menu

Depeche Mode - A Broken Frame (1982)

mijn stem
3,49 (194)
194 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Electronic
Label: Mute

  1. Leave in Silence (4:51)
  2. My Secret Garden (4:46)
  3. Monument (3:15)
  4. Nothing to Fear (4:18)
  5. See You (4:34)
  6. Satellite (4:43)
  7. The Meaning of Love (3:06)
  8. A Photograph of You (3:04)
  9. Shouldn't Have Done That (3:12)
  10. The Sun and the Rainfall (5:03)
  11. My Secret Garden [Live] * (7:29)
  12. See You [Live] * (4:10)
  13. Satellite [Live] * (4:28)
  14. Nothing to Fear [Live] * (4:33)
  15. The Meaning of Love [Live] * (3:16)
  16. A Photograph of You [Live] * (3:37)
  17. Now, This Is Fun * (3:42)
  18. Oberkorn (It's a Small Town) * (4:07)
  19. Excerpt From: My Secret Garden * (3:14)
toon 9 bonustracks
totale tijdsduur: 40:52 (1:19:28)
zoeken in:
avatar van lennon
3,5
Mjuman schreef:
Je kunt wel zeggen dat ie consolidator is: hij past handig toe wat anderen hebben bedacht.


Voor wat betreft Numan ben ik het niet met je eens, maar dat hoeft ook niet.

Wat jij zegt over Numan, zeg ik over Clarke. Waar is Clarke volgens jou vernieuwer?

buizen
Door een stom toeval ben ik DM vanaf al heel jong gaan waarderen, als liveband. En ook hun albums zijn prettig, ze hebben steengoede nummers. Woman In Chaines is er maar een van.
De jonge buizen mocht in 1983 mee met grotemensenmuziekfans: o.a. een fotograaf met een perskaart.
Mijn eerste festival ooit, met dit affiche. Dus dan weet je het wel.
Het was een onvergetelijke eerste ervaring, die wereld van grote festivals met liveoptredens van goede/bekende bands. The point of no return. En het is niet alleen met Rod Stewart begonnen maar zeker ook met Depeche Mode.

avatar van lennon
3,5
buizen schreef:
Woman In Chaines is er maar een van.


Ehh, dat is een titel van Tears for fears?

bedoel je in chains?

buizen
Tjonge wat een discussies hier zeg.
Wat Mjuman schrijft, zie 14.58 uur, is punt 1 t/m 3 gewoon waar. Fijn om het zo metacommunicatie-achtig eens te lezen.

Wat betreft het verder geschrevenen:
Wie bedenkt nu nog voor ie gaat schrijven wat het nut van zijn post is of wat ie toevoegt?

Dat doe ik vaak zat. En ook verwijder ik wel eens iets vlak nadat ik heb geplaatst heb. Ben me bewust ervan dat als je de teugels laat vieren buizen misschien wel te veel schrijft. Zelfreflectie.

Wanneer vind ik een ‘mening’ of ‘bespreking’ de moeite waard? Als ie me nieuwe inzichten brengt, tips geeft, dingen onthult. Vind het wel prettig als het met een zeker respect voor de makers ervan gebeurt, met aandacht voor de (historische) context.

Elke dag iets nieuws leren dat is een mooi en belangrijk iets, een deugd. Maar recensies recht uit het hart, vol passie en superlatieven maar verder zonder enige toevoegende nieuwe info of inzichten zijn hier ook volop te lezen en daar kan je toch net zo goed van genieten (een andere liefst dagelijkse deugd).

buizen
lennon schreef:
(quote)


Ehh, dat is een titel van Tears for fears?

bedoel je in chains?


Schaam me dood. Dat nummer is van Tears For Fears inderdaad.
Heb gewoon zo weinig met electronische pop of hoe de tak maar heet, dat ik de afzonderlijke songs dus soms fout heb, kwa band.
Maar er zitten absoluut goede nummers tussen en DM is live (althans was het in 1983) indrukwekkend.

avatar van lennon
3,5
buizen schreef:


Schaam me dood. Dat nummer is van Tears For Fears inderdaad.
Heb gewoon zo weinig met electronische pop of hoe de tak maar heet, dat ik de afzonderlijke songs dus soms fout heb, kwa band.
Maar er zitten absoluut goede nummers tussen en DM is live (althans was het in 1983) indrukwekkend.


