The Mars Volta - Noctourniquet (2012)

Hm, dit is bij nader inzien zo slecht nog niet. Tot en met In Absentia vind ik dit gewoon een goede plaat. Daarna volgen wat, vooralsnog, nietszeggende nummers. Aan het einde wordt het weer beter.
Het begin van de plaat vind ik vooralsnog het beste, de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik deze ook het meest heb gedraaid. De electronica in The Whip Hand vind ik echt wat toevoegen. Moest er wel aan wennen, maar ja, daarvoor luister je toch naar bands als TMV (en Motorpsycho )
Aegis is gewoon een supermooi nummer. Ligt wel wat in het verlengde van de vorige plaat, maar heeft net dat beetje pit dat op de vorige ontbrak.
Dyslexicon, beetje à la Bedlam, ook een van mijn favoriet TMV platen. De zang doet halverwege en aan het einde weer erg aan At the Drive-In denken. Da's is altijd goed.
Empty Vessels Make the Loudest vind ik echt een erg goed nummer. Die noisy Sonic Youth gitaar die op een gegevenmoment op de achtergrond invalt en richting het einde meer op de voorgrond komt geeft het nummer dynamiek. Hierdoor wordt is dit aanvankelijk wat saaie nummer gaan groeien.
The Malkin Jewel lijkt in het begin op TMV goes Nick Cave. Qua opbouw dan, niet wat sound betreft. Al zingt Cedric met een zwaardere stem dan anders.
Lapochka doet me niet zoveel, maar In Absentia vind ik echt een boeiende soundscape.....zal Omar wel zijn. Op zijn soloplaten boeit het me meestal niet, maar dit is spannend.
Imago is eigenlijk prima, maar omdat het begin ook een beetje een soundscape is valt het wat weg na In Absentia.
Molochwalker, Trinkets... en Vedamalady zijn nietszegend. De laatste twee nummers heb ik nog niet zo vaak beluisterd, maar klinken prima. De plaat is gewoon 12 minuten te lang

Laat ik vooropstellen dat ik het ook erg belangrijk vind dat een band nieuwe dingen doet en niet tig albums met dezelfde formule/"signature sound" maakt. Dat er dan af en toe een vernieuwing tussen zit die je persoonlijk wat minder aanspreekt, soit, dat is ook onvermijdelijk.

En tja, "progressief"... Dat blijft moeilijk te definiëren. Voor mij is de essentie van prog onconventionele songstructuren. Op Noctourniquet hoor ik te veel couplet-refreindogma's. Ook zijn de zanglijnen (net als op Octahedron) nogal prominent aanwezig en is er dus minder plaats voor instrumentale stukken. Qua maatfiguren is het ook nogal gewoontjes, geloof ik.

Ik vind bijvoorbeeld de afsluiter Zed and Two Naughts wel iets weg hebben van de afsluiter op De-Loused, vooral door het refrein. Maar bij Take the Veil Cerpin Taxt zitten er halverwege allerlei interessante progressieve instrumentale passages tussen en volgt er bijvoorbeeld na het laatste refrein nog een "nieuwe" melodie als climax, waar bij Zed and Two Naughts simpelweg maar weer eens het refrein voor de zoveelste keer wordt ingezet.

Het zijn geen sellouts of zo, The Mars Volta, maar het wordt wel allemaal iets te toegankelijk naar mijn mening, terwijl juist dat "absurde" van Amputechture en Bedlam ze zo speciaal maakte.

Ik ben super benieuwd hoe ze in het echt klinken. M'n kans is gegrepen iig. Ik ga ze zien in Paradiso.

De filmpjes op YouTube klinken erg beroerd, althans de zang. Cedric is meer een studiozanger, volgens mij.

Hou mijn hart vast, maar ga zeker naar de Paradiso show.

