Iced Earth - Alive in Athens (1999)

Stu Block is de nieuwe man. Schijnt bij Into Eternity gezongen te hebben. Ik ken dat verder niet.
Barlow heeft zelf de band verlaten.

Stu Block is een man met enorm veel bereik maar wel behoorlijk love it or hate it. Je kan dat heel goed horen op het nummer Severe Emotional Distress.

Maar ik vind Barlow toch echt de man voor Iced Earth.

De heren van Iced Earth zijn ware vakmensen dus daar kun je van uit gaan!
ze hebben wel dik gepiekt daar in Athene.

tja live albums is een apart verhaal
of het is goed of slecht

maar alive in athens van iced earth is samen met live after death van iron maiden
wel mijn favoriete live albums aller tijden

de zweer op alive in athens is zo goed meesterlijk gewoon
en alles wordt net een tandje sneller gespeeld
dit laat wel zien dat iced earth een wereld band
die 3 uren vliegen voorbij
op dvd is hij ook geweldig

zo'n live registatie op 3 cd's zie ik niet snel meer gebeuren

Zeer goede registratie met alle toppers van hun repertoire tot dat moment, en dat is ook eigenlijk het enige minpuntje. Het is al weer zo'n tijd geleden dat dit uitkwam.
Maar ik denk wel dat dit de band op het creatieve hoogtepunt was, zowel songtechnisch als qua bezetting.
Draai het nog erg vaak!

Tja, completer kun je een Iced Earthrelease niet krijgen. Alle krakers staan erop maar dan live. Van Pure Evil tot de The Coming Curse. Barlow gaat heerlijk tekeer in Dante's Inferno. Dat geeft meerwaarde aan het nummer. Ook zijn Barlow's interpretaties van het pre-Barlow tijdperk niet te versmaden. Travel In Stygian heerst het al niet misselijke studioding er compleet uit. Verplichte aanschaf voor de liefhebber.

Deze heb ik vanmiddag gekocht als de 3 cd versie.

Ben de laatste tijd helemaal in de ban van iced earth van het album something wicked the way comes wat ik een fantastisch album vind.

De eerste cd heb ik gelijk in de auto erin gestopt toen ik naar huis reed, maar ben ook van de eerste cd echt overdonderd, wat een pracht muziek, super zware drums en riffs en dan die machtige zangstem er nog bij. In 1 woord geweldig.

Heb veel live cds in huis en dacht dat ik het beste wel in huis had, maar deze steekt wat mij betreft live sh*t van metallica echt naar de kroon, de muziek klinkt net zo lekker heavy en zwaar, alleen de stem van barlow vind ik nog een stuk lekkerder klinken dan van hetfield.

Ik weet dat je eigenlijk niet mag vergelijken, maar doe het toch zo groot is mijn enthoustiastme over dit album.

je zal vast en zeker de sfeer bedoelen, als het een zweer was dan zou een 0.5 eerder in aanmerking komen denk ik.



Klinkt misschien wat vreemd, maar vind de stem van barlow wel iets weghebben van paul stanley van kiss op sommige momenten.

Ricardo, ik herken mezelf in je irrationele passie voor deze plaat. De groep is gewoon absurd goed op dreef, wat een sfeer oplevert die moeiteloos blijft hangen over drie cd's. Ik kan deze drie uur zonder problemen beluisteren van begin tot einde zonder verveeld te geraken, wat veel wil zeggen. Ik kan zelfs geen hoogtepunten opnoemen, omdat dat te veel afbreuk zou doen aan de uitstekende uitvoeringen van eender welk ander nummer. In elk geval raad ik eender wie af om de concertbeelden te bekijken omdat zoiets enkel afbreuk zou doen aan de grootsheid van de epische muziek, die naar mijn mening het midden houdt tussen Metallica en Iron Maiden. Van de kippenvel opwekkende sfeer op Burning Times tot de tomeloze agressie op het afsluitende Violate, de groep toont hier met elk opeenvolgend nummer dat ze zonder twijfel onder het neusje van de zalm der metalbands mag worden gerekend. Zonder meer een schandalig ondergewaardeerd collectief dat op dit album met name een zanger en ritmegitarist van wereldklasse bezit.

Dante's Inferno, de beste 16 minuten van deze band, de solo's spetteren uit je speakers en het tempo ligt nog net een tandje hoger dan op de album versie, ongeevenaard!

Gekocht op aanraden van een maat die de plaat veel luisterde op zijn MiniDisc in de zomer van 1999. Hij lag voor 2 tientjes in een bak bij de Ear&Eye (stukje tijdsbesef hier). Ik kende niks van het repertoire van de band voordat ik de cd's in mijn simpele 3 cd-wisselaar deed als 13 jarig ventje. Vanaf het moment dat Burning Times begon, ik de zang hoorde, de solo's, het samenspel, kippenvel. De plaat heeft een paar maanden vastgeroest gezeten in mijn stereo totdat Judgement van Anathema ze afloste.

