menu

Death - The Sound of Perseverance (1998)

mijn stem
4,08 (173)
173 stemmen

Verenigde Staten
Metal
Label: Nuclear Blast

  1. Scavenger of Human Sorrow (6:54)
  2. Bite the Pain (4:29)
  3. Spirit Crusher (6:44)
  4. Story to Tell (6:33)
  5. Flesh and the Power It Holds (8:24)
  6. Voice of the Soul (3:42)
  7. To Forgive Is to Suffer (5:55)
  8. Moment of Clarity (7:21)
  9. Painkiller (6:02)
totale tijdsduur: 56:04
zoeken in:
Cured
Dat klopt wel, de zang op eerdere albums is anders. De stroming indeling is wat gemakkelijk gekozen (vaak voer voor discussie), maar je moet dat dan ook maar met een kleine knipoog zien zoals ik in het bericht plaatste. Ik houd gewoon er niet van qua zang/grunts/gebrul, maar ik kan het op zich goed waarderen. Ik moet zeggen dat ik de metal toen ook niet meer zo volgde, pas later weer. Zo rond 1990 en wat later nog wel en kon/kan een album als Left Hand Path van Entombed (behalve de 'zang' dus, ligt me totaal niet) enorm waarderen en vind het een geweldig album op zich.

avatar van Stijn_Slayer
5,0
Ja, het is meer technische metal of progressieve metal. Vanaf Spiritual Healing komen de technische/proginvloeden, al hebben dat album en Human nog wel grunts en een death metalgeluid.

avatar van muismat
5,0
Woorden schieten mij tekort om te omschrijven hoe prachtig, machtig vet ik dit album vind.

Ik moet eerlijk bekennen dat vrijwel elk ander metal album dat ik heb gehoord hierbij in het niet valt, geen enkel ander metal album draaide ik drie tot vier keer per dag.

Alles zit erin, prachtige, complexe composities, diepgaande teksten (voor metal begrippen dan), emotionele diepgang (die riff om 2.22 minuten op Spirit Crusher), een originele, hoge en toch brute zang en een sneltreinvaart die je pas los laat na de cover van Judas Priest (die ik overigens zeer goed vind) om het album vervolgens weer opnieuw op te zetten.

Dat ik dit niet eerder heb ontdekt is een beetje zonde, maar ik ben blij dat het kwartje alsnog gevallen is, immers, vrienden van mij hebben me er wel eens op gewezen, maar het pakte me toentertijd gewoon niet.

Dit is het beste album dat ik in tijden heb gehoord/ontdekt, en iedere keer dat ik hem luister voelt het weer als nieuw, alsof ik hem voor de eerste keer luister.

Echt een openbaring, en eigenlijk is deze band nu al een beetje voor me wat Led Zeppelin voor de rock betekende/betekent, is Death voor de metal in mijn ogen.

5 sterren uiteraard.

avatar van orbit
2,5
Sorry, maar dit is weer eens Remy against the world. Ofwel, Chuck death die alles combats.. maar verzandt in een eeuwige gitaarsolo. Effectief had hij allang naar Through Silver In Blood kunnen luisteren voor eeuwigheidswaarde. Jammer, maar zit er niet in.

avatar van Edwynn
4,5
Misschien luisterde hij dat wel maar besloot hij goddank gewoon zijn eigen koers te blijven varen.

avatar van ASman
4,5
Death had van Human tot en met The Sound of Perseverance echt wel een "impeccable streak", zoals ze dat weleens zeggen. Leuk om te zien hoe je van deze band eigenlijk de volledige ontwikkeling kunt volgen. Alle albums verschillen substantieel van elkaar zonder daarbij de herkenbare Death-sound te verliezen. Van echte DM is op deze plaat inderdaad geen sprake meer. Hier betreft het eerder een soort van progressieve metal die met weinig andere platen te vergelijken valt. Schuldiner's vocalen storen me niet. Ze klinken best wel uniek. Je hoort meteen waar die zanger van Vektor de mosterd bij gehaald heeft.

buizen
Een moddervet metalalbum. Het tempo zit er goed in. lekker fanatieke bezeten zang.
Een fijne ontdekking zeg.

avatar van Stijn_Slayer
5,0
Tijdens deze show (voor een niet-professionele opname heel behoorlijk) wordt het merendeel van SoP gespeeld: Death - Live at Teatro Monumental (FULL CONCERT)Please check it out 480HP - YouTube

Blijft indrukwekkend hoe Chuck de longen uit zijn lijf krijst, terwijl hij tegelijkertijd vingervlug speelt en de ene na de andere maat- en tempowisseling uit zijn mouw schudt.