Nee hoor, 3x live gezien waarvan 2x geweldig bij stem... de 3e was in 013 waar hij ziek was en zich vocaal (en letterlijk) staande hield met sloten thee die constant door een crewlid werden aangevuld.....

Was die derde keer niet in Paradiso? Die sloten thee dronk hij in ieder geval toen ook. Maar ze zullen je live niet teleurstellen hoor. Heb ze ook drie keer gezien en op 6 maart 2008 in 013 waren ze legendarisch!

Daar was ik ook....

Ik ook!

Ik vind The Mars Volta altijd een hele moeilijke zit. Al die complexe en de door elkaar vliegende melodiën. Ik weet nooit wat ik met deze band aanmoet.

Het duurt te lang en ik denk dat ik niet meer zo geïnteresseerd ben in die experimentele muziek.

Het klinkt voor te geforceerd anders klinken dan het gangbare.

Poe.. Altijd als ik een album pak van The Mars Volta is het eerste wat ik me afvraag wat de titel betekend, zo ook bij dit album. Misschien komt het omdat ik net 15 ben? Hoogstwaarschijnlijk gaat dit mijn petje te boven, zo ook de tekst. Wat ik er kan uit halen van wat hij zegt is minimaal. Ach, wat wil je, als hij er weer is met zijn hoge stem boven alles wat er te horen valt bovenuit komt, dan ga ik liever daar van genieten in plaats van te bedanken wat hij zegt.
Ook vind ik het beoordelen van een album van The Mars Volta altijd zeer moeilijk, mede ook door mijn leeftijd misschien.
Toch heeft dit album behoorlijke uitschieters, en een enkel nummer dat mij weer niks doet. Nummers die totaal anders zijn dan de voorgaande albums kan ik respectievelijk meer waarderen dan nummers die veel weg hebben van voorgaande albums.
Het album had van mij toch wel 10 á 15 minuten korter mogen duren, want op een gegeven moment gaat het mijn ene oor in, en de andere weer uit.
Toch is dit album voor mij wel beter dan de voorgaande, mede door de iets andere sound die er in in toegevoegd, dan komt het uit op een 4,0*

Filmpjes op youtube geven altijd een vertekend beeld. Live merk je daar weinig tot helemaal niets van. Bijv. Peter Hook, hij kan niet zingen. op youtube klinkt de zang nergens naar, maar live is het geweldig en zing je alles mee. Live vond ik the mars volta in de Paradiso ijzersterk. Ik wil ze graag weer zien.

Ik zeg niet dat de liveshows kut zijn of dat het je niet in vervoering brengt. Maar zang-technisch is het echt erbarmelijk wat Cedric live presteert. Misschien heb ik net de verkeerde filmpjes gezien, ik sta open voor suggesties, anders...

Komt natuurlijk ook door zijn zangstijl, niet echt heel gangbaar qua toonhoogte, zeker voor een mannenstem. Maar ja, daar kiest-ie zelf voor. Op de plaat vind ik 'm altijd erg goed klinken, dat is het enige wat telt voor mij.

Ben het er wel gedeeltelijk mee eens hoor, al verschilt het wel erg per filmpje. Ik vraag me dan altijd af of hij wel zo goed kan zingen als die gozer eens een tijdje stil gaat staan. Ik weet eigenlijk niet wat ik liever heb, een mooie energieke show of muziek die als cd klinkt en er gebeurt weinig.

Kijk, YouTube - The Mars Volta on Letterman (HQ)
Dit valt toch wel mee, hoe saai, of hoe slecht de zang over het algemeen is. Barst van de energie

Noctourniquet, het zesde studioalbum van The Mars Volta, lag al drie jaar ergens op een plank stof te vangen, maar nu is het dan eindelijk zover. Cedric Bixler Zavala die van oudsher de zang en teksten voor zijn rekening neemt liet op zich wachten. Hij kon zich niet meer vinden in de werkwijze van de andere helft, gitarist en brein van The Mars Volta, Omar Rodriguez Lopez. Zelf zegt Rodriguez Lopez zich als een dictator te hebben gedragen. Hij was het die de muziek componeerde, produceerde, de muzikanten dirigeerde en de beslissingen nam. Deze samenwerking verliep lange tijd zonder problemen totdat Bixler Zavala aangaf er niet meer tegen te kunnen. Voortaan zal The Mars Volta meer als een groep gaan opereren en niet meer als een solo project van Rodriguez Lopez. Dit album is dus nog wel echt het kindje van Rodriguez Lopez en het heet Noctourniquet.

