The Mars Volta - Noctourniquet (2012)

Is Zed and Two Naughts gebasseerd op de Peter Greenaway film, of op de filmmuziek van Michael Nyman?
Ik ga de plaat vandaag beluisteren, erg benieuwd naar. Tot nog toe is Octahedron mijn favoriete TMV plaat.

Mijn eerste indruk is dat het een mix is tussen The Bedlam in Goliath en Octahedron; de digitale sound en toegankelijkheid van laatstgenoemde maar qua composities ook weer wat het chaotische, energieke en compacte van The Bedlam in Goliath.

Denk zeker dat ik het een goede plaat ga vinden, in ieder geval beter dan het wat (relatief) saaie en brave Octahedron.

Op het eerste gehoor toch weer een enorm intrigerende plaat! Ongelooflijk veel sonische effecten op de zang en instrumenten. De band bewijst dat ze niet zomaar ter plaatste kunnen blijven trappelen na het toch wel teleurstellende Octahedron.

Het begint een beetje vorm te krijgen bij mij. In het begin kon er weinig mee. The Whip Hand vond ik wel meteen erg goed. Nu hoor ik steeds meer mooie melodieen en geniale momenten. Het einde van Empty Vessels Make the Loudest Sound bijvoorbeeld. De afsluiter is momenteel ook favoriet hier. Het lijkt inderdaad zoals smash016 al aangaf een mix te zijn van Octahedron en Bedlam. De drums zijn soms ook weer lekker chaotisch en tegendraads.

Trouwens, Aegis bij 0:29 is net Radiohead/Thom Yorke.

Vind ik ook een erg goede plaat. Meest beluisterde tmv-plaat. Het luistert zo goed weg en vind de zanglijnen bijzonder goed.
Noctourniquet vind ik vooral vanwege de aparte geluiden en de zanglijnen goed.
In Absentia vanaf 5 minuten vind ik misschien wel het genialste stuk op het album, eerst die drums en dan de super catchy zanglijn met een dance-achtige synthesizer stuk.

De eerste luisterbeurt was interessant. Het eerste nummer vond ik maar irritant, maar geleidelijk toch in het album gegroeid om hem daarna meteen nog eens op te zetten. Al een tijdje geen Mars Volta geluisterd, dus ik moet weer even wennen aan de chaos, maar er zitten genoeg boeiende dingen in om hem nog een tijd langer te beluisteren en de plaat echt op waarde te schatten.

Per plaat doet deze band me minder. Het is onmiskenbaar vakwerk en het zit goed in elkaar gestoken. Maar het rendement is net zo laag als mijn oude verwarmingsketel: er wordt ontzettend veel verstookt, maar wat het oplevert is ook zo weer vervlogen.
De nummers van de eerste twee platen hadden smoel en kan ik me zo voor de geest halen. Maar al platenlang wordt er nu een dikke pap aan nummers geproduceerd waar het lastig de krenten uitvissen is.

Dat herken ik wel, kan me er bijna niet toezetten om deze plaat op te zetten. Meestal is dat geen goed teken Terwijl ik wel kan waarderen dat ze iets meer strucuur aanbrengen vergelijkbaar met hun eerste plaat. Maar goed, At the Drive-In schijnt te gaan touren, dan kan ik het daar wellicht weer oppikken.

Wie weet heeft dat ook wel weer een positieve uitwerking op The Mars Volta. Ik was er na het tweede album ook wel klaar mee.

Inmiddels wat vaker beluisterd. Ben wat minder enthousiast geworden, want het heeft toch veel meer weg van Octahedron dan voorgaande albums. Blijf het een beetje braaf vinden voor TMV-begrippen. Ook denk ik dat ze beter zijn wanneer ze hooguit een nummer of 8 op een plaat zetten, in plaats van 13 zoals hier het geval is. Dat leidt bijna onvermijdelijk tot "fillers" (The Bedlam in Goliath is een uitzondering op die regel, wat mij betreft). Ik ben ook een beetje klaar met die repetitieve ik-blèr-8-keer-hetzelfde-achter-elkaar-refreinen.

In Absentia is wel écht geniaal, trouwens.

Heb vanochtend in de auto de eerste 4 nummers van de nieuwe TMV geluisterd.
Ik schrok me rot van het electronische geluid in The Whip Hand, maar gelukkig was dat bij de volgende 3 nummers al weer verdwenen. Al met al maakt het me nieuwsgierig naar de rest, wachten tot de weg terug naar huis valt niet mee. Of zal ik mijn collega's tracteren op een fijn stukje Mars Volta?

