Arena - The Visitor (1998)

De hoes kan ik zeer waarderen en ook de muziek is top op deze plaat. Ik ervaar deze iedere keer weer als een heerlijke trip, waarbij je na wat rustiger stuk altijd wel weer in een meer uptempo nummer terugkomt. Er staan vele mooie nummers op, maar het is vooral de afwisseling door de gekozen volgorde die deze CD zo lekker maakt. A Crack In The Ice, The Hanging Tree, Enemy Without en A State Of Grace: allemaal prachtige nummers. En de instrumentaaltjes tussendoor zijn ook al zo goed, vooral Serenity. Maar ook de bak herrie Blood Red Room is een heerlijk moment. Tegen het einde komen er je thema's uit eerdere nummers nogmaals tegen, een bekend trekje van een conceptplaat als deze. Zeer geslaagd en door Arena niet meer overtroffen.

Deze keer staat die op 1 ik ga toch voor Comfortably Numb

Tja, jij wel... maar andere Floyd-fans stemmen op Shine On You Crazy Diamond... of op Wish You Were Here... of op Echoes... of op Us and Them... of op High Hopes... of op Sheep... noem maar op.
En Arena heeft in de vorm van The Hanging Tree maar één echte topper... maar dat mag inmiddels wel als bekend worden verondersteld. Op de eerste plaats, beetje scheef ja

Laten we het erop houden dat elk radioprogramma de lijst krijgt die het verdient.

Best wel een mooi album, maar ja ik vind het niet bijzonder...

Ik vind Arena naast Pendragon en Threshold totnogtoe de best te pruimen ''neoprog''acts, Muzikaal zit het heerlijk in elkaar (geweldige soli) en zo ook ''The Visitor'' die ik net als velen een van de beste Arena albums vind. Ik kan niet direkt uitleggen waarom, het pakt je of niet. Alles is dik in orde aan de Arena sound. John Mitchell is een kei van een gitarist.

De opbouw naar de climax in dit album is erg goed gelukt en het bevat enige klassieke juweeltjes.

Prima plaat en net weer even gedraaid.
Intussen al hun studio werk in huis.

Hoewel de individuele songs bijna allemaal van hoge kwaliteit zijn, komt de kwaliteit van dit album m.i. het best naar voren bij een integrale beluistering (zoals wel vaker bij conceptalbums). Toch blijven nummers als The hanging Tree, In the blink of an eye, tears in the rain en het titelstuk afzonderlijk ook prima te genieten.
4****

Ik weet niet of het door John Mitchell komt, of door een andere productionele benadering, maar Arena klinkt hier meer als een soort Threshold-kloon....

De zang en het gitaarspel vallen hier in postieve zin het meest op...

Ik ben nog steeds niet blij met het drumspel en compositorisch vind ik het ook allemaal nogal simpel... Threshold maakt het allemaal altijd interessanter... Maar ik vind Richard West ook wel een graadje beter dan Clive Nolan...

Ik kan me voorstellen dat je dat zegt van de platen die na The Visitor komen maar hier ligt toch nog steeds behoorlijk veel Marillion / Pallas / neoprog op de loer. En op dit album doen ze dat meer dan prima... vind het ook eigenlijk hun beste album. Daarna werd hun sound een stuk steviger (moest zelfs soms aan Savatage denken en ja, ook Threshold) en de songs veel minder boeiend wat mij betreft.

Heerlijk album! Ben persoonlijk meer fan van Rob Sowden als zanger maar deze is ook echt top! Tsjonge wat een prachtnummers zijn hierop te vinden (The hanging tree, Crack in the ice, The visitor en zo kan ik nog wel even doorgaan). Ben het wel met Chris eens dat ze juist na dit album meer als Trheshold zijn gaan klinken. Ook niet zo vreemd als je nagaat dat Karl Groom zich met de produktie ging bemoeien.

Wat mij betreft het eerste "masterpiece"van Arena. De zanger is geweldig op dreef, maar ook derest van de band. Het hele album staat vol met top composities met als hoogtepunten A Crack In the Ice, Elea, The Hanging tree en Serenity. Maar, de rest is ook top.
Ik geef dit album 5 sterren....

Ieder keer als John Mitchell die gitaarsolo in Tears In The Rain uit zijn tenen haalt staat het kippenvel op mijn armen. De hele cd is absolute klasse op het proggebied waar Arena de Marillionveren van zich af heeft geschud.