Er zijn geen spectaculaire koerswijzigingen te bespeuren al zet de geweldige opener The Whip Hand met zijn elektronica je nog wel op het verkeerde been. In zijn geheel lijkt de plaat op een mix tussen de laatste twee platen Octahedron en The Bedlam In Goliath met wat extra elektronische invloeden. De nieuwe drummer Deantoni Parks eist ook een hoofdrol op met geweldig drumwerk. Waar halen ze toch telkens die geweldige drummers vandaan!?

The Mars Volta weet dus niet te verrassen met dit album. De nummers zijn goed en het zijn rasmuzikanten, maar we hebben het allemaal al eerder gehoord. Aegis had op het debuut kunnen staan. De hectische en chaotische nummers die we kennen van The Bedlam In Goliath komen in de vorm van Molochwalker en Dyslexicon. De meeste nummers doen echter aan Octahedron denken. Halverwege zit er een dipje in de vorm van In Absentia en Imago. Het eerste nummer begint als een soundscape zonder te boeien maar bloeit na 5 minuten toch nog op naar een geslaagd einde met mooie zanglijnen. Imago is gewoonweg saai en kabbelt maar richtingloos voort. De mooie momenten zijn ruimschoots in de meerderheid maar het vereist wel doorzettingsvermogen om de ideeën die soms over elkaar heen buitelen een plekje te geven. De beloning is dan wel groot. Empty Vessels Make The Loudest Sound is bijvoorbeeld een klassieker in spe. Het album eindigt in de vorm van Zed And Two Naughts met een knal.

Voor de fans is dit gewoon weer een goede plaat waar je van elk album wel wat in terughoort. Mocht je onbekend zijn met het werk van The Mars Volta dan is Noctourniquet wellicht de ideale plaat om aan een mooie ontdekkingsreis te beginnen.

Mooi gesproken Oceanvolta...

Tja, ik blijf me verbazen over de mening van anderen soms... Hoe kun je In Absentia nu "een dipje" noemen en Empty Vessels "een klassieker"??? Daar snap ik helemaal niks van.

Empty Vessels in een voor TMV-begrippen oersaai (want conventioneel) nummer, terwijl In Absentia juist typerend is voor deze band: avant-garde prog. Prima als sommigen The Mars Volta de Top 40 willen zien bestormen, maar ik zie ze liever de muziek (blijven) maken waarmee ze zich altijd hebben onderscheiden van anderen.

Ook vind ik van de "ballads" op dit album Imago ongetwijfeld de mooiste, met die klassieke gitaar en zonder de cheesy refreinen van Vedamalady and Trinkets Pale of Moon.

Maar ieder z'n ding, natuurlijk...

Je zegt het zelf, ieder z'n ding.

Ik vind een nummer niet saai of slecht omdat het een conventionele songstructuur heeft. Er zijn zoveel dingen die nummer goed kunnen maken. In Empty Vessels is dat voor mij bijvoorbeeld onder andere de gitaar die op het einde steeds verder op de voorgrond komt.

Heel leuk die avant garde prog van In Absentia maar het doet me gewoon niet veel (drums zijn wel vet).

Ik hou zeker wel van de onconventionele kant van The Mars Volta (en het solo werk van Omar en al zijn samenwerkingen), juist eigenlijk! Maar het is dus geen voorwaarde voor mij om een nummer interessant te vinden.

