Opeth - Deliverance (2002)

Ook Deliverance gaat het voor mij niet worden. Eigenlijk kom ik er bij de opener al niet lekker in. Een 'met de deur is huis vallen'-intro komt mij tegemoed en dat brengt mij niet in de goede mood. Verderop komen er weer wat prima gitaarpartijen voorbij maar ik mis wederom songs met een climax, hetgeen eigenlijk alleen voor mij bij Blackwater Park aan de orde is. Hoewel ik die nieuwe nog wel een keer wil proeven.

A Fair Judgement had eigenlijk ook prima op Damnation kunnen staan. Maar hij staat hier zeker perfect. Akerfeldt klinkt steeds machtig, maar op dat nummer zelfs nog wat machtiger!

Misschien net iets te zwaar voor mij. Ik heb graag wat meer afwisseling tussen zwaar en minder zwaar, zoals op Watershed....

Ik hou van stevige muziek. Het kan heel ver gaan, maar dit is geen muziek te noemen. Echt bagger. Geen zang maar schreeuwen verveeld onmiddelijk.

Gezien jouw top 10 vrij logisch.

Als je hier geen zang hoort, heb je niet goed geluisterd.

Komaan toch, muzikaal fenomenaal. De stem moet je gewennen.

Wat maar duidelijk maakt hoe relatief zo'n bewering ("ik hou van stevige muziek, het kan heel ver gaan") is.

Door de nogal zware toon van het album (vijf epische composities langer dan tien minuten) is Deliverance niet bepaald mijn eerste keus als ik een Opeth plaat opzet. Vreemd eigenlijk, want alle vijf zijn het schoten in de roos, met als uitschieter het titelnummer - waarschijnlijk mijn favoriet Opeth nummer. Zoals je mag verwachten bij Opeth klopt alles weer als een bus, de productie op kop. Het is daarom lastig om minpuntjes op te noemen. Misschien de effecten op de zang in het laatste nummer, hier en daar een wat mindere riff en het gebrek aan adempauze.

Deliverance zal misschien geen nieuwe zieltjes winnen, maar wie de rest van hun materiaal kan smaken, zal zeker niet ontgoocheld zijn. Met Blackwater Park bewees Opeth al definitief dat ze wereldtop zijn in hun genre, en dat bevestigen ze hier wederom.

Ik ben inderdaad wel benieuwd hoe ver het dan kan gaan. Opeth is natuurlijk lang niet het eindstation qua stevige muziek.
@Ratigan: probeer anders Damnation eens als je zang wilt horen. Gegarandeerd gruntvrij. Maar na verloop van tijd ben ik veel 'gewone' Opeth-albums toch interessanter gaan vinden: ook deze (op het eerste gezicht te rauwe) plaat is de afgelopen tijd flink gegroeid met een 4.5* als voorlopig resultaat. Met inderdaad - Gajarigon zei het al - het machtige titelnummer als topfavoriet.

Gelukkig smaken verschillen. Maar buiten mijn top 10 kan ik Epica en Porcupine Tree ook erg waarderen. Ook niet echt voor softies toch?
Ik had 2 cd's van Opeth gekocht na de goede berichten, maar mooi kan ik het niet vinden. Misschien komt het door de Grunt ik weet het niet.
Misschien ga ik Damnation wel proberen en zal ik later de andere CD's er nog eens bijpakken. Dat ik stemmen losmaak is wel duidelijk. En dat was echt niet de bedoeling.

Oh, dat is echt geen probleem hoor: dit is tenslotte een site om te discussiëren. Als iemand zomaar Opeth-albums met een halve ster beoordeelt, zijn we natuurlijk allemaal benieuwd naar de reden en zouden we graag zien dat die persoon het nog een kans geeft. Als je van (de latere) Porcupine Tree houdt, zou Opeth je ook goed kunnen (gaan) liggen; zeker het Damnation-album.
En dat de gemiddelde SkyRadio-luisteraar niet van PT of Epica houdt geloof ik best, maar hier ligt de standaard wel iets hoger qua stevige muziek

Ik beloof dat ik het een 2e kans geef.