Ik heb stukjes van dit album geluisterd naar aanleiding van het "klassieker"-artikel in de recente Aardschok. Ik moest zeggen dat ik het instrumentaal erg knap vind allemaal met mooie melodieen en vernuftige drumpartijen, en ook origineel, maar die zang..... Dat gekrijs vind ik niet om aan te horen en verpest voor mij de muziek! Ik heb dat ook bijvoorbeeld met het laatste Exodus album, daar vind ik te zang ook te.

avatar van Metal-D78
3,0
Het blijft Death en dus buitencategorie, maar als ik een klassieker van Death mocht kiezen was dat niet deze. Rare keuze van Aardschok.

avatar van Kondoro0614
4,5
De zang van Chuck slecht? Man, man, man...

avatar van vielip
Metal-D78 schreef:
Rare keuze van Aardschok.


Nou zeg dat wel! Wat bezielt ze? Voor mij persoonlijk (nog) een bevestiging dat ik de goede keuze heb gemaakt om m'n abonnement niet meer te verlengen.

avatar van Kronos
3,0
Kondoro0614 schreef:
De zang van Chuck slecht? Man, man, man...

Man man man... De cover van Judas Priest laat volgens mij wel duidelijk horen dat Chuck zijn eigen (gebrek aan) zangcapaciteiten slecht kon inschatten. Hij probeert melodie in zijn gekrijs te krijgen maar verkracht het nummer totaal. Op de rest van de plaat kan ik zijn zang nog aan omdat daar de vergelijking met Rob Halford niet speelt.

avatar van Kondoro0614
4,5
Kronos schreef:
(quote)

Man man man... De cover van Judas Priest laat volgens mij wel duidelijk horen dat Chuck zijn eigen (gebrek aan) zangcapaciteiten slecht kon inschatten. Hij probeert melodie in zijn gekrijs te krijgen maar verkracht het nummer totaal. Op de rest van de plaat kan ik zijn zang nog aan omdat daar de vergelijking met Rob Halford niet speelt.


Dus je mag op basis van één nummer het album zo afkeuren, of beter gezegd de zang van Chuck? Lekker bezig ..

avatar van Edwynn
4,5
Die hele cover is een grote miskleun. Niet alleen de tergende zang maar ook de solo gaat vreselijk de mist in.

Over de rest van de plaat niets dan lof. Terechte klassieker..

avatar van Kondoro0614
4,5
Edwynn schreef:
Die hele cover is een grote miskleun. Niet alleen de tergende zang maar ook de solo gaat vreselijk de mist in.

Over de rest van de plaat niets dan lof. Terechte klassieker..


Ik ben het er zeker met je eens dat de cover gewoon niks is, daarvan ben ik op de hoogte en luister het album nog regelmatig dus ik weet ook echt wel hoe die klinkt. Maar, ook je laatste zin staat mij aan, en daar geef ik je niks anders dan gelijk in.

avatar van Kronos
3,0
Kondoro0614 schreef:
Dus je mag op basis van één nummer het album zo afkeuren, of beter gezegd de zang van Chuck? Lekker bezig ..

Waar heb je het eigenlijk over? Wie keurt het album af op basis van dat ene nummer?

avatar van Stijn_Slayer
5,0
Ik vind deze Painkiller, juist ook de zang, veel gaver dan het origineel. Chuck was in deze tijd allang klaar met grunts. In interviews vertelde hij bovendien dat het hem pijn deed. Op demo's hoor je hem ook clean zingen, niet best overigens.

Om Control Denied te mogen starten, moest hij eerst nog een Death-album afleveren. Eén van de zangers die auditie zouden doen voor CD was, jawel, Rob Halford. Na Tim Aymar zou Halford niet eens meer teruggebeld zijn. Zowel Aymar als Halford zijn niet mijn type zanger, maar als we het dan over inschattingsfouten hebben...

avatar van Von Helsing
5,0
Stijn_Slayer schreef:
Om Control Denied te mogen starten, moest hij eerst nog een Death-album afleveren. Eén van de zangers die auditie zouden doen voor CD was, jawel, Rob Halford. Na Tim Aymar zou Halford niet eens meer teruggebeld zijn. Zowel Aymar als Halford zijn niet mijn type zanger, maar als we het dan over inschattingsfouten hebben...


Dat is niet helemaal waar: Chuck heeft inderdaad Rob Halford gepolst of hij interesse had maar hij was op dat moment druk bezet met allerlei andere projecten. Een andere optie voor Chuck was Warrel Dane.

avatar van Edwynn
4,5
Hier een oud interview met Tim Aymar voor zijn kant van het verhaal.

Ik meen me wel te herinneren dat Chuck zich rondom The Sound Of Perseverance liet ontvallen dat het had moeten zijn wat Control Denied aan het worden was. Het hoe en wat waarom het toch een nieuw Death album werd, kan ik even zo snel niet meer vinden.

avatar van namsaap
4,0
Edwynn schreef:


Ik meen me wel te herinneren dat Chuck zich rondom The Sound Of Perseverance liet ontvallen dat het had moeten zijn wat Control Denied aan het worden was. Het hoe en wat waarom het toch een nieuw Death album werd, kan ik even zo snel niet meer vinden.


In Aardschok 10-2018 staat dat Nuclear