Aardige domper, deze plaat van The Mars Volta. De eerste drie platen brachten geniale chaos met goed gekozen soundscapes wat zorgde voor een coherent geheel, ik luister deze nog steeds met veel plezier. The Bedlam In Goliath heeft een aantal hele goede momenten maar was over het algemeen wat te chaotisch en onsamenhangend. Octahedron vond ik ronduit gezapig.

Dat laatste zou ik ook willen zeggen over deze nieuwe Noctourniquet. Ik heb op een of andere manier regelmatig het idee dat ik deze nummers al een keer gehoord heb, ze onderscheiden zich op het eerste gehoor niet heel erg van de nummers van Octahedron. Ik denk dat dit voornamelijk komt doordat de zang erg overheersend is: op de laatste albums (een trend die vanaf TBIG is ingezet) staan de gitaren en drums steeds meer in dienst van de zang, terwijl op de eerdere platen meer ruimte leek voor uitbarstingen van Omar Rodriguez-Lopez en de drummers en bassisten die ze door de jaren heen versleten hebben.
Nu is Cedrix Bixler Zavala geen slechte zanger, maar wanneer hij zo braafjes en op de voorgrond zingt zoals op de laatste 2 albums, raak ik zijn stem toch snel beu. Ik mis de bevlogenheid en energie van weleer (luister maar 's naar Day of the Baphomets, Cygnus... Vismund Cygnus, Roulette Dares of Arcasenal van At The Drive-In).

Tot slot vind ik het leuk en aardig dat TMV hun sound proberen te vernieuwen, maar persoonlijk heb ik niks met die spacey synthesizergeluiden in The Whip Hand of Noctourniquet. Een band als TMV verdient meerdere luisterbeurten, maar ik vrees dat deze plaat hem niet gaat worden voor mij.

Eens, die spacey synthesizers mogen er ook van mij uit. Vind het absoluut niet bij deze band passen. Ik vond 'The Bedlam' hun laatste goede album. Heerlijke chaos.

Ik heb deze nu enkele malen beluisterd en ik moet zeggen dat ie me tot nu toe erg bevalt, meer dan de voorganger in elk geval.... de synths vind ik eigenlijk juist wel een verdieping van hun geluid....

Ik vind The Bedlam in Goliath, Frances the Mute en vooral Amputechture ook beter, maar ik ben wel blij dat ze niet NOG een keer zo'n plaat hebben proberen te maken....

De 3x dat ik deze nu heb beluisterd vlogen in elk geval elke keer voorbij... gezien 65 minuten speelduur is dat een verdienste voor Mars Volta dunkt me....

Damn, ben toch wel teleurgesteld in deze plaat. Het progressieve is er grotendeels vanaf, net als op Octahedron. 't Is dat de productie nogal avant-garde is, maar een aantal nummers zijn in feite meer pop dan rock, laat staan progrock.

Het klinkt mij wat te toegankelijk, te gladjes. Heb ook moeite om de gehele cd te beluisteren zonder halverwege in gedachten af te dwalen. Dat komt omdat met name de tweede helft van de plaat nogal "veilig," of niet bepaald enerverend is.

Ik ben ook nog niet overtuigd. Maar na 27 juni in Paradiso valt het kwartje misschien.

Ben tot nu toe toch wat teleurgesteld in deze nieuwe The Mars Volta.
Het knalt niet meer zo als vroeger, en ook die electrische en digitale sound ligt me stukken minder.
Toch zijn er ook zeker positieve punten. Zo is Aegis een schitterende song, en doet je toch de slechte opener wat vergeten.
Empty Vessels Make the Loudest Sound mag zeker ook een vernoeming krijgen. Want dat is toch een van de betere songs van 2012. En Trinkets Pale of Moon is een mooie en rustige song.
Maar voor de rest geef ik een krappe 3*.

Als je een plaat van The Mars Volta wilt horen die echt knalt dan zou ik je The Bedlam in Goliath aan willen raden.

Bedankt!
Zal ik zeker eens beluisteren.

Prima plaat van The Mars Volta, maar haalt het niet bij Deloused of Francis the Mute. Vorige week nog een uitgebreide review geschreven over Noctourniquet op het Rockblog.