Kan gebeuren maar live vind ik ze nog steeds erg indrukwekkend.

avatar van dazzler
4,0
Er is context en context.

Speak and Spell (1981):
band, piep, pas uit het ei en nog in het nest
muzikaal kader: synthipop met kauwgomballen


A Broken Frame (1982):
componist weg (muzikaal kader gebroken)
pastoraal album van drie jonge spring in 't velden


"Things must change, we must re-arrange them..."

Nieuw bandlid blijkt een kei in arrangeren en treedt volwaardig toe.

"Get the balance right..."

Construction Time Again (1983):
timmeren en schaven aan een eigen sound
band trekt van het platteland naar de stad en bouwt zijn eigen muzikale decor


Some Great Reward (1984):
band plukt vruchten van de noeste arbeid.
is liefde in de grootstad (Berlijn of waar dan ook) mogelijk?


Geen vooringenomenheid, geen impressies maar waarheden als koeienkonten.
Bronnen: eigen luisterervaring, diverse interviews en docu's en een interessante biografie

Wordt me daar even een konijn uit de hoed getrokken. Dacht even een unbiased, heldere post te hebben geschreven over receptie, (persoonlijke) context, waardering - cultuurfilosofisch onderbouwd. Eerlijk gezegd - voor mij zal 't allemaal wel - paardekont (na 29 sec.) ook goed? Ja Zuster Nee Zuster - In een Rijtuigie - YouTube

Als je bijv google't op socialistisch realisme + afbeeldingen kan je zien waaraan de beeldtaal van de hoezen van album 2 (Broken Frame bevat een overduidelijke verwijzing naar Malevich) en 3 is ontleend.

Het gezegde met de koeienkont uit het gezegde betekent doodeenvoudig niets anders dan dat het achteraf heel eenvoudig is te verklaren waarom iets zo is gelopen, of om achteraf de (verbindende) lijn in een ontwikkeling te zien.

van achteren kijk je de koe in de kont (herkomst en betekenis) | Genootschap Onze Taal - onzetaal.nl

Geschiedenis blijkt vaak helemaal niet zo doelmatig te scharnieren als wij achteraf reconstrueren. Bij bepaalde acts is het gebruik van een synth bijv ingegeven doordat er in de opnamestudio een Minimoog stond en de betrokken artiest ermee ging pielen. Bij release van het album werd gesuggereerd dat het een weloverwogen keuze was; en zo zijn meerdere voorbeelden te geven.

avatar van deric raven
3,5
Absoluut waar.

Zo moest ik in mijn middelbare schooltijd verplicht boeken lezen van een door de school opgestelde boekenlijst.
Wilde je hoog scoren, dan ging je naar de bibliotheek, plukte daar ergens een samenvatting vandaan, waarin precies werd verteld wat een schrijver met het boek bedoelde, leerde dat thuis uit je hoofd, en scoorde daarvoor een 8.
Het hele boek hoefde je niet te lezen, want het ging over de mening van de schrijver.
Las je wel zelf een boek, en dacht je er zelf goed over na, en kwam je vervolgens met een sterk beargumenteerde samenvatting over wat het verhaal bij je op riep, dan moest je blij zijn met een 6je.
Kortom, de eigen creatieve inkijk werd volledig afgekeurd.

Toch bleef ik kiezen voor de laatste methode, en was ik trots over hoe ik zelf ergens over nadacht en mijn eigen mening ontwikkelde; dan maar een 6 ipv een 8.

Zo zie ik het hier ook, ik lees liever een warm stuk over iemands beleving van een album, dan een opsomming van feiten, al moet ik toe geven dat er daar ook wel eens mooie anekdotes tussen zitten.
Ik heb een soortgelijke beleving van dit album als dazzler en lennon, ook al heb ik er niet geheel een zelfde mening over; het is wel hun eigen invulling die mij aanspreekt.

avatar van dazzler
4,0
Het is ook zo dat de bredere context pas zichtbaar wordt "in hindsight".
Pas als je (in de tijd) afstand neemt van een werk, worden de lijnen zichtbaar.

Er zijn verschillende manieren van kijken naar een plaat.
En die van lennon vond ik bijvoorbeeld een interessante kijk.
Ik vond dat hij daarvoor niet zo hard hoefde aangepakt te worden.

En ik lees ook liever iemand die schrijft wat hij van een langspeler vindt,
dan iemand die schrijft wat anderen wel of niet van een album mogen vinden.

