd en waarom dit album voor jou de volle mep waard is, Sjonnie. Het is jouw mening, dus legitiem. Maar de nieuwsgierigheid is aanwezig!

Tja Sjonnie, ik sluit me de Ducoz en Rogyros aan. Zou je er ook eens wat dieper willen ingaan . Dat zou missschien wat misverstanden weg kunnen halen. Ik ben ook een Beatles-, Lennon,-, Farrison- en Maccafan, maar kan jouw reaktie echt niet volgen.

Dat is toch juist de bedoeling van deze plaat?

Grappige is wel dat menig Beates liefhebber door de knieen gaat voor Honey Pie of When I'm 64, maar als Macca een heel album maakt met een zelfde soort nummers is het ineens saai... Ik snap de kritieken hier ook niet zo heel erg goed.

Nou, sorry hoor, maar er zit toch wel een ongehoord verschil tussen Honey Pie en When I'm 64 en wat er is terug te vinden op Kisses on the bottom.

Elk vergelijk met de Beatles en dit album, een soort van crooner cd, gaat volledig mank, behalve dan dat McCartney zingt.

Het is wat Ad zei, McCartney heeft nu ook het onderdeel croonen kunnen afvinken op zijn CV. Voor liefhebbers van Michael Buble prima, voor liefhebbers van Paul McCartney, van alles wat tussen McCartney I zit en Memory almost full, een zware tegenvaller.

Kerstsingles met A Wonderful Christmas Time en We all stand together als welbekende draken, waren ook al niet McCartneys sterkste punt maar nog heilig vergeleken bij croonen.

Hij mag ook nog een carnavals-cd maken, als volgend boeiend uitstapje. Klinken als de Deurzakkers en Ria Valk. Maar ook dan zal ik afhaken.

Het geeft niet, hij mag zelf weten wat hij doet. Maar het is wel goed om altijd kritisch te blijven luisteren en oordelen.

Oubollige arrangementen? Sinds wanneer moeten we dat opeens mooi vinden?

Ben het niet met je eens, Honey Pie en When I'm 64 zijn wel degelijk van hetzelfde soort.

Enne,,, We all stand together vind ik echt super



Speak for yourself zou ik hier zeggen, want wat een bullshit is dit zeg. Ik schijt op Buble, maar vind Macca heel erg goed... en toch vind ik dit album ook ok.. Dus dat spreekt je bewering al tegen.



Helemaal met je eens, maar dat hoeft nog niet te beteken dat elke Macca liefhebber hier op afhaakt? Ik heb bijvoorbeeld Press to play een enorme onvoldoende gegeven omdat ik dat zwaar bagger vindt, maar ook daar zijn er nog mensen die positief zijn..ieder het zijn. live en let live... (of was het die?)

Musician lijkt inderdaad te denken dat hij model staat voor alle Paul McCartney-liefhebbers. Als je als Macca liefhebber dit een goed album vind ben je ineens niet kritisch? Vreemd hoor.
Volgens mij heb ik het al eerder gezegd . . . wat een felle tegenstanders van dit album! Waar komt dat toch vandaan? Hij maakt een goed verzorgd uitstapje naar een andere stijl. Ik vind het een saai uitstapje, maar wie ben ik?

Oh, ik vind het juist geweldige nummers !
En er zijn slechtere Macca albums te noemen dan dit sfeervolle album.

Iemand die goed verzorgde maar saaie uitstapjes blijkbaar kan waarderen.
Ik niet, maar daar zit 'm dan ook het verschil.

Wat er van alle solo albums van McCartney ook kan worden gezegd, ook van zogenaamd slechtere albums, saai is het nooit geweest.

Wel eens misschien wat zoetsappig, met een enkel nummertje.
Maar dit album is slapjes, saai inderdaad. Zijn kracht zit 'm toch in de nummers die hij momenteel live speelt. Ik heb net de kaarten voor zijn Nederlandse concert via de luchtpost toegezonden gekregen. Eén ding weet ik wel, hij zal niet het album Kisses on the bottom spelen. Dat zal waarschijnlijk op teveel weerstand stuiten. En terecht.

Ik ga op een punt met musician mee (maar dat is dan ook het enige punt ): When I'm 64 en Honey Pie hebben niets met deze jaren 20/30/40 zoete en lieflijke jazznummers te maken. Ik zie die vergelijking echt niet. En ik vind dit best een aardig album, daar heeft het niet mee te maken. Maar ik snap niet hoe die vergelijking gemaakt kan worden.

When I'm 64 mag gewoon mee doen hoor, Honey Pie ook.

Maar niet in het verlengde van deze plaat..
Dat is gewoon flauwe '40s/50's 'toneelmuziek', Honey Pie doet mij nog het meest aan Broadway muziek denken van rondom de jaren 50.