Eigenlijk heb ik in de jaren erna nooit de nummers los geluisterd maar altijd een complete cd aangezet, enkele uitzondering zijn Birth of the Wicked en The Coming Curse welke ik nog wel een los draai op Spotify. Saillant detail is misschien nog wel dat ik verder geen enkele andere plaat van Iced Earth ken en geen enkele studio uitvoering ken van de nummers die op Alive in Athens staan. Voor mij heeft dit album een soort van magie over zich heenhangen waarvan ik bang ben dat deze vervaagt op het moment dat ik nog iets anders uit het repertoire hoor van de heren.

Ik heb door de jaren heen veel gelezen over de wisselende bandleden, de soms matige concerten, minder ontvangen nieuwe releases e.d.. Dit is voor mij de moeder der metal live albums. Iced Earth is voor mij Alive in Athens en zo zal ik het altijd houden.

Dit kan ik ook beamen. Afgelopen weekend ben ik meer dan 3 uur lang gaan hardlopen en daarbij diende dit volledige album als soundtrack. Ik verveelde me geen moment en voor ik het wist, zat ik alweer aan de verschroeiende afsluiter. Erg knap. Enkel de derde CD haalt net niet het niveau van de eerste 2 (daarom niet het volle pond in mijn beoordeling), maar wat deze mannen hier neergezet hebben is m.i. ongeëvenaard voor een live (metal-)album.

Inderdaad, dit mag wel de moeder aller live platen genoemd worden wat mij betreft (in het metalen hoekje wel te verstaan). Ik ken veel live platen, maar geen enkele kan zich meten met deze. Wat ik er zo goed aan vind is dat de plaat én loepzuiver klinkt (net als Unleashed…) én de perfecte live-feel heeft (net als L. A. D.). Daarnaast is voor mij ook een afsluiting van de beste Iced Earth periode. Alles wat ze hierna nog uitbrachten heb ik niks meer mee. Maar deze is zo overweldigend goed!

Voor mij is dit ook echt het beste Metal live album die ik in huis heb, bevalt mij nog beter dan Decade of Agression, Live After Death, Unleast in the East en Live Sh*t! 3 cd,s achterelkaar melodieus en loepzuiver wegbeuken, ge-wel-dig!!!!

5 jaar na mijn vorige reactie is er eigenlijk niks veranderd. Heb sinds een jaartje hem ook aangeschaft op vinyl en hij komt toch om de paar maanden in zijn geheel voorbij in huis. Alles klopt aan dit live-album, qua mix voor een live registratie ook ongeëvenaard.

Met deze live plaat heb je, naar mijn bescheiden mening, voldoende Iced Earth in huis om een heel erg goed beeld te hebben van de periode tot aan deze plaat. De live opnames zijn dusdanig goed dat de studio platen inderdaad niet veel extra's toevoegen. Ik luister van Iced Earth ook nog maar zelden de studio platen als ik een plaat van ze opzet is het ook vrijwel altijd deze (Something Wicked komt nog wel eens voorbij uit pure jeugd sentiment). Ken je ook de DVD uitvoering hiervan? Die heeft niet de magie van de plaat vind ik, wel net zo strak, maar de magie gaat een beetje verloren. Ik denk dat dat komt door het kleine podium waarop gespeeld wordt, als ik de plaat luister krijg ik het gevoel naar een groot concert te luisteren (wat op zich best knap is natuurijk, om die illusie te wekken)

Yes heb ik ook staan, maar die heb ik een handvol keren bekeken denk ik. Inderdaad de kleine setting die een beetje haaks staat op de grootsheid van het geluid.

Als ik de plaat aanzet en mijn ogen dichtdoe dan waan ik me in een colloseum. Een groot podium, gitaren die tienduizenden bezoekers kunnen bereiken en een zang die je zelfs op de hoogste zitplekken kan horen.

precies dat gevoel mist bij de DVD inderdaad!
Sinds enkele maanden heb ik hier ook de vinyl versie met maar liefst 5 platen in de kast staan, blijft elke keer bij het opzetten weer een hele beleving.

Inmiddels weer een jaar verder en sindsdien ook wat andere metal grootheden op live vinyl aangehoord, maar dit blijft zo-zo-zover boven de rest uitsteken. Het enige wat mist is een enorm publiek wat elke zin meeschreeuwt zoals je dat wel meer hebt op bijvoorbeeld Rock in Rio van Iron Maiden. Maar qua soundstaging, de zuiverheid van elk instrument, de zang (abnormaal niveau) niks kan in de schaduw staan van Alive in Athens.

Inmiddels kan ik elke schreeuw richting het publiek dromen, elke rif (bijna) naspelen, op elke seconde precies weten wat er komt en toch elke keer weer kippenvel krijgen. De 'Prophecy-triologie' met 'Prophecy', 'Birth of the Wicked' en 'The Coming Curse' is ongeëvenaard, een verhaal verteld, niet alleen in woord maar vooral ook in geluid.

Mocht er een lezer zijn die nog niet bekend is met dit album, ga, dit, luisteren! Enig nadeel is dat er nooit meer een live metal registratie zal zijn die in de buurt gaat komen voor je.

Tot volgend jaar.