Iron Maiden - Live After Death (1985)

Wederom prachtig artwork van Riggs, daar ligt het niet aan. Had dit vroeger als poster op mijn kamer hangen. Het album zelf had ik niet en heb ook nooit de behoefte gevoeld het later nog eens aan te schaffen. Reden? De live uitvoeringen zijn gewoon inferieur aan de studioversies. De band (lees: Nicko) speelt te snel en Bruce zingt hier best matig. En de DiAnno nummers waar hij zich aan waagt zullen het helemaaal maar niet over hebben. Puur voor de sfeer zou je dit eens kunnen opzetten maar ik grijp altijd meteen weer terug naar de reguliere albums.

Een score uitdelen vind ik dan ook lastig, puur op basis van het songmateriaal zou ik voor 5* gaan, maar qua uitvoering dan weer 2,5*. Ik sla het stemmen gewoon maar een keer over.

Herfst 1985. Bij verschijnen van Live after Death klonk terechte kritiek op Iron Maiden: de groep van de tempowisselingen bleek niet zo tempovast. Ze verloren toen een stukje status bij mij en opnieuw vroeg ik me af waarom Clive Burr toch was vertrokken. Nicko McBrain legde het simpelweg tegen hem af.

Op de originele dubbelaar staat nauwelijks werk van de eerste twee albums, wat ik enerzijds jammer vond en anderzijds okay, want liever hoorde ik daar de stem van de vorige zanger Paul DiAnno. Maar toch: een dynamische liveplaat met boeiende composities is het zeker, ondanks de minpunten waarbij Bruce Dickinson zoals anderen memoreerden inderdaad niet een (bijna) perfecte prestatie neerzet.

Vergelijk dit geheel echter eens met Priest... Live! van twee jaar later, dat niet in de buurt komt van wat Maiden neerzet. Live after Death heeft veel meer energie.
Daarbij was het in 1985 ook interessant om te volgen in welke staat mascotte Eddie zich nu bevond: de hoes was weer prachtig, als een stripverhaal met steeds een nieuwe aflevering.

vielips tip om Beast over Hammersmith te beluisteren staat genoteerd.
In oktober tipte iggy mij over een vrij "obscure" RSD-livedubbelaar van Def Leppard, nog zo'n reus uit de New wave of British heavy metal. Spoiler: een beest van een album. Wordt vervolgd bij When the Walls Came Tumbling Down.

Dat McBrain's gedrum op Live After Death afgeraffeld zou zijn, is niet de consensus in de literatuur. Een mening is verder een mening natuurlijk.
Dickinson zit er wel eens naast, maar klinkt beter dan op de video. Is dat erg? Welnee. De energie overtuigt keihard.

Edwynn, in het geval dat de eerste zin in je bericht op mij is gericht: 'afgeraffeld' gebruikte noch suggereerde ik. Wel ging en ga ik mee met hetgeen Mark van Schaick destijds in Oor stelde, op MuMe in het forum 'Oordelen' te vinden: "In de 'eerlijk' klinkende opnames komt echter één aspect van Iron Maiden-live duidelijk naar voren: het gebrek aan tempovastheid. En dat is des te meer een slechte zaak daar zij het voorbeeld is voor honderden groepen over de hele wereld."

Toch was hij heel positief over het album: "...klinkt als een klok". Dat gevoel deel ik nog altijd, inmiddels 41 jaar verder. Het is inderdaad - met andere kwaliteiten - de energie die deze dubbelaar omhoog stuwt, door mij met vier sterren gewaardeerd.

Ja. Oor. Die zijn meer van de alternatieve indiebandjes.

Is iets gejaagder spelen ook meteen niet tempovast? Als ik toch hoor hoe dingen als The Trooper en Powerslave gecontroleerd worden door McBrain (en Harris), durf ik die uitspraak niet te doen. Ik heb de man ook van dichtbij meegemaakt. Hij zou zonder effecten in de Fantastic Four kunnen acteren. Een fenomeen. De nieuwe drummer legt het tempo weer wat lager. Anders en zwaarder. En daardoor ook weer even verrassend.

Dat van Powerslave en The trooper klopt ook wel. En meer nummers die bewijzen dat McBrain de boel wel degelijk bij elkaar weet te houden. Het is bij mij meer iets van dat Nicko de nummers waarvan hij de studioversies niet heeft ingespeeld wat moeilijk brengt. Met als ultieme voorbeeld The number of the beast. Klinkt niet fijn vind ik. Het geeft dan ook wel weer aan dat zowel Burr als McBrain een heel eigen stijl hadden. Waarbij mijn voorkeur toch lichtjes neigt naar Burr. Puur omdat die toch wat strakker lijkt te spelen.

Burr speelt niet zozeer strakker. Wel directer en harder. Daarom zal hij wat meer gepast hebben bij het oude spul. McBrain was weer van de complexiteit dat onderdeel van het latere werk werd. Zelf vind ik de wijze waarop hij het lijflied Iron Maiden en Phantom Of The Opera juist erg gedreven en sterk.

Let eens op Burr in Another Life op Beast Over Hammersmith. Toch ook wel wat teleurstellend naar mijn smaak. Verder niets dan lof over die release.