Topalbum. Ik vind deze beter als hun debuut. Prima nummers steken goed in elkaar en een band die staat als een huis. Toch vind ik de vergelijking met Treshold mank gaan.
Threshold is beduidend harder (soms meer metal), terwijl Arena duidelijk in de prog (sympho) hoek blijft

Een halve ster erbij op. Deze is wel erg mooi en wordt met het verstrijken van de tijd alleen maar beter.

Wat een heerlijke plaat van a tot z. Heb het gevoel dat ik ondergedompeld wordt in warm bad van rock. Daarnaast ook een hoesontwerp om door een ringetje te halen. Kortom: ik kom zintuigen te kort om het te bevatten. Een meer dan voortreffelijke ontdekking deze nacht.

Komende tour wordt dit pracht album in z'n geheel gespeeld als ik het goed heb begrepen!

Klopt, in mei in de Boerderij te Zoetermeer. Tevens de introductie van het binnenkort te verschijnen nieuwe album.

Als je het niet erg vind ga ik naar het optreden in Zwolle. Lekker dichtbij huis. Helaas heeft de Boerderij veel, zo niet alle, optredens van dit soort bands. Prima locatie met top personeel maar op een doordeweekse avond naar Zoetermeer begin ik niet meer aan.

Optreden in Zoetermeer gister was prima. Dit album in vinyl meegenomen. Prima album waarbij het van mij iets minder toegankelijk had mogen zijn. Het is stevig kost maar wel met flink appelmoes zodat het wel heel makkelijk naar binnen glijdt.
Neemt niet weg dat ik het een heel puik album vind wat regelmatig op de vinyldraaier zal komen.

Het concert in Zwolle, iets meer dan een week geleden, was echt fantastisch. Ze speelden inderdaad het hele "The Visitor" album. Dat is toch wel een feestje hoor. Wat een geweldig album is dit toch. Het is ook een hele sprong vanaf "Pride", wat mij betreft. "Songs..." en "Pride" zijn toch meer in de lijn van het vroegere Marillion, maar met dit album laten ze echt hun eigen gezicht zien. Heel knap.
Na "The Visitor" werd het allemaal steeds weer wat steviger. In die zin is er niet echt een album wat deze evenaart. Mooi om te zien hoe Arena evolueert.

Mooie melodieuze progrock waarbij ik niet om de echo's van het verleden heen kan (Steve Rothery, David Gilmour, Fish) maar met meer dan voldoende eigens om de hele plaat lang te boeien. Nergens gemeen buiten de lijntjes kleurend, maar ook nergens door het ijs zakkend. Qua melodie een mooie mix van sober en poppy, tekstueel een soms schrijnend verslag van eenzaamheid dat nooit te zwaar wordt, en de mogelijke religieuze ondertoon blijft discreet op de achtergrond. Sterke troef is Paul Wrightson, wiens prettige stem de juiste dosis drama kan toevoegen zonder ergens uit de bocht te vliegen, en die overtuigingskracht trekt mij op aangename wijze de plaat in. Geen meesterwerk in mijn oren, maar wel een warm, serieus en emotioneel bevredigend album.

Ook dit album haalt het niet bij het debuut. Het is minder verrassend, of anders gezegd wat voorspelbaar en vooral minder speels. Waarmee ik geenszins wil zeggen dat het een slecht album is.
Mijn 3,5* blijven wat ie is, want The Hanging Tree is wel zeer fraai, net als Tears in the Rain.
Ook de hoes vind ik fraai!

supermooi album, vanmiddag eens voor gaan zitten, kende al wel jaren The Hanging Tree. Dacht dat het wat gedateerd zou klinken maar de plaat is nog altijd relevant.

Tja. Toch nog altijd met grotecafstand het allerbeste neo prog album aller tijden. Wat een songs , wat een emotie , wat een absoluut meesterwerk. Beter dan dit zal neo prog niet worden. Alles klopt muzikaal alleen maar hoogtepunten , een ongelofelijke emotionele luisterervaring. 5 sterren

Dit voortreffelijke album vertegenwoordigt, samen met Immortal ? en Contagion naar mijn altijd bescheiden oordeel het allerbeste wat neoprog heeft voortgebracht. Driewerf hulde voor dit drieluik van Arena, waarvan deze plaat het meeste in huis heeft. Schitterend dat er muzikanten zijn die dit op plaat hebben kunnen zetten, zodat wij luisteraars er van mogen genieten. Echt onsterfelijke, tijdloze muziek waarvan je intens gelukzalig wordt, die troost, inspireert, heelt. Dank, dank, dank heren!