Mjuman schreef:
Mijn twee faves van dit album? De opener en de afsluiter!

Dus op deze bewuste laatste regel mag Mjuman gerust wat dieper ingaan.

avatar van deric raven
3,5
Prima, dus voortaan kunnen we van jou ook stukken verwachten zonder steeds terug te vallen op hoe jij getuige was van al die bands die begin jaren 80 opkwamen, en de concerten die jij als weinige hebt bezocht, want dat is jouw eigen beleving, en als jij niet op die van anderen zit te wachten, dan vraag ik mij af of anderen dat wel bij jou doen.
Stop ermee om personen hier aan te vallen, daar zit echt niemand op te wachten.

buizen
"....maar uitgebreide persoonlijke verhalen boeien me niet - heel simpel ze raken me niet, ze zijn me te specifiek/concreet, vaak slecht geschreven en bevatten vaker wel dan niet feitelijke onjuistheden; bovendien...."


Nou, Mjuman (niet dat ik me nu rechtstreeks aangesproken voel, integendeel, zit wat mee te lezen in een discussie, maar toch is het beetje een algemeen onderwerp geworden, los van dit album) - en natuurlijk ook anderen die dit lezen, in zijn algemeenheid - daar heb ik ook een handje van: enthousiast nogal specifiek persoonlijke ervaringen delen, maar streefbaar toch altijd in dienst van het topiconderwerp (gaat ook wel eens mis). En daar ga ik lekker mee door, met persoonlijke verhalen want het geeft kleur aan een concert of een album.
Het moet een beetje een balans zijn. Goede reviews met een kloeke visie of fijne side-info is en blijft vooral ook een nadrukkelijk streven.
Dom discussiegeneuzel (zie bijv. Rainbow Rising waar het bijna 10 berichten gaat over het snorretje van Ritchie of dat ie op Mr. Bean lijkt of Blackadder) meng ik me niet in.

buizen
Ja, t' is dat je zegt, buizen balans dat is essentieel....

..Maar goed, ik ga borrelen - bokbier drinken.


Veel plezier, maak er een mooie herfstavond van!

Misterfool
Door de wat minder prettige discussie hierboven, besloot ik het album maar weer eens op te zetten. Ik blijf behoorlijk enthousiast over nummers als Monument, Nothing to fear en Satellite. Nummers waar de band behoorlijk buiten de lijntjes kleurt. Met jeugdig enthousiasme tasten in het duister, zoeken naar een eigen geluid.

avatar van deric raven
3,5
The Sun and the Rainfall is ook een mooie afsluiter, en de single See You staat in mijn persoonlijke Top 10; mooie trieste ondertoon.
Voor mij was Construction Time Again een stapje terug, maar man, wat slaan ze vervolgens terug met Some Great Reward, Black Celeration, Music for The Masses, Violator en Songs of Faith and Devotion.
Totaal verschillende albums, maar wat een niveau.

avatar van BoyOnHeavenHill
3,5
Als opening een geweldig kwartet, daarna vier aanzienlijk mindere nummers, dan twee geweldige slotnummers – ik heb dit altijd een nogal onevenwichtige plaat gevonden. Die zes goede nummers zorgden ervoor dat ik deze plaat veel heb gedraaid, die vier mindere bewerkstelligden dat ik de band hierna eigenlijk niet meer heb gevolgd, althans totdat Violator acht jaar later verscheen. Met name het openingsnummer van deze plaat overtuigde mij dat het goed mogelijk is om met niets dan synthesizers toch een warme en "breed" geluid om een serieuze compositie heen te creëren. Prachtige hoes ook trouwens.
        Ofwel had de vriend via wie ik dit album op een cassettebandje leerde kennen een onduidelijk handschrift, ofwel had hij de titel van het nummer niet goed gelezen, maar een tijdlang vond ik dat het instrumentale vierde nummer wel mooi weergaf hoe het aanvoelde om voor een klerenkast te staan en niet te weten wat je moest aantrekken. Pas toen ik een weekje later de plaat zelf kocht ontdekte ik dat dat nummer Nothing to Fear heet, en dus niet Nothing to Wear.

avatar van TEQUILA SUNRISE
4,0
Blijf een fijn album, een stuk stabieler dan hun wisselvallige debuut, hoewel de mindere nummers op deze plaat The Meaning Of Love & A Photograph Of You toch veel raakvlakken hebben met Speak & Spell.
See You is een briljante single en samen met afsluiter The Sun & The Rainfall het hoogtepunt van dit album

avatar van dazzler
4,0
SONGEXEGESE (hoofdstuk zoveel)

Things must change. We must rearrange them.

