The Shins - Port of Morrow (2012)

Ik denk niet dat James Mercer die ambities heeft. Daarvoor klinkt de muziek ook te bescheiden trouwens. De meezingers/klappers en het bombast maakt The Shins veel minder tot een Top-40-stadionact.

Voor de ongeduldige liefhebbers: op npr.org een volledig concert van the shins van 7 maart met oa. nieuwe liedjes van port of morrow:

The Shins In Concert : NPR

Graag gedaan

De nieuwe videoclip van de eerste single Simple Song is toegevoegd!

je kan hem hier beluisteren: Beluister Port Of Morrow, het nieuwe album van The Shins - De Standaard

Nu ook op de Luisterpaal 3voor12 - Albums - 3voor12.vpro.nl
Na eerste luisterbeurt moet ik zeggen dat hij lichtjes tegenvalt. Het klinkt anders dan de andere Shins albums, de frisheid lijkt iets weg te zijn, het is allemaal iets minder catchy dan ik van ze gewend ben. Maar misschien komt dat nog.

Ik heb net de eerste luisterbeurt erop zitten. Het ligt enigszins in het verlengde van Wincing... Misschien iets minder experimenteel. De nummers lijken inderdaad minder catchy te zijn, in ieder geval dan Chutes Too Narrow, maar dat hoeft voor mij zeker geen minpunt te zijn.
De komende dagen ga ik deze in ieder geval nog vaak luisteren.

40 Mark Strasse is een heel mooi nummer, rest van de plaat bevalt me ook prima. Tis allemaal wat zweveriger en kalmer.

Vind het allemaal wel prima klinken, maar het is iets te poppy, iets te braaf en nergens echt bijzonder boeiend of uitdagend. Eigenlijk verdient het hooguit een hele krappe voldoende. Maar wie weet wat meer luisterbeurten teweeg gaan brengen.

Precies de sound van The Shins. Na 5 jaar zijn ze niet veranderd. Is dat direct negatief? Nee, want ik vond de voorganger zeer prettig. Toch kan dit niet echt boeien, de nummers zijn vrij oppervlakkig. Er is geen enkel nummer dat er uit springt. Misschien dat ik na nog eens 3 luisterbeurten van mening verander. Nu geef ik een krappe 3, ik verwacht niet dat de beoordeling gaat stijgen.

Na hem een keer of 20 gehoord te hebben begin ik Simple Song wel steeds leuker te vinden. Waar de vroegere Shins meer uit het sunshine pop-vaatje tapte heeft dit eigenlijk wel iets AOR'erigs, maar dan op een leuke manier.

Ik vind deze plaat eigenlijk wel best goed. Niet van een topniveau, maar toch wel een prima album. Simple Song, die werd bedoelt als aankondiging dat The Shins een nieuwe plaat gaan maken, klinkt nog steeds heel aardig. Het klinkt inderdaad wat te braaf, maar dit weerhoudt me er niet van deze plaat goed te vinden.

De plaat doet met denken aan lauwe koffie met slappe koekjes.

Hmm, jammer. Had er veel meer van verwacht. Hopen dat hij nog gaat groeien..

Lauwtjes inderdaad.

Nou een paar luisterbeurten maakt het vooralsnog niet beter. Waar ik eerder nog uitging van een krappe voldoende merk ik dat het dat niet waard is. Dat salsasfeertje dat ze hebben gecreëerd in 'Bait & Switch' is wel het dieptepunt van het album. Heb eigenlijk alleen een goed gevoel bij Rifle's Spiral en Port of Morrow. De rest is helaas beneden de verwachting, ruim beneden de maat.

Voor mij de eerste grote tegenvaller van het jaar...weinig beklijvende nummers en/of memorabele melodie. Een krappe 3 derhalve

Accurate beschrijving.

Het klinkt ook allemaal zo aalglad en geforceerd, waardoor zelfs een potentieel redelijk nummer als Simple Song alsnog een slechte smaak nalaat. James Mercer heeft tussen Wincing The Night Away en deze plaat z'n ganse band ontslagen om nog meer creatieve controle te hebben. Hij had beter de hand eens in eigen boezem gestoken want qua uitvoering en productie lijkt dit nergens naar.