The Mars Volta - Noctourniquet | Rockblog

De nieuwe aanpak waar je het in je review over hebt, is niet gebruikt voor Noctourniquet. Omar heeft aangegeven in de toekomst minder als een dictator te werk te gaan en meer met Cedric (Bixler-Zavala en niet Baxter-Zavala) te gaan samenwerken ipv hem de muziek te geven met de opdracht om zsm met de teksten en melodieen aan te komen. Cedric kan Omar simpelweg niet bijhouden. De muziek was 3 jaar geleden al af!! Ze hebben hier een paar keer ruzie om gemaakt en sindsdien besloten dat deze werkwijze veranderd moet worden.

Dat Omar zich stortte op zijn solowerk klopt ook niet. Omar maakt ongeveer 3 albums per jaar (sinds 2004) alleen wordt niet alle muziek direct uitgebracht. Ook is niet altijd altijd duidelijk onder welke naam het wordt uitgebracht.

Verder ben ik het wel grotendeels met je eens behalve dan dat ik the Whip Hand fantastisch vind en de plaat als geheel hoger beoordeel.

Ik vind het album toch wat wisselvallig, teveel ballad-achtige songs. Maar na 2 luisterbeurten toch 4 ijzersterke nummers eruit kunnen halen die tot het beste werk van TMV behoren. Dyslexicon (wat een killersong!), de beste ballad op dit album 'Empty Vessels', de magistrale trip 'In Absentia' en afsluiter 'Zed and Two Naughts'.

De nieuwe aanpak heb ik wat overdreven. Ik bedoelde inderdaad meer dat Cedric langer de tijd kreeg en er dus in totaal langer over het album is gedaan. Point taken over Omar's solowerk, maar dat was meer om aan te geven dat hij zeker niet stil heeft gezeten. Maar je hebt gelijk, hij is altijd al een druk baasje geweest. Logisch dat niet iedereen dat bij kan houden:) Heb je trouwens een tip waar te beginnen voor wat betreft Omar's werk buiten TMV?

Deze: Omar Rodriguez-Lopez - Old Money (2009)

Ik zou ook Old Money aanraden. Se Dice Bisonte, No Bufalo is ook goede plaat om mee te beginnen.

The Mars Volta – Noctournique | nu.nl/cd-recensies | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

bij NU.nl kunnen ze -naast alle andere onzin in het stukje- niet eens de albumtitel juist spellen..

Ik kan me niet echt vinden in je review.

Ten eerste zijn de vocalen in The Whip Hand niet vals.

Ten tweede had Aegis niet op het debuutalbum kunnen staan, daar is het nummer niet progressief genoeg voor.

Ten derde heeft TMV nog nooit een nummer als Empty Vessels gemaakt, zo toegankelijk, de gelijkenis met The Widow zie ik dan ook niet, een totaal andere sound. Als je dit de beste nummers van de band vind, by the way, dan raad ik je aan meer naar popmuziek te luisteren.

Ten vierde heeft TMV alleen op De-Loused en vooral Frances the Mute gebruikgemaakt van "veel te langdradige soundscapes" en die formule is dus daarna niet "uitgekauwd."

Ten vijfde vind ik In Absentia het hoogtepunt van het album, een unieke, avant-gardistische en zeer dromige sound met een geweldige coda op het eind, een beetje à la Motorpsycho, maar dat is vooral een kwestie van smaak, natuurlijk.

Ben het wel met je eens dat ze zichzelf niet opnieuw uitgevonden hebben want het ligt grotendeels in het verlengde van Octahedron. Ik vind het echter niet het beste TMV-album in tijden, dat zijn voor mij overduidelijk Amputechture en Bedlam in Goliath.

P.S. Neem dit niet verkeerd op, ik waardeer je review ten zeerste, ben het er alleen inhoudelijk niet mee eens.

@Smash016: in jouw stukje kan ik me dan weer wel vinden, inclusief de voorkeur voor Amputechture en Bedlam, maar vooral Amputechture, voor mij een groeiplaat van jewelste gebleken, Bedlam vind ik eigenlijk de enige plaat die eerder werk herkauwt, maar dan wel verfijnd en verbeterd, meest komplete plaat van TMV tot nu toe derhalve...

Ik vind echter Noctourniquet geen herhalingsoefening van Octahedron, daar istie te ehhh... progressief voor, The Mars volta probeert hier wel degelijk andere paden te bewandelen, of dat werkt voor iedereen is een andere zaak, maar ik vind het goed dat ze juist niet proberen elke keer dezelfde plaat te maken...

@smash016 Ik neem het zeker niet verkeerd op:) Ik ben redelijk nieuw in het schrijven van reviews (nog geen 10 geschreven en gepubliceerd) en leer per stukje steeds meer. Kritiek en het krijgen van dit soort feedback, zie ik juist als iets positiefs.