Nooit gedacht maar de conventionele song 'Empty Vessels' is hier toch ook favoriet hoor Terwijl ik normaal toch meer fan ben van de extraverte kant van TMV. Het nummer begint als een gewone ballade, maar de manier waarop die gitaar zich langzaamaan een weg doorheen het nummer slingert, is zo goed als ongeëvenaard. Die laatste twee minuten gaan rechtstreeks naar mijn hart. Nooit gedacht dat TMV in staat was om dergelijke emoties bij mij teweeg te brengen. Al bij al een zeer goed album, een stukje beter dan hun vorige worp in elk geval. De eerste vier platen blijven echter nog van een iets hoger niveau.

Het zal wel aan mij liggen, dan. Ik vind het echt een doorsnee nummer. Niet slecht of zo. Maar het laatste nummer wat ik iemand zou aanbevelen als-ie zou vragen naar The Mars Volta. Omdat het niks bijzonders is en omdat het niet representatief voor ze is.

Meest gedraaide plaat van de laatste tijd. Ik luister hem nog steeds sinds ie uit is.

Ook leuk is het Zijprojectje van Cedric Lekker psychedelic. Hij neemt de drums en vocals op zich. Persoonlijk kijk ik hier ook wel naar uit.

Een van de weinige platen van de laatste tijd die blijft bekijven. Was TMV een tijd uit het oog verloren, omdat omdat ik me niet door de nrs heen kon worstelen, maar deze plaat blijft me boeien. Alleen 'Slowly one' was snel verdwenen van mn mp3-speler. Vind ' Empty vessels..' 100% radiowaardig, maar aan de andere kant heeft geweldige muziek geen airplay nodig!

Ik heb nu drie platen van TMV in mijn bezit. De-loused en the Bedlam en nu deze. De eerste 6 nummers zijn goed, daarna kabbelt het album een beetje voort om bij de nummer 11 weer goed te worden. Wat ik tot nu toe mis zijn de echte knallers. De held op dit album is Cedric. De ene song zingt hij bloedzuiver de andere gillende ala Bedlam om vervolgens Marlyn Manson achtig te zingen!!

Dit album was na hun vorige release in principe al af, alleen door Cedric is dit album blijven liggen. Ik vind dat je duidelijk kunt horen dat Cedric de tijd ervoor heeft genomen en de ster is op dit album. Laat Omar ook maar effe rustig aan doen!

Ik benieuwd hoe ze live zijn in Paradiso 27 juni

Ik ook! Van de week kwam een "live" versie van de malkin jewel online en dat klinkt beter als op het album!

Live hebben ze zeker de helft van dit nieuwe album gespeeld en klinkt vele malen beter op de plaat. Bij veel nummers was het de extended version, waarbij ik mij afvroeg: "waarom staat deze versie niet op het album?".

Tijd voor een live album dus?

Nee, doe maar een nieuw album!

Trinkets Pale of Moon op het album is mwah, live was ie echt heel goed, lekkere drive en opbouw en geweldig drumwerk. In absentia is live ook geweldig, op het album ook wel maar daar klinkt het eerste gedeelte zo weggedrukt op de achtergrond op de 1 of andere manier.

Nog 1 opmerking: Lapochka vind ik behoorlijk commercieel, had zelfs van Linkin Park kunnen zijn.

Kan mij niet echt bekoren, deze plaat. Meer electronica dan gitaren deze keer. Op zich hoeft dat niet verkeerd te zijn, maar de songs liggen nu niet bepaald lekker in het gehoor. Dat ligt vooral aan de tegendraadse percussie, die zorgt voor een nogal nerveus en druk geluid. Het is mede hierdoor moeilijk om te wennen aan de nogal schizofrene songs, die van de hak op de tak springen en eigenlijk zelden goed in het gehoor liggen. De rustige passages gaan nog wel, maar van het grootste gedeelte van het album word ik hoofdzakelijk onrustig.