The Shins - Port of Morrow (2012)

Inmiddels 6 luisterbeurten verder, maar hij begint toch voorzichtig aan te groeien. Het niveau van de vorige platen zal hij waarschijnlijk niet halen, maar de stem van James Mercer blijft toch fijn om naar te luisteren. Van 3* naar 3,5*.

Met mijn eerste luisterbeurt bezig en ik ben nog niet helemaal overtuigd.
Puur op basis van enkele ( positieve ) recensies aan dit album begonnen , ik kende The Shins totaal niet maar een nummer als 40 Mark Strasse vind ik erg mooi, de afsluiter / titelnummer valt me dan weer wat tegen.
Ik ga de plaat zeker nog enkele malen beluisteren.

ik had het na het horen van simple song niet verwacht, en weet niet of het aan het weer ligt, maar voorlopig krijgt ie gewoon effe 4 sterren!

Luistert erg lekker, vind hier helemaal niks mis mee!

De negativiteit, en het lage gemiddelde, snap ik niet helemaal. Ja, het is toegankelijk geproduceerd, en de liedjes zijn ietwat simpel, maar vooralsnog is de cd niet uit mijn speler te branden. Zeer genietbaar....

Gister een groot deel van de nummers live gehoord en dan komen ze toch wel goed uit de verf hoor. Prima plaat.

Tjonge, was echt een goed concert inderdaad. Meneer Mercer is niet de meest goede entertainer maar de muziek mocht er zijn. Een goede mix van alle albums zonder een enkel hoogtepunt overteslaan.

Heel heel heel mooi concert, veel nieuwe nummers live beter dan op het album, ik vraag me dan echt af waarom ze dat niet op die manier op CD zetten... Fall Of '82 bijvoorbeeld, live met 2 slagwerkers een supernummer, op schijf niet meer dan een aardig liedje...

Licht tegenvallend album, maar dat is bij the Shins voor mij een 4*

It's Only Life - Melkweg
Caring Is Creepy - Melkweg

Live kwamen de nieuwe nummers beter uit de verf inderdaad. Verder niet zo heel erg onder de indruk van het optreden wat vooral kwam door het matige geluid in de zaal. Het begin was matig daardoor en gedurende het concert schommelde het wat heen en weer. Al met al zeker nog een voldoende. Vooral de akoestische versie van Young Pilgrims was heerlijk.

Respect voor deze plaat is in ieder geval gegroeid door de live uitvoeringen. Zelfs een nummer als It's Only Life waar ik niet zo dol op was beviel me goed. In ieder geval weer een halfje erbij voor deze plaat. The Rifle's Spiral en Simple Song hebben mijn sterren

Misschien niet hun beste album maar, Live was het echt genieten! James Mercer heeft 1 van de mooiste stemmen die ik ken vooral zeer zuiver.
It's Only life is voor mij het beste nummer en daaropvolgend Port Of Morrow!

Grappig dat als je live nummers van dit album hoort, de stemmen in één keer hoger wordt voor de studionummers

Ik heb ook vaak gehad dat een nummer pas gaat "leven" als je het live hebt gehoord. Daarna kun je soms de studio-uitvoering ook meer waarderen (of snap je het idee erachter beter). Heel begrijpelijk dus....

Gelijke ervaringen. Live zijn de songs vaak ingedikt tot de kern.
Conclusie kan dus zijn dat In de studio ook te veel geschaafd wordt, ten koste van het gevoel.
Ik heb echter geen probleem met de volgorde. Studio kennismaking, life-verdieping, herijking.

Bij mij is dit album ook pas ingedaald na het Melkweg-consert.
overgens dezelfde ervaring bij Fanfarlo en the Maccabees (Paradiso)

Er moeten dagen geweest zijn in het leven van James Mercer dat hij, hoewel de melancholie onophoudelijk aan hem vrat, hij het gevoel had dat alles klopte. New Slang, Young Pilgrims, Saint Simon - noem ze maar. Ik kan mij onmogelijk voorstellen dat hij bij het opnemen deze plaat hetzelfde gevoel had.

Simple Song was een redelijk voorteken, een leuk liedje maar niet eentje die deed vermoeden dat Mercer hier zichzelf zouden gaan uitvinden. Nu is dat op zich geen probleem, maar na 5 jaar afwezigheid mag je toch meer verwachten dan bubbelgumpop met een verdwaald karakteristiek Shins-melodietje. The Rifle's Spiral opent nog prima, maar na de eerste 2 nummers zakt de boel grandioos in en krijgen we dieptepunt na dieptepunt te horen uit het oeuvre van deze heren.Pas bij de afsluiter veer ik weer even op, maar het weet deze plaat niet uit de grijze middenmoot te trekken. En dat laatste is pijnlijk voor een fantastische band als deze.

De eerste twee nummers vind ik heerlijk, maar daarna zakt het al snel in, vind ik. En dit is dus die zo bejubelde band? Ik zal de andere platen ook een kans moeten geven, want deze is blijkbaar wel erg duidelijk de minste, als je de scores bekijkt..

Zo is het. Maar voor jou gaat de mooiste Shins-muziek nog komen, terwijl dit album voor de 'oude' fans (incl. mijzelf) nu juist een grote teleurstelling is. Dus tel je zegeningen...

Laat je absoluut niet afschrikken inderdaad, anders mis je wat moois

De nummers liggen allemaal gemakkelijk in het gehoor, maar ik vrees een beetje voor de houdbaarheid. Uitschieters zijn de opener en de afsluiter, de rest is nogal nietszeggend en mat.

