Neil Young & Crazy Horse - Greendale (2003)

Deze plaat vandaag eens herbeluisterd, en ik moet dan toch wel concluderen dat 'Greendale' onderschat wordt. Enfin, dat is mijn mening, ik vind het namelijk een klasseplaat, de zoveelste. Straffe songs, goeie teksten, een geweldig concept ook. 'Greendale' is een plaat die je meer dan één keer moet luisteren vooraleer ze helemaal tot je kan doordringen.

De stem van Young klinkt redelijk ongeïnteresseerd op dit album, of speelt ie een karakter of zo? Toch minder dan enige van zijn vroegere klassiekers.

Dit album is beter dan ik eerst dacht. Wellicht had ik niet goed (genoeg) geluisterd of niet onder de juiste omstandigheden. Het lijkt mij, om een antwoord te geven op de vraag die spinout hierboven stelt, dat Young's stem zich hier aanpast aan de verhaallijn, en ik weet dat wel te appreciëren. Verder moet ik opmerken dat het gitaarwerk mij erg boeit. De laatste tijd weer een paar maal beluisterd en met een ster opgewaardeerd. Dat leek me wel redelijk. Mooie hoesafbeelding trouwens.

Ook ik begin hier na jaren meer plezier aan te beleven. Daarom een vol ster erbij. Soms heeft het even tijd nodig.

De terugkeer van Ome Neil naar Spotify heb ik opgeluisterd met dit album. Blijft een bijzonder goed album. Ergens in het midden tussen een verhalend album en een veredelde jamsessie. Het is jammer dat hij niet iets selectiever was qua nummerkeuze, met de beste nummers van Greendale had je een album gehad dat kan wedijveren met zijn beste werk uit de 70s.