Na vijf jaar afwezigheid is James Mercer terug. Terug met een nieuwe band, nieuwe producer en een nieuw album. Maar echt 'nieuw' klinkt Port of Morrow niet, wel poppier. De opvolger van 'Wincing the Night Away' klinkt vooral als de Shins. Dit betekent dat ook op Port of Morrow weer geweldige popliedjes staan. Een cadeautje voor het oor, maar niet elk nummer is even fijn.

Voor Port of Morrow werkte James Mercer samen met Greg Kurstin (o.a. The Red Hot Chilli Peppers en Nelly Furtado). Een niet erg voor de hand ligende Shins producer. Kurstin's invloed is dan ook voelbaar: de muziek klinkt poppier en wat meer mainstream. Het resulteert in een band die toegankelijker dan ooit klinkt. Twee jaar terug maakte Mercer samen met Danger Mouse ook al een toegankelijk popalbum onder de naam Broken Bells. Er is echter een verschil: op Broken Bells waren de liedjes allemaal van een hoog niveau, op Port of Morrow is dit niet het geval. Het maakt Port of Morrow tot een wat wisselvallige plaat, die constant een strijd is tussen 'mainstream-pop' en 'indie-pop'. Het levert geweldige nummers op als 'The Rifle's Spiral', 'Simple Song' en 'Port of Morrow'. Maar helaas stelt ook pakweg de helft van de nummers teleur. Irritante dieptepunten zijn bijvoorbeeld 'It's Only Life', '40 Mark Strasse' & 'For A Fool'. Het zijn niet spannende nummers die het ene oor in en het ander oor uit gaan. Het krabbelt maar wat voort. The Shins veranderen hierin in een standaard bandje die nummers levert met een "vieze nasmaak". De band ontpopte zich op 'Chutes Too Narrow' en 'Wincing the Night Away' tot een van 'Werelds beste indieacts, met deze twee albums vers in het geheugen valt 'Port of Morrow' toch redelijk vies tegen. Dat is jammer want James Mercer bezit nog steeds een groot muzikaal talent. Anno 2012 komt dit talent er maar deels uit.

James Mercer is op een cruciaal punt in zijn carrière: kiest hij voor de fans van het eerste uur of ruilt hij ze in voor een top-40/mainstream publiek. Port of Morrow licht ergens in het midden en is daarmee niet het spannendste album van the Shins. Sommige nummers zijn voor 'Shins' begrippen ondermaats, andere zijn pakweg geweldig. Als er dit soort sterke liedjes uit blijven rollen mogen ze, wat mij betreft, tot in de eeuwigheid doorgaan.

van: http://daanmuziek.blogspot....

Een album zonder echte hoogte- of dieptepunten, net als het laatste Deus album. Ik geloof dat we (bijna) allemaal op iets meer hadden gehoopt, als ik jullie reacties lees. Maar ik ben bang dat dat er niet meer van gaat komen...

3x beluisterd en voor het eerst bij The Shins ontgaat me de noodzaak om 'm snel nog een 4e keer te luisteren. Dit plaatje is voor Shins-begrippen een enorme tegenvaller, maar toch ook weer geen slecht plaatje. Simple Song en September zijn toch wel zijn hun gangbare niveau, de rest blijft wat achter en is meer aan te duiden als hapklare pop zonder al te veel opwinding.

Lastig te begrijpen dat Mercer jarenlang leuke, frisse popnummers uitpoept alsof het niets is en dan het opeens op z'n beloop laat. Waar zijn de catchy hooks? Waar is de verassing?

Ik denk....., nee ik hoop dat Mercer The Shins momenteel als zijproject ziet en zich meer gaat richten op samenwerkingen met anderen, zoals hij dat deed met Danger Mouse (= Broken Bells).

