The Shins - Port of Morrow (2012)

Ik kende ze eigenlijk niet en had dus geen verwachtingen, maar vind dit toch best een lekker plaatje. Het luistert allemaal erg prettig weg, al val je niet van je stoel bij het beluisteren.

Als je de oude Shins zoekt ben je wellicht teleurgesteld. Maar luisteren naar de nieuwe Shins is zeker niet verkeerd. De sound is moderner en meer 'pop', zoals al vaak aangehaal. Maar daardoor klinkt het zeker niet minder. Wat blijft zijn de, veelal goede composities en de fabelachtige stem van Mercer. Hij presenteert een soort kruising tussen Broken Bells en de oude Shins. Een zeer mooie combinatie. Ik ben vooralsnog erg enthousiast, Qua composities is het abum wellicht iets minder dan de eerste albums van de Shins, maar als geheel klopt het weer als een bus. Voor mij een topper en een aanrader. Simple Song is overigens een topnummer.

Simple Song is waarschijnlijk het beste nummer maar de melodie is nogal gerecycleerd van die van Gone for Good.

Ik vind Simple Song wel degelijk anders dan Gone for Good. De sfeer kun je niet vergelijken.

Heb deze band afgelopen weekend ontdekt en erg verrast. Als ik de scores op MuMe bekijk, is de nieuwe van hun ietwat tegenvallend. Deze week op de iPod maar even beluisteren.

Best een fijne plaat al vind ik de productie net iets te gelikt. Het lo-fi sausje wat over de eerste twee platen heen gegoten was gaf de liedjes net wat extra charme wat ik bij deze plaat, en in mindere maten Wincing the Night Away, mis.

Gelukkig staan er zat goeie nummers (Bait & Switch, Simple Song, For a Fool enz.) op die het album ver boven de middelmaat laten uitstijgen.

Geluisterd via de luisterpaal. Het doet me allemaal niet zo veel. Iets wat de voorgaande albums wel deden. Jammer, want The Shins had ik hoog staan!

Ik ga het album meer luisteren de komende tijd, om een iets completer beeld te hebben, maar ik ben vrij sceptisch.

Opvallend genoeg toch verkozen tot best new music. "It's the perfect distillation of the Shins' back catalog-- the jangly, wistful airs of Oh, Inverted World, Chutes Too Narrow's genre-resistant playfulness, Wincing the Night Away's expansively detailed production. But in other ways, its colorful, detail-oriented approach sets it apart from anything Mercer's done before."

Dit is gewoon het soort muziek die ze daar anno 2012 graag promoten: kleurrijke niets-aan-de-hand muziek met gladde productie en nietszeggende lyrics (en ze zijn daar vrij consequent in, zelfs tot een relatief positieve recensie van Coldplay's erg selchte laatste worp toe). Pitchfork had zijn verdienste rond 2005 maar 't is jammer dat zoveel mensen op dit moment nog per se aandacht willen besteden aan die website (en dan nog telkenmale "verrast zijn" ook al is alles zo enorm voorspelbaar), even relevant als Rolling Stone of NME tegenwoordig.
En die banner die daar al weken bovenaan staat ter promotie van Port of Morrow zal ook wel geholpen hebben.

Zoals gezegd heb ik deze groep net ontdekt en begonnen met dit album te beluisteren. Vanmiddag heerlijk in het tuintje onder de lentezon en daarbij past dit album als een zonnebril. Na 2 keer luisteren kan ik nog geen zwak nummer aanwijzen en is de volgorde subliem gekozen. Ik snap dan ook niet de scores van 2,5 en minder, maar dat kan misschien komen doordat ik het vorige werk nog niet ken.

40 Mark Strasse is op dit moment de absolute favoriet. Nog een paar maal draaien en dan met de vorige albums beginnen.
Voor nu: 4 *

Ik snap de kritiek niet helemaal, de eerste luisterbeurten zijn me erg goed bevallen. En ook de recensie van Pitchfork is erg goed en ik kan me goed in de recensie vinden. Ook lijkt me dit een groeiertje en zal het gemiddelde nog wel bijtrekken.

Nietszeggende lyrics?! Ik vind James Mercer juist een van de betere tekstschrijvers. Je moet je er wel, zoals zo vaak, een beetje in verdiepen. Ik kan me overigens wel voorstellen dat je de productie glad vindt. Aan de andere kant vind ik de productie niet gladder dan de laatste drie Wilco albums.