Ik wil mezelf geen gemiddelde Sky Radio luisteraar noemen

@Ratigan,

Als je hoort hoe geniaal de muziek is, dan is de stem een kwestie van wennen. Zoals je koffie of bier moet leren drinken. Eens je ervan geniet, is het beter dan dingen waar je niet aan moet wennen.

Maar als je hoort hoe geniaal de muziek is en enkel een probleem met de stem hebt, dan zou je het vast wel wat meer dan 0.5 ster geven.

Wat ik maar wil zeggen, een tweede kans zal niet volstaan. Bij een tiende poging zal er misschien enige verslaving optreden. En dan laat het je niet meer los.

Maar eigenlijk is dit niet het makkelijkste album om mee te beginnen. Met Still Life en Blackwater Park zal je volgens mij de smaak sneller te pakken hebben.

Blackwater Park vooral denk ik. Still Life is nog best lastig om in te komen. Het heeft al wel die typische mooie warme sound, wat wel helpt.
Als dit alles je te heftig is kun je in ieder geval Damnation nog proberen: héél erg rustig en eigenlijk totaal iets anders.

de laatste 2 plus natuurlijk damnation zijn m.i. het meest toegankelijk.

maar wat een aandacht hier om één Opeth zieltje te winnen .

Opeth zieltje winnen? Wat een belachelijk idee.

Liefde voor de muziek delen. Niet meer, niet minder.

Deze plaat staat net onder Blackwater Park.

6 machtige muziekstukjes die zalig lang zijn en 1 prachtig instrumentaaltje ertussen maken van dit album echt een must have voor iedereen die het voor de progmetal heeft.

Ik geloof dan ook 's gelezen te hebben dat Åkerfeldt deze beschouwt als het minste nummer uit het gehele Opeth-oeuvre.

op de opeth website stond het naar ik meen.

De rest van het album is in ieder geval beter. Het is een zware zit, deze Deliverance, en ik zal hem dus zeker niet vaak gaan beluisteren, maar ik heb een hoop mooie stukken horen voorbijkomen. Misschien zie ik de samenhang nog beter bij komende luisterbeurten, misschien gaat de lengte van de nummers nog tegensteken; dat moet de tijd nog uitwijzen. Voorlopig geef ik een 3,5 (ter referentie, BWP kreeg van mij een 4, wat voor mij zoiets is als een "zeer goed").

Kom op, al vind je het slecht ga je dit toch geen 0,5* geven. Je hoort toch zeker wel dat dit geweldige muzikanten zijn?

ik vind alle opeth albums altijd een beetje van de hak op de tak gaan, er zit geen lijn in. deze vind ik er nog redelijk bovenuit springen

Inderdaad best hatelijk als ze het vertikken om strofe/refrein te spelen.

gezien je score voor dit album lijkt me dit een sarcastische opmerking.
dat ieder nummer op een album hetzelfde in elkaar zit is wel duidelijk en makkelijk maar dat vind ik niet zo fraai, de tegenpool benaderd opeth. in deze muziek kan ik bij vlagen geen houvast vinden.
het ideaal ligt in het midden voor mij, een beetje avontuur maar wel met een vaste lijn.

In jouw zinsbouw kan ik bij vlagen geen houvast vinden.

opeths muziek vind ik te complex in het algemeen, muziek springt van hak op de tak zonder enige logica.
het tegenovergestelde is heel een album door allemaal dezelfde soort liedjes die allemaal een refreintje hebben en voorspelbaar zijn.

ik dacht dat jij dacht dat ik het tweede(refreintjes, voorspelbaar) heel erg gewend was en dat je daar sarcastisch op inspeelde door die opmerking.
dat was het toch neem ik aan? anders geef je het geen 4,5 als je het echt zo "hatelijk vind dat ze geen strofe/refrein spelen"

Afzeikbericht + reactie daarop verwijderd. Graag over de muziek en niet andere users de les proberen te lezen aub.

edit: en de hieropvolgende reacties, het wordt verder via pm afgehandeld.

