The Mars Volta - Noctourniquet (2012)

Poe.. Altijd als ik een album pak van The Mars Volta is het eerste wat ik me afvraag wat de titel betekend, zo ook bij dit album. Misschien komt het omdat ik net 15 ben? Hoogstwaarschijnlijk gaat dit mijn petje te boven, zo ook de tekst. Wat ik er kan uit halen van wat hij zegt is minimaal. Ach, wat wil je, als hij er weer is met zijn hoge stem boven alles wat er te horen valt bovenuit komt, dan ga ik liever daar van genieten in plaats van te bedanken wat hij zegt.
Ook vind ik het beoordelen van een album van The Mars Volta altijd zeer moeilijk, mede ook door mijn leeftijd misschien.
Toch heeft dit album behoorlijke uitschieters, en een enkel nummer dat mij weer niks doet. Nummers die totaal anders zijn dan de voorgaande albums kan ik respectievelijk meer waarderen dan nummers die veel weg hebben van voorgaande albums.
Het album had van mij toch wel 10 á 15 minuten korter mogen duren, want op een gegeven moment gaat het mijn ene oor in, en de andere weer uit.
Toch is dit album voor mij wel beter dan de voorgaande, mede door de iets andere sound die er in in toegevoegd, dan komt het uit op een 4,0*

Noctourniquet, het zesde studioalbum van The Mars Volta, lag al drie jaar ergens op een plank stof te vangen, maar nu is het dan eindelijk zover. Cedric Bixler Zavala die van oudsher de zang en teksten voor zijn rekening neemt liet op zich wachten. Hij kon zich niet meer vinden in de werkwijze van de andere helft, gitarist en brein van The Mars Volta, Omar Rodriguez Lopez. Zelf zegt Rodriguez Lopez zich als een dictator te hebben gedragen. Hij was het die de muziek componeerde, produceerde, de muzikanten dirigeerde en de beslissingen nam. Deze samenwerking verliep lange tijd zonder problemen totdat Bixler Zavala aangaf er niet meer tegen te kunnen. Voortaan zal The Mars Volta meer als een groep gaan opereren en niet meer als een solo project van Rodriguez Lopez. Dit album is dus nog wel echt het kindje van Rodriguez Lopez en het heet Noctourniquet.

Er zijn geen spectaculaire koerswijzigingen te bespeuren al zet de geweldige opener The Whip Hand met zijn elektronica je nog wel op het verkeerde been. In zijn geheel lijkt de plaat op een mix tussen de laatste twee platen Octahedron en The Bedlam In Goliath met wat extra elektronische invloeden. De nieuwe drummer Deantoni Parks eist ook een hoofdrol op met geweldig drumwerk. Waar halen ze toch telkens die geweldige drummers vandaan!?

The Mars Volta weet dus niet te verrassen met dit album. De nummers zijn goed en het zijn rasmuzikanten, maar we hebben het allemaal al eerder gehoord. Aegis had op het debuut kunnen staan. De hectische en chaotische nummers die we kennen van The Bedlam In Goliath komen in de vorm van Molochwalker en Dyslexicon. De meeste nummers doen echter aan Octahedron denken. Halverwege zit er een dipje in de vorm van In Absentia en Imago. Het eerste nummer begint als een soundscape zonder te boeien maar bloeit na 5 minuten toch nog op naar een geslaagd einde met mooie zanglijnen. Imago is gewoonweg saai en kabbelt maar richtingloos voort. De mooie momenten zijn ruimschoots in de meerderheid maar het vereist wel doorzettingsvermogen om de ideeën die soms over elkaar heen buitelen een plekje te geven. De beloning is dan wel groot. Empty Vessels Make The Loudest Sound is bijvoorbeeld een klassieker in spe. Het album eindigt in de vorm van Zed And Two Naughts met een knal.

Voor de fans is dit gewoon weer een goede plaat waar je van elk album wel wat in terughoort. Mocht je onbekend zijn met het werk van The Mars Volta dan is Noctourniquet wellicht de ideale plaat om aan een mooie ontdekkingsreis te beginnen.

Kan mij niet echt bekoren, deze plaat. Meer electronica dan gitaren deze keer. Op zich hoeft dat niet verkeerd te zijn, maar de songs liggen nu niet bepaald lekker in het gehoor. Dat ligt vooral aan de tegendraadse percussie, die zorgt voor een nogal nerveus en druk geluid. Het is mede hierdoor moeilijk om te wennen aan de nogal schizofrene songs, die van de hak op de tak springen en eigenlijk zelden goed in het gehoor liggen. De rustige passages gaan nog wel, maar van het grootste gedeelte van het album word ik hoofdzakelijk onrustig.