Ik ontwaar geen enkele opwinding tijdens het beluisteren van de nieuwe Shins.
Bij alle andere projecten vielen bij de eerste luisterbeurt al de bloesemblaadjes uit de boom.
Zonder precies te weten en horen, wat er goed was, werd de basis direct gelegd.
Hier zijn alle muzikale wentelingen te vertrouwd om indruk te maken.
sterker nog: songs irriteren, bij een gebrek aan avontuur. dodelijk teleurstellend
Simple Song wordt als de aardigste song benoemd; terwijl dit 100% hergebruik uit eerdere successen is.
Kleine lichtpuntjes: For a Fool , 40 Mark Strasse & The Rifle's Spiral.
Opnametechnisch is het puur luistergenot, maar dat maakt nog geen goed album.

Nietszeggende lyrics inderdaad. Mercer had op dat punt wel zijn verdiensten in het verleden (al was het vaak coole zinnetjes naast elkaar zetten zonder dat er veel lijn in zat) maar dit album scoort op dat punt gewoon slecht. It's only life is b.v. Chris Martin-esque faux-uplifting onzin. Nog een teken aan de wand dat dit een zielloos verplicht nummertje is.

Die Wilco-vergelijking houdt trouwens geen enkele steek. Het enige Wilco album dat problemen had qua productie en mixing was Wilco (the album) (dan ook genoegzaam bekend als hun slechtste post-A.M. worp) maar dat had eerder te maken met een ongenuanceerde aanpak die ten prooi viel aan de "loudness war" terwijl deze Port of Morrow ook een heleboel storende special effects in de strijd gooit om het gebrek aan inspiratie que songwriting op te smukken. Je ziet dat wel vaker bij indie-acts in deze tijd, denk b.v. Vampire Weekend's 2e album of the Age of Adz.


De sfeer inderdaad niet maar de melodie wel. Vind dat eerlijk gezegd nogal goedkoop.

Onder een gladde productie versta ik een 'mooi' geproduceerd album, zonder het scherpe randje van Oh, Inverted World zeg maar. Niet te veel distortion, helder opgenomen etc.
Maar ik begrijp nu wat je bedoelt. Ik vind het in ieder geval nog door de beugel kunnen. Een kwestie van smaak net als de lyrics blijkbaar.

Bij Vampire's Contra is dit misschien inderdaad een hulpmiddel om aan de torenhoge verwachtingen te voldoen ten op zichte van het debuut, maar bij de Age of Adz was er toch zeker geen sprake van inspiratie gebrek. De teksten waren over het algemeen erg sterk en aangezien Sufjan's overige albums totaal het tegenovergestelde zijn lijkt dit toch meer een (semi) geslaagd experiment te zijn.

Wat betreft dit album, tja ik wordt er niet warm of koud van, terwijl ik toch een aardige Shins fan ben. Het is geen straf om door het album heen te luisteren en bij vlagen klinkt het ook goed (The Rifle's Spiral, Bait and Switch, en ja Simple Song). maar het komt op mij toch ook over als inspiratiegebrek en dan vraag ik me toch hoe vaak meneer Mercer de afgelopen 5 jaar aan the Shins heeft gedacht. Blijkbaar te lang met Danger Mousse in de studio gezeten, hoewel het Broken Bells album er mag zijn uiteraard. Ik had geen nieuwe Oh Inverted World verwacht maar WTNA was toch nog een album dat behoorlijk uit de verf kwam, hoewel ook met behulp van productie. Simple Song is een aardig nummer maar ik hoopte toch vurig dat dit niet het beste nummer van het album zou worden, omdat hij qua lyrics toch serieus onder doet voor het gemiddelde nummer op de voorganger (om nog maar te zwijgen over de 2 eerste albums). Het totale dieptepunt is toch wel It's only life...

Uit de nummers van de laatste Vampire Weekend spreekt ook geen gebrek inspiratie. Het is alleen soms wat post-modern en vermijdt daardoor cliché's. De beelden die geschetst worden spreken wel degelijk. Diplomate's Son (over een homoseksuele ervaring/rijkeluisleventje), White Sky, Taxi Cab (urbaan surrealisme), California English (over het zelfgenoegzame politiek correcte hybride leventje van California).

De teksten van dit Shins-album lijken bij de eerste luisterbeurten een stuk minder inhoud te hebben en schurken toch angstvallig dicht tegen het cheesy aan (dadrock?). Op Wincing the Night Away zat er juist vaak een absurdistisch element in de lyrics die het spannender maakte (wat te denken van A Comet Appears, Red Rabbits, Phantom Limb.

Dit album lijkt die spanning te missen en een overtuigende sfeer van de nummers moet dat gebrek opvullen. Of dat gelukt is betwijfel ik maar daarvoor moet ik het album nog iets vaker beluisteren. Ik heb het gevoel dat het album hoe dan ook nog een half sterretje beter gaat worden. Bij de vorige moest het ook even duren voordat het kwartje viel.