Ik had misschien iets meer van deze plaat gehoopt maar een tegenvaller is het zeker niet. Het niveau van de eerste platen wordt niet gehaald maar wel dat van voorganger Wincing the Night Away. Er zitten genoeg details in de nummers om na meerdere luisterbeurten te blijven boeien en nieuwe dingen te horen. Luister maar eens met koptelefoon naar The Rifle's Spiral en Simple Song. De melodieen groeien net als op Wincing ook naarmate je de nummers vaker luistert. Zo is It's Only Life in zijn eenvoud gewoon een erg mooi popliedje.
For a Fool en Fall Of '82 weten mij nog niet te pakken maar wellicht verandert dat nog na enkele luisterbeurten en het lezen van de songteksten. James Mercer schrijft over het algemeen namelijk ijzersterke teksten.

Ik vind dit toch wel een verslavend plaatje...ben niet erg bekend met The Shins maar ik ga de rest ook maar eens beluisteren!!

Na een aantal luisterbeurten ben ik nog niet overtuigd. The Shins kiezen inderdaad voor een meer mainstream-geluid. Dat mag, dat is geen enkel probleem, maar het overtuigt mij niet. 'Simple Song' kan ik uiteindelijk nog het meest waarderen.

'It's Only Life' doet me denken aan The Manic Street Preachers. Teveel nummers gaan aan mij voorbij, weten me maar niet te raken. Een teleurstelling? Ja!

Er zitten zo'n vier luisterbeurten op en ik ben aangenaam verrast. Vooral doordat ik veel negatieve reacties zag hier. The Shins creëren nog steeds een geluid dat mij instant weet te boeien. Wat ze ook doen. Tuurlijk, sommige liedjes zijn minder scherp en overtuigend, maar er zijn daarnaast nog veel pareltjes en mooie details te bekennen. En de nummers die hier als slap worden afgedaan, vind ik juist interessant. 40 Mark Strasse, It's Only Life en For A Fool, heerlijk Simple Song vind ik erg sterk trouwens. No Way Down met zijn ietwat foute beat erin ook.

Na de eerste luisterbeurt bevalt Port of Morrow mij toch vrij goed, al heb ik de indruk dat de stem van James Mercer uiteindelijk alles toch weer overeind en interessant moet houden. Ik denk dat ik met een mindere zanger dit album veel minder kansen zou geven. Wat een wonderlijk stemgeluid toch... maar beter dan Oh, Inverted World zal het wel nooit meer worden.

Met 'Chutes Too Narrow' was het wat mij betreft direct al beter dan 'Oh Inverted World'. Maar in feite zijn beide platen geniaal te noemen.

Dit nieuwe plaatje heeft geen echte uitschieters maar wat mij betreft ook geen misbaksels. Tot zover een zeer gemiddelde plaat. Wat voor The Shins dan wel een tegenvaller is omdat dit zo'n band waarbij je meer verwacht dan de middelmaat.

Ik heb overigens wel hartstikke zin om ze volgende week live te kunnen zien

De gladde productie is wat deze plaat op termijn voor mij gaat nekken vrees ik..,. Op zich nog best een paar prima songs hier en daar, maar ik mis het lo-fi geluid van de eerste twee albums

Dit klinkt meer als een nieuwe Broken Bells dan een nieuwe The Shins.
Het is wel erg gladgestreken.
Je hoort ook dat er geen band aan het werk is, maar een singersongwriter met producer.
Best jammer allemaal.
Natuurlijk staan er mooie liedjes op; is Mercer een meesterlijk songschrijver en geweldige zanger.
Hij wil waarschijnlijk ook dat alle schoolpleinmoeders dat gaan vinden, want de plaat kan zo op sky-radio.

Dit alles wil natuurlijk niet zeggen dat er een betere popplaat gemaakt gaat worden dit jaar.

Mijn eerste luisterbeurt. Eerste twee nummers zijn aardige. Als ik die van een andere willekeurige onbekende band had gehoord had ik er meer van willen luisteren, maar the shins hebben duidelijk beter gemaakt. Van het nummer It's only life wordt ik echt triest nooit gedacht dat the shins ooit zo'n slecht nummer zouden schrijven. Ik moet moeite doen om de cd op te laten staan. Het gevoel begint op te komen, dat ik het niet erg moet vinden geen kaartje voor Paradiso te hebben krijgen. Ook het 4e nummer is erg triest. Typisch geval van jammer.

Album zonder passie