The Fun Boy Three - FB3 (1982)

Dit kwam na The Specials. Track 3 blijft mijn all time favorite.

Van dít album bedoel je hopelijk??! De eerste drie nummers zijn wel aardig, maar daarna verveeld het helaas rap..

Hier werden Bananarama ook nog regelmatig genoemd als leden.
Die begonnen hier als achtergrondkoortje.

Bananarama begon niet als achtergrondkoortje, maar werd door Terry Hall gevraagd om mee te doen op een nummer. Ze hadden toen al een singletje als Bananarama gehad in 1981.

Dat singletje heette Aie a Mwana
en is op de meeste verzamelaars terug te vinden.

Eén van de "bananen" speelt trouwens piano
op It Ain't What You Do omdat de heren dat niet konden.
Idem op de b-kant overigens.

Als wederdienst voor de vocale bijdrage,
deden de "drie grappige jongens" ook mee
op de Bananarama single Really Saying Something.

Of het toevallig is dat zowel Fun Boy Three als Bananarama
samen van die palmboomkapsels droegen, weet ik niet.

It Ain't What You Do mist in deze album-versie dat rammelende intro.
Het volgende album Waiting is ook kort, maar wat gevarieerder.
Ik draai het werk van The Specials vaker dan dat van FB3.

Afgezien van enkele leuke singles,vooral the Lunatics have taken over the asylum is fantastisch,is dit debuut van Fun boy three in z'n totaliteit toch vrij magertjes.Echt goede songs ontbreken veelal en met alleen een paar grappige percussie intermezzo's red je het natuurlijk niet.Zoals voor zo vele acts uit de 'eigties' geldt ; hier biedt alleen een verzamelaar uitkomst.

FB3 boeide mij echt voor geen centimeter tot ze met Tunnel Of Love kwamen. Ik kwam de maxi daarvan later tegen in de uitverkoop en Lunatics staat op de achterkant. Het nummer blijft me iedere keer weer verbazen, het klinkt voor mijn oren als het muziakale equivalent van "los zand" maar het laat je toch niet los. Heel apart ..........

opgepikt vinyl voor een euri, Lunatics prachting, it ain't klassieker, telephone prima, rest bagger
Wat een verschil met the mighty Specials, pfff

Heerlijk album, veel meer experimenteel dan The Specials. Ze zitten niet meer vast in een SKA stramien.

Als je The Specials (deel 2 of 3) verwacht zal je teleurgesteld zijn met dit album maar dit is geen slecht album, wel ligt het tempo lager dan op een gemiddeld The Specials album... deze is dus voor meer laat op de avond. Meer Pop / Jazz invloeden en meer percussie zodat het een wat Caribisch tintje heeft.

De troika waarmee het album opent vind ik prachtig, plus de hit met de BananaDames en de andere single The Telephone Always Rings.

Afsplitsing van The Specials, die inderdaad niets meer met de rockachtige ska van die groep te maken heeft.
Hier veel percussie, ritmebox-achtig gedoe en blazers en bliepjes, niet direct makkelijk in het gehoor liggend.Swingt wel op een of andere manier.
Beste nummers voor mij ook The Lunatics Have Taken Over The Asylum, It Ain't What You Do, The Telephone Always Rings en Way On Down.
3 sterren dan maar.
Op vinyl, in nieuwstaat, Hollandse persing.

Als radioluisteraar wist ik dat The Specials zich soms The Special A.K.A. noemden, maar in 1982 ontdekte ik dat de drie zangers inmiddels zelfstandig als Fun Boy Three opereerden. Verwarring! Wat was er met dat fijne skabandje gebeurd?' vroeg ik me af. De hoogtijdagen van new wave-ska waren voorbij, want ook The Selecter haalde de Nederlandse hitlijst niet meer.

Een "ontdekking" die volgers van de Britse hitparade al in november 1981 deden, toen The Lunatics Have Taken over the Asylum de hitlijst betrad, om aan het einde van die maand drie weken op #20 te parkeren.
Tweede single It Ain't What You Do... (de single vermeldde in tegenstelling tot de elpee niet de volledige titel) haalde in het VK in maart 1982 #4 en werd mijn kennismaking; bij de Nationale Hitparade in april #3, in de Top 40 dezelfde positie en in de verzamellijst van het Vlaamse Ultratop klom het liedje in mei eveneens naar #3. Een vrolijk liedje, mede door de bijdragen van de drie dames van het nog onbekende Bananarama.

Geen ska meer. Muziek die vaak tot de essentie is teruggebracht. Percussie en zang staan centraal inclusief een enkele drumcomputer, voorzien van spaarzame instrumentatie. Zo kan er een trompet opduiken of - vaker - een piano. Voor een enkel liedje is dat prettig, maar een heel album soberheid is te veel. Mijn favoriete nummer is T'Ain't What You Do (It's the Way That You Do It) dankzij de piano en de stemmen van Bananarama, die het wat luchtiger maken en ook al bescheidener meededen op Funrama 2, het slotnummer van kant 1. Ook leuk is The Telephone Always Rings, mede door de boogiepiano en shuffle en wederom is de instrumentatie wat rijker.

Elpee FB3 (elders meestal Fun Boy Three genoemd) haalde bij de Britten in de eerste twee weken na verschijning (maart 1982) meteen de toppositie, te weten #7, in Nederland in april twee weken #10.
In 2009 verscheen bij Cherry Red een editie met zes bonusnummers, waarbij de nodige extended versions van singles.

Ik ben op reis door de albums achter mijn afspeellijsten met new wave. Momenteel bevind ik me in november 1981 en na de debuutsingle van Fun Boy Three volgt op de lijst Sweet in Bullet van Simple Minds. Omdat ik die plus het bijbehorende Sons and Fascination al besprak, reis ik naar de Verenigde Staten waar het vierde album van The Cars verschijnt.