Het eerste Shins-album vind ik een meesterwerk, het tweede net iets minder maar toch nog geweldig, het derde nog iets minder maar nog steeds prima. Hun vierde album zal dan nog wat minder worden zoals ik verwacht ... inderdaad maar de achteruitgang t.o.v. het vorige album is groter.

Wat hierop staan: 10 matige tot goede songs (de eerste 5 songs vind ik globaal beter dan de overige 5) zonder noemenswaardige diepte- en hoogtepunten. Het is merkelijk gladder geproduceerd, het zijn allemaal radiovriendelijke songs maar dat beetje prikkeldraad wat hun eerste twee albums zo charmant en aantrekkelijk maakte is eruit. Bovendien blijven de songs globaal minder hangen wegens minder spanning of aanstekelijkheid, sommige zijn meer oor-in, oor-uit liedjes geworden. Ik geef (voorlopig) 3* maar vrees dat dit album minder lang houdbaar is dan hun vorige.

Sinds kort ligt Port of Morrow, de vierde plaat van The Shins, in de schappen. De band rond James Mercer bracht vijf jaar geleden hun laatste plaat Wincing The Night Away uit, waarmee een Grammy nominatie in de wacht werd gesleept. In de tussentijd bracht James Mercer met Brian Burton, beter bekend als Danger Mouse, nog een album uit onder de naam Broken Bells. Een zoethoudertje voor de fans van de grillige pop die perfect bij het zomerse weer van een week geleden past.

Voor dit album werkte James Mercer samen met Greg Kurstin. De rest van de band werd ontslagen zodat James Mercer de band meer naar zich toe kon trekken. Deze samenwerking heeft geresulteerd in een meer poppy geluid. Niet zo gek als je bedenkt dat Greg Kurstin al eerder samen werkte met namen als Lilly Allen, Pink, Kelly Clarkson en Britney Spears. De kwaliteit van de liedjes is nog altijd hoog zoals we eigenlijk wel van ze gewend zijn. De eerste twee nummers, waarvan Simple Plan al als single is uitgebracht, zouden niet misstaan op voorganger Wincing The Night Away.

It's Only Life is een ballad zoals we die nog niet kennen van The Shins. Met dit nummer balanceert The Shins op het randje van edgy pop en de gladde pop die je maar al te vaak op 3FM voorbij hoort komen. Maar het gaat pas echt mis met Fall Of '82 waarin zelfs r&b invloeden terug te horen zijn. Zelfs de fenomenale stem van James Mercer kan dit nummer niet redden. Samen met Taken For A Fool de enige zwakke nummers van de plaat.

Bait And Switch en No Way Down zijn bijna dansbaar en ondanks de toevoeging van de synthesizer toch typische Shins nummers. James Mercer verstaat ook de kunst van het klein laten van een nummer als het moet, getuige September dat prachtig wordt ingekleurd met de lap steel.

Op de twee laatste nummers van de plaat valt vooral de stem, of beter gezegd, de zang van James Mercer in positieve zin op. Een verdienste die ook op conto van Greg Kurstin mag worden geschreven, die James Mercer pushte om meer uit zijn stem te halen.

Port of Morrow is een sterke plaat die een enigszins vernieuwd geluid laat horen. Het niveau van de eerste drie albums wordt niet gehaald maar dat is geen schande. De zelfopgelegde lat lag immers buitengewoon hoog. Ik vermaak me voorlopig nog wel met deze plaat. Laat die zon nu ook maar weer komen!

ZUBB

recensie is even beroerd als het album

Hoezo?

Omdat Port of Morrow helemaal niet "een sterke plaat is die een enigszins vernieuwd geluid laat horen" maar een zwak album met oninteressante, oubollige confectiepop. Ja OK, dat van die eerste twee nummers klopt. Maar de rest wordt steeds matiger naarmate je er vaker naar luistert.

Begrijp alle kritieken rondom dit album absoluut niet. Heb inmiddels ook de 3 voorgaande albums beluisterd en vind dit album absoluut de beste van de 4. Inderdaad: voor velen geldt juist het omgedraaide.
Dit album ligt voor mij veel makkelijker in het oor en luistert ook erg lekker weg. Zit tegen de volle pond aan te hikken, maar wacht nog een paar luisterbeurtjes .


Waarom moet het altijd zonodig 'vernieuwend' zijn? Het lijkt de laatste tijd wel een soort mode geworden dat als het niet vernieuwend is, het sowieso slecht(er) wordt of is

Er staat vernieuwd, niet vernieuwend. En ik begon daar niet over.

Ik doelde ook niet alleen op jouw post, dus geen zorgen...

Ik vrees dat ik je hierin volg. Eerste luisterbeurt viel me heel goed mee: klonk best veelbelovend.
Tweede luisterbeurt zakten al enkele nummers door de mand (September, For a fool, Bait and switch) en ik moest me slepen door de derde luisterbeurt.
Enkel de eerste twee nummers en 40 Mark Strasse blijven nog enigszins overeind.

Bijzonder matig album

Iemand zijn werk afkraken omdat iemand een andere mening heeft.. Iets vinden van een album is nog altijd subjectief. Als oceanvolta nu vindt dat het vernieuwend is, dan vind hij dat nu eenmaal.

Ze heeft in ieder geval goed gelezen. Het is vernieuwd, niet vernieuwend.