Depeche Mode voorspelde al in 1982 dat we het anders zouden moeten aanpakken met het klimaat. Onzin natuurlijk. Hun lied is een pastorale metafoor voor de liefde. Maar onbewust ook voor de toestand waarin de band zich toen bevond. Afkomstig van A Broken Frame, het album waarop hun songwriter Vince Clarke hen had verlaten. De elpee voor de komst van Alan Wilder, tot 1993 de enige echte muzikant binnen de groep. Hij zou vanaf Construction Time Again (1983) de balans in evenwicht brengen met zijn arrangementen.

Depeche Mode - The Sun and the Rainfall (original) - YouTube

The Sun And The Rainfall is het laatste nummer van A Broken Frame en eigenlijk ook het eerste waarop de groep haar kenmerkend hamer-op-metaal geluid hanteert in het arrangement. De kiemen van de sound die Depeche Mode groot zou maken zitten in dit mooie lied. Van de sikkel die Vince Clarke wegmaaide tot de hamer waarmee Alan Wilder het groepsgeluid zou komen verstevigen.

Get the Balance Right.

avatar van goldendream
3,5
Altijd leuk berichten te lezen bij de ontdekking van een album (kende alleen de singles) en zoals al vaak gebeurde, vind ik die van o.a. deric raven, buizen, dazzler en lennon interessant en leerrijk. De hoogdravende, aanvallende en vooral pseudo-intellectuele parlé, zinsbouw en woordkeuze die hier ook te lezen valt, laat ik mooi aan me voorbijgaan. Niks mis mee met gewoon normaal doen.

avatar van goldendream
3,5
Ook deze hoes is net als bij het debuutalbum prachtig. Bij de eerste twee albums valt het me op dat de singles ook de beste songs zijn, maar het is leuk de rest te leren kennen en daartussen zit ook heel wat schoons.
Dit tweede album is een stuk beter dan het debuut. Minder banale huppeldeuntjes. Van de niet-singles gaat mijn voorkeur uit naar 'Secret Garden', 'Nothing to Fear' (een mooie instrumental) en 'The Sun and the Rainfall'.
'Oberkorn' is een heel sterk b-kantje. Bijna niet te geloven dat dit nummer van de band komt die 'I Just Can't Get Enough' voortbracht. Ik stel nu pas vast dat Depeche Mode heel mooie instrumentals gemaakt heeft. Van bands die in de jaren 80 tot de top behoorden, dacht ik dat Simple Minds als enige zulke sterke instrumentals had. Wrong.

avatar van goldendream
3,5
Het beste album van de eerste drie.

3.5 sterren

4,0
Gisteren mijn originele lp uit 82 weer eens gedraaid. Ja, natuurlijk zou DM eind jaren 80 en begin 90 zijn beste albums en nummers maken, maar ik moet zeggen dat vooral dit album mij toch enorm pakt. Het zal de herinnering aan mijn vroege jeugd ook wel zijn, maar hoe dan ook: het mooie van de meeste nummers op dit album is de open productie en verstilde sfeer. Geen noot teveel. Gahan zingt aarzelend en zijn bariton is nog nergens te bekennen, behalve misschien enigszins op the Sun and the Rainfall, overigens een schitterend nummer. Juist het zoeken naar de vorm, de bescheiden zang, de ontwapende teksten die ergens ook al de latere grote thema's bevatten...voor mij is dit een prachtig album.

Zoals de meesten hier zeggen, geldt ook voor mij dat kant 2 pas begint bij track 4, bij Shouldn’t have done that, wat daarvoor komt is het zwakste wat DM ooit heeft opgenomen, nou ja, op What’s your name van Speak and Spell na dan ... Vooral van The Meaning of Love en a Photograph of You krijg ik huiduitslag. Samen ruim zes minuten afzien (gelukkig zijn het de kortste nummers). Maar het hoort wel bij deze plaat, deze inzinking. Het zij ze vergeven: er staat zoveel moois tegenover.

avatar van Barney Rubble
3,5
Over het geheel genomen een van de mindere albums van Depeche Mode, hoewel Leave in Silence dan wel weer echt een pareltje is!

Gast
geplaatst: vandaag om 13:08 uur

geplaatst: vandaag om 13:08 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.