Thin Lizzy - Fighting (1975)

Lekker albumpje hoor! Al wat meer up tempo dan Nightlife maar met gelukkig nog steeds een paar erg sterke slow songs!
Spirit Slips Away bijvoorbeeld is een prachtig nummer en voor mij persoonlijk 1 van de aller beste nummers die Thin Lizzy/Lynott hebben opgenomen! Dit nummer wil ik graag op mijn begrafenis.
Ook 1 van de beste rock nummers van de band en in het algemeen staat op DIT album, namelijk Suicide!

Silver Dollar & Freedom Song doen mij dan weer minder, maar over het algemeen gezien is dit een HEERLIJK Lizzy album!

Give a little bit of love For Those Who Love to Live!
4*

Yes! Het duurde even, maar we zijn er: het eerste echt goede album van Thin Lizzy. Ook Fighting is niet zo hard als ik gehoopt had, maar het luisteren ernaar is een erg fijne ervaring. Deze keer geen missers. Geen matige songs, maar grotendeels klasse. Ik hoef natuurlijk niet uit te leggen dat Lynott een goede bassist is en een bijzonder fijne en unieke stem heeft en dat hij altijd wel goede muzikanten om zich heen heeft. Het songmateriaal is waar ik me nog wel zorgen om maakte.

Op Fighting niet nodig, want het barst van de puike songs. Ik houd wel van dat gepingel op For Those Who Love To Live. Suicide, Wild One, Fighting My Way Back... Stuk voor stuk toffe hardrocksongs in de stijl die bij Thin Lizzy past. Een fijne balans tussen bluesrock en de ballads. Toch zijn de nummers vaak wel simpel en moeten ze het hebben van een riff of een solo. Beetje wankel, maar toch pakt het deze keer goed uit.


Tussenstand:
1. Fighting
2. Nightlife
3. Vagabonds Of The Western World
4. Thin Lizzy
5. Shades Of A Blue Orphanage

Het zou verdraaid nog aan toe eens tijd worden. Fighting is eindelijk een album dat compleet de moeite waard is om te luisteren. Opener Rosalie is in een klap al beter dan de vier voorgaande albums, maar het is pas vanaf Suicide dat de band echt laat horen waar men toe in staat is. Fantastisch gitaarwerk met een romantische Ierse bezieling. King's Vengeance is nog lekker proggy en Spirit Slips Away laat nog wat fijne bluesy invloeden horen. Silver Dollar is me nog wat teveel rock n' roll en ook Freedom Song raakt me niet helemaal, maar Ballad Of A Hard Man is weer genieten geblazen. Nu komen we ergens!

Voorlopige tussenstand:
1. Fighting
2. Vagabonds Of The Western World
3. Nightlife
4. Thin Lizzy
5. Shades Of A Blue Orphanage

Ik vind Thin Lizzy toch echt wel beter worden en speelt nu meer richting mijn verwachtingen. 'Rosalie' vind ik persoonlijk gewoon nog veelte zoet en ik schrok er wel van, had dat toch niet verwacht. Maar toen eenmaal 'For Those Who Love to Live' op kwam en het gitaarwerk de intro vormde van het nummer wist ik het zeker, mijn voorgevoel heeft tegen mij gelogen. En ja hoor, met het nummer 'Suicide', 'Wild One' en 'Ballad of a Hard Man' heeft de band een heel andere kant laten horen, en klonk het toch meer rock. Daar tussen door zijn wat rustigere stukken te proeven maar die voelden niet meer als een blok die in de weg stond, ik nam het wat soepeler mee en het album was verrassend goed. Het begint meer te spelen naar de 'Thin Lizzy' waar ik op gehoopt had, en het klinkt verdomd lekker!

Voorlopige tussenstand:
01. Vagabonds Of The Western World
02. Fighting
03. Nightlife
04. Thin Lizzy
05. Shades Of A Blue Orphanage

Een dikke twee jaar voordat Thin Lizzy's Fighting in september 1975 uitkwam, bracht Deep Purple Who Do We Think We Are uit, een titel die verwees naar een identiteitscrisis. Die titel zou ook op de vorige plaat (Nightlife) van Lizzy kunnen slaan; maar waar Purple steeds verder wegzakte in het moeras, klom Lizzy daar uit. Moeizaam misschien, maar toch.

Fighting is hun tweede in viermansbezetting, dus met twee gitaristen. Daarbij is het de eerste waarop de befaamde dubbele gitaarlijnen klinken, de één een kwart of kwint hoger dan de ander. Ze kunnen zelfs zwakkere composities laten zingen als nachtegalen.
Frontman Phil Lynott wilde de plaat per se zélf produceren. In zijn biografie Thin Lizzy: The Boys are Back in Town meldt gitarist Scott Gorham dat dit geen verstandige keuze was: Lynott kwam erachter dat het moeilijker is dan het lijkt en de plaat had beter moeten klinken. Toch kon de band oogsten van hun onstilbare honger tot optreden: op deze plaat klinkt Thin Lizzy voor het eerst als de groep waarvoor ze was "bedoeld".
Vooral van de A-kant word ik vrolijk, met name van Wild One krijg ik nooit genoeg. Eén van de beste songs in hun catalogus: stevig en toch romantisch, gebouwd op akoestische gitaar en voorzien van een folkachtige melancholie, versterkt door de tekst over het gemis van een geliefde vriend(in).
De overige nummers zijn opvallend steviger dan hetgeen op de vorige plaat klonk, waar cocktailrock (de benaming van Gorham ervoor) de boventoon voerde. Op For Those Who Love to Live en Suicide (dat de band al in 1973 speelde, toen nog als trio waarbij gitarist Eric Bell) stuwen twingitaren de liedjes naar grotere hoogte dan de groep voorheen kon.

Op de B-kant echter (vanaf King's Vengeance) pakken de liedjes me minder. Bovendien steekt het euvel van Nightlife weer enigszins de kop op met het triestige Spirit Slips Away en het swingende Silver Dollar. Niet dat het altijd hard moet rocken, maar deze jongen heeft niet zoveel met deze composities.

Op streaming vinden we de Deluxe Edition uit 2012. Het meeste erop vind ik hoogstens matig interessant, maar Half Castle is leuk met z'n reggaesfeer, de Amerikaanse mix van Rosalie mag er ook zijn en het-semi-instrumentale-slaapliedje-voor-zoon-van-vriend-van-Brian-Robertson Song for Jesse vind ik vertederend. De laatste is overigens ook op de schitterende verzamelbox Rock Legends te vinden, daar als Jesse's Song.

Geen wild enthousiasme van mij voor deze plaat, maar dat Thin Lizzy geleidelijk in vorm kwam, is duidelijk. Vooral live was dat hoorbaar: de volgende plaat van de band die ik eens goed ga beluisteren is UK Tour 75, opgenomen tijdens de promotietournee voor Fighting.