Helemaal mee eens! Tekstueel inspiratie genoeg hoewel het album weinig vernieuwend was i.v.m het debuut. Ik denk dat dit de voornaamste rede is dat dit album over het algemeen lager beoordeeld wordt. Weinig ontwikkeling in de muziek hoeft niet zozeer slecht te zijn, zoals bij Contra, maar bij dit album (om het een beetje on-topic te houden) lijkt de ontwikkeling in een duidelijke neerwaarste spiraal te zitten wat mij betreft.
Dit zal waarschijnlijk geen 'groeier' blijken maar de tijd zal het leren .

Port Of Morrow van The Shins is meer van hetzelfde. Misschien iets gepolijste en iets minder spannend, maar in grote lijnen is het niets nieuws. Is dat erg? Nee, wat mij betreft niet, want de plaat is uit en de lente is begonnen.

Lees mijn volledige recensie op: De krenten uit de pop: The Shins - Port Of Morrow - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Erwin

Grootste tegenvaller tot nu toe dit jaar. Keek hier heel erg naar uit, en dan zo'n matige, saaie niet Shins-achtige CD afleveren. Misschien gaat 'ie nog groeien naar mate het warmer wordt buiten. Simple Song vind ik veruit het beste nummer.

Inderdaad zeg....fikse tegenvaller dit. Dat Simple Song het beste nummer van dit album is, zegt genoeg.

Tegenvaller inderdaad, desalniettemin hebben ze met It's Only Life wel een prachtig nummer op de cd staan. De rest is absoluut niet slecht, maar zo goed als de eerste 2 platen wordt het niet.

Oei, pijnlijke eerste luisterbeurt. Er gebeurt werkelijk niks spannends. Gezapig voortkabbelende niks-aan-de-hand liedjes. Ik ga Chutes Too Narrow nog maar weer eens opzetten.

Grappig dat er zoveel lage beoordelingen zijn. Durf bijna niet de eerste 3 albums te beluisteren

Het probleem zal wel zijn dat veel mensen hadden verwacht dat deze plaat hoog eindlijstjes materiaal zou worden. The Shins hebben nou eenmaal een uitstekende reputatie opgebouwd met hun vorige drie platen. En als dan de eerste luister beurt tegenvalt is de kritiek niet van de lucht. Zelf vind ik het na enkele luister beurten een typische drie sterren plaat. Het is absoluut niet slecht maar het weet me ook nergens echt te pakken. Er staan gewoon te weinig hoogtepunten op, echte misbaksels kan ik echter ook niet vinden.

Misschien trekken de beoordelingen van andere leden na verloop van tijd ook nog wel bij.

Ik moet zeggen dat ik The Rifle's Spiral wel een lekker begin vind. Vooralsnog mijn favoriet van het album!

Ik heb net hun debuut beluisterd en ik die pakte mij nog voor geen meter. Terwijl toen deze afgelopen was ik hem nog eens op wilde leggen. Waarschijnlijk houd ik van dat gladde...hele puike plaat met geen 1 slecht nummer!!

Kmoet zeggen dat ik na de eerste luisterbeurt redelijk enthousiast was, en dacht dat 't een groeiertje zou worden. Nou luister ik 't nog een paar x en ben ik juist bang dat het tegenovergestelde waar is. 't was niet dat me nou opviel dat 't veel poppyer is geworden overigens. Er is, lijkt 't wat, van Broken Bells blijven hangen bij Mercy. Dat vond ik een prima plaat, niet veel meer dan dat overigens. Maargoed Wincing the Night away, heeft me inmiddels wel te pakken, dus wie weet. Port of Morrow vind ik trouwens een bijzonder nummertje, kweet alleen niet of ik 't heel vaak ga beluisteren.

Hij bevalt me juist wel beter na meerdere luisterbeurten. Weinig spannends te ontdekken, maar gewoon fijne luisterpop. Voor Shins begrippen middelmatig, voor standaard pop begrippen heel behoorlijk. Fijn plaatje, maar helaas geen toplijstmateriaal

Nou, dat valt tegen na één luisterbeurt. In tegenstelling tot de gemiddelde Shins-fan, was Wincing the Night Away juist mijn favoriet. Vele Shins-fans waren daar juist erg negatief over, evenals over deze plaat. Na een interview met Mercer, en de mooie titel en hoes, was ik eigenlijk wel erg benieuwd. Het zou een groeialbum kunnen zijn, maar tot nu toe vind ik het allemaal maar erg middelmatig. Alleen het titelnummer vind ik echt goed, de rest weet allemaal nauwelijks te beklijven, en de inventiviteit van de band lijkt volledig verdwenen te zijn. De leuke, verfrissende instrumentatie is nauwelijks meer te bekennen, en de gouden melodieën van Mercer zijn eveneens erg schaars geworden.

Zoals ik al zei: gelukkig is er Port of Morrow, die dat allebei wel heeft. Verder staan er op het eerste gehoor wat aardige dingen op, maar dat is niet genoeg voor Shins-begrippen.