Opeth..., een band die ik ooit nog eens in het voorprogramma van Cradle of Filth in De Tagrijn (nu De Vorstin), in Hilversum heb gezien, ergens eind 1996. Op dat moment was CoF aan het doorbreken dankzij hun 2de album en Opeth had volgens mij ook net hun 2de album afgeleverd, maar waren nog flink underground.
Nu worden beide bands beschouwd onder de 'groteren' in heavy metal-land. Alhoewel Opeth natuurlijk ook flink wat progressieve trekjes kent.
Ondanks het feit dat ik Opeth niet kende, weet ik nog wel dat ze een redelijk goede indruk op mij maakte. Toentertijd vond ik ze alleen te 'gewoontjes' klinken, zeker t.o.v. het véél extravagantere CoF. Later zouden ze veel meer hun eigen smoelwerk krijgen, zo'n beetje vanaf het 4de album Still Life, met natuurlijk als definitieve doorbraak, het alomgeprezen Blackwater Park.

Deliverance was, ondanks alles, pas het eerste album die ik van Opeth kocht. Blijkbaar was ik ten tijde van deze release er pas 'aan toe', om me eens goed in de muziek van Opeth te gaan verdiepen. Geïntrigeerd door de duistere albumhoes en de goede kritieken die dit album kreeg, plus het feit dat dit het eerste album van een tweeluik zou worden (de tweede zou de softere kant van Opeth benaderen tegenover de duistere, hardere kant van deze plaat), overtuigde me ervan 'eraan te geloven'.

Deliverance start meteen heftig uit de startblokken met "Wreath". Een brute opener, een soort aangename klap in het gezicht. Ontgoocheld als ik was, verwachte ik niet meteen zo'n extreem harde opener, echter had ik het natuurlijk kunnen weten. Dit is immers de 'boze' variant van het tweeluik.
Het titelnummer is een volslagen meesterwerk. Een meeslepend, intrigerend en keihard nummer wat ik beschouw als het beste Opeth-nummer allertijden (op de voet gevolgd door Blackwater Park's titelnummer).
Een relatief rustpuntje volgt in het meeslepende "A Fair Judgement", waar Mikael bewijst een zeer begenadigd zanger te zijn. Waar zijn zang helder, mooi en sereen klinkt, is zijn grunt allesomverwerpend bruut. Wat dat betreft beschikt hij qua stem over het beste van 2 werelden.
Na het instrumentaaltje "For Absent Friends", knalt een allesverwoestende monsterrif "Master's Apprentices" in, ook zo'n geweldig nummer.
Denk je alles gehad te hebben, wordt je alsnog getrakteerd op de daverende afsluiter "By the Pain I See in Others".

Ondanks mijn diepe buigingen en respect omtrent dit album, heeft het lang op me moeten inwerken en groeien. Omdat het een behoorlijk hard album is, is het niet meteen een blauwdruk op het werk van Opeth. Dat is i.m.o. absoluut een album als Blackwater Park, of misschien zelfs wel een Ghost Reveries. Tevens moest ik wennen aan de vele tempo-wisselingen en progressieve trekjes. In eerste instantie vond ik de plaat eerder onsamenhangend en fragmentarisch klinken, totdat ik er na meerdere luisterbeurten achterkwam, dat dit dus gewoon niet zo is. De verschillende stukken sluiten wel degelijk op een 'organische' manier aan elkaar aan, waardoor er sprake is van een rotsvast en steengoed album, die erg veel bij me weet los te rukken. Voornamelijk een grote dosis enthousiasme!
Deliverance 'bevrijdde' me uiteindelijk van de ketenen waar ik aan vast zat, wat als gevolg had dat de plaat dichter naar me toe kon groeien dan daarvoor, aangezien de eerste ervaringen met de plaat eerder een afstandelijk gevoel bij me teweeg bracht.
Nu allang niet meer. Een dikke 5 punten voor Opeth's Deliverance!

Heb 4 Opeth-albums: Deliverance, Damnation, Ghost Reveries en Watershed. Deliverance is voor mij het zwakste album van deze 4. Te veel geschreeuw en te weinig prog.