Opeth - Deliverance (2002)

Het staat vast voor mij, dit is de beste Opeth. Ik blijf er maar naar luisteren, 5 lekker pakkende nummers.
De zanger heerst, eerst was het 'ojee, hier moet ik aan gaan wennen', daarna was het 'tof ik ben er aangewent' en nu is het 'Jemig wat kan genieten van die kerel'.
Ik ben dus de laatste tijd steeds meer Opeth gaan waarderen en ik vind het jammer dat ik ze de laatste keer dat ze hier waren niet heb kunnen aanschouwen, maar dat laat ik niet nog een keer gebeuren.
Overigens komt deze na dat ik hem eerder uit me top-10 heb gehaald terug en ook moet ik deze binnenkort origineel in mijn handen zien.

van 5* naar 4,5* en weer terug naar 5*!!!

Album nummer zes van deze Zweedse meesters met 5 gezongen nummers en 1 instrumentaaltje (For Absent Friends) die afklokken op bijna 62 minuten. De rode draad in alle Opeth albums is de pure vakmanschap en muzikaliteit. Het ene moment is briljanter dan het andere. Zeer heavy stukken worden afgewisseld met zeer rustige akoestische stukken en op geen enkel moment wordt de dynamiek uit een nummer gehaald, wat ook al een hele prestatie is gezien de lengte van de 5 gezongen nummers. Mijn favorieten op dit album zijn Wreath en Master’s Apprentices. Prima album maar toch enkele kritische kanttekeningen: het instrumentaaltje For Absent Friends (mooi rustpuntje maar voeg weinig toe aan het geheel) en het laatste nummer By the Pain I See in Others (effecten op de stem) bevallen mij minder.

Door de nogal zware toon van het album (vijf epische composities langer dan tien minuten) is Deliverance niet bepaald mijn eerste keus als ik een Opeth plaat opzet. Vreemd eigenlijk, want alle vijf zijn het schoten in de roos, met als uitschieter het titelnummer - waarschijnlijk mijn favoriet Opeth nummer. Zoals je mag verwachten bij Opeth klopt alles weer als een bus, de productie op kop. Het is daarom lastig om minpuntjes op te noemen. Misschien de effecten op de zang in het laatste nummer, hier en daar een wat mindere riff en het gebrek aan adempauze.

Deliverance zal misschien geen nieuwe zieltjes winnen, maar wie de rest van hun materiaal kan smaken, zal zeker niet ontgoocheld zijn. Met Blackwater Park bewees Opeth al definitief dat ze wereldtop zijn in hun genre, en dat bevestigen ze hier wederom.

De 'harde' plaats blijkt helemaal niet zo hard te zijn. Ja, het openingsnummer gaat er stevig in en Master's Apprentice heeft een logge riff, maar verder zit er genoeg afwisseling in met de kenmerkende semi-akoestische passages waar de gitaren lekker galmen. De titeltrack geeft met het lange outro ook nog een prachtig stukje staccato-gitaarriffs in rare ritmes: een progmetaltrucje dat de band volgens mij nog niet eerder heeft gebruikt. En het klinkt prima. By The Pain I See In Others heeft daarnaast nog eens een van de meest lugubere zangstukjes die de band tot nu toe heeft gebruikt.

Ik merk dat ik nu langzaamaan in het problematische privilege terecht kom waar ik het lastig vind om te bepalen welke 4.5 sterren beter is dan de andere met dezelfde score. Het feit dat de openingstrack me net niet heel erg veel deed, zorgt in ieder geval niet voor de volle mep, maar verder gaat het gewoon weer het rijtje 'topmateriaal' in.

Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Still Life
3. Deliverance
4. My Arms, Your Hearse
5. Orchid
6. Morningrise

Geen idee waarom ik mezelf ooit wijsgemaakt heb dat dit de 'extreme' plaat zou zijn van het tweeluik met Damnation. Ik snap ook niet waarom anderen dat zeggen. Deliverance voelt toch echt vooral als de legitieme opvolger van Blackwater Park. Het is een tikje directer en kwalitatief zit het er nipt onder. Vooral Deliverance en A Fair Judgement zijn absolute pareltjes. Master's Apprentice opent fel, maar kent ook het meest dromerige stuk van dit album. De typische Opeth-sfeer is nog volop aanwezig. De lange songs zijn nog altijd even afwisselend. Desalniettemin een geweldige plaat natuurlijk.


Tussenstand:
1. Blackwater Park
2. Deliverance
3. Still Life
4. My Arms, Your Hearse
5. Orchid
6. Morningrise

Niet zo invloedrijk en monumentaal als Blackwater Park en niet zo uitgekiend en perfect (dat is een kwestie van smaak) als Ghost Reveries, maar toch wel weer heel, heel erg goed. Deliverance mag zonder meer een hoogtepunt in het oeuvre van de legendarische Zweden genoemd worden, met vijf volwaardige topcomposities en één mooi instrumentaal intermezzo.

Het titelnummer heeft recenterlijk de enorm prestigieuze Opeth knock-out weten te winnen om daarmee de titel 'beste Opeth song' op te eisen. Mijns inziens is dat een keuze waar helemaal niets op af te dingen valt. Hoe briljant andere nummers als Ghost of Perdition, Black Rose Immortal, The Baying of the Hounds, Harlequin Forest en noem ze allemaal maar op ook zijn; dit nummer heeft iets speciaals. Het briljante kneiterharde intro, de heerlijke laid-back feel van de rustige stukken die naadloos in het geheel verweven worden, om nog maar niet te spreken over de iconische outro van het nummer. Geen wonder dat Deliverance (bijna) altijd de eer heeft de setlists af te sluiten, en geen wonder dat onze mede-musicmeteraars het nummer als beste Opeth nummer hebben bestempeld.

Na het fantastische A Fair Judgement, met de opbouw naar die ene gruwelijk monsterachtige doomriff op het einde, gevolgd door het mooie intermezzo genaamd For Absent Friends (een knipoog naar Genesis) komen we aan bij het tweede absolute prijsnummer van Deliverance dat met kop en schouders boven de rest van het materiaal uitstijgt; Master's Apprentices (waarmee ik niet zeg dat de rest 'slecht' is, maar gewoonweg een tikje minder briljant als laatstgenoemde nummer en het titelnummer). Ja omschrijven is lastig in deze. De beginriff heeft iets magisch, iets hoogachtends, iets keizerlijks, iets zo ontzettend bad-ass; het is m'n favoriete Opeth riff uit de rijke discografie van de band. De samenzangsectie met Steven Wilson, de gejaagdheid van de andere instrumentale passages, het is allemaal even prachtig. Master's Apprentices, een song die haar naam meer dan recht doet.

Een in duisternis ondergedompelde schoonheid, zo zou ik deze plaat willen omschrijven. Er straalt een bepaalde mate van naargeestigheid en distantie af van deze plaat, die toch heel uitnodigend is om naar te luisteren. Het is in dit kader dan ook niet zo verwonderlijk dat Akerfeldt de 'Deliverance-periode' in interviews omschrijft als zijn meest vervelende, duistere periode als frontman van Opeth. Wanneer ik de plaat luister is dat toch altijd iets dat ergens in mijn achterhoofd omzweeft. Desalniettemin is dit een briljante plaat in zijn eigen recht. Niet zoals Still Life, Blackwater Park of Ghost Reveries, maar onmiskenbaar Opeth.

4.5*

Deliverance: van een ‘no-go zone’ naar een ‘the grand finale’.

Deliverance betekent het einde van een oorverdovende en uitdagende roadtrip en tegelijkertijd ontpopte dit avontuur zich tot een bijzonder fascinerende reis naar de nog onbekende plekjes in Opethland. Het was een excursie die begon naar aanleiding van het luisterrijke album The Last Will And Testament en die via een reeks bekenden en geliefden leidde naar albums als Deliverance, Watershed en Still Life.

Voor mij begint Deliverance bij het titelnummer, maar toch vooral bij het wonderschone A Fair Judgement. Dit omdat ik het meest van melodieuze, melancholieke en 'lieve' liedjes hou en omdat het nummer wonderwel past tussen de andere mistroostige klanken die hier regelmatig de ronde doen.

Ook dit album wordt alsmaar mooier naarmate we dichter bij het gaatje komen. Zoals Master's Apprentices. Ondanks de brute geluiden in sommige stukken is dit nummer vooral door de aanwezigheid van lieflijke zangpartijen fijner en gevoeliger van aard en daardoor aantrekkelijker dan zo'n straf beukende opener als Wreath.

Zelfs de afsluiter kent geweldige momenten. Alhoewel, Mikael Åkerfeldt bromt en gromt nu wel heel erg enthousiast met de muziek mee. Van links naar rechts. Met of zonder effect. Als je plotseling onder een dikke laag stof van de zoldertrap af bent gestuiterd, is zijn missie toch weer bijzonder geslaagd te noemen.

Ook Deliverance krijgt vier sterren en komt ergens in het midden van het lijstje terecht. De vier sterren albums mogen dan wel ieder hun eigen sterke en minder sterke kanten hebben, ik vind deze Oldpeth’s min of meer gelijkwaardig aan elkaar. The Last Will And Testament echter, blijft onwrikbaar oftewel rotsvast bovenaan in dat lijstje staan. Totdat er weer zo’n waanzinnig mooie Opeth ten tonele verschijnt.

01. The Last Will And Testament 5*
02. In Cauda Venenum 4.5
03. Pale Communion 4.5*
04. Still Life 4*
05. Blackwater Park 4*
06. Damnation 4*
07. Sorceress 4*
08. Deliverance 4*
09. Watershed 4*
10. Heritage 3.5*
11. Ghost Reveries 3.5*
12. Morning Rise 3.5*
13. My Arms, Your Hearse 3.0*
14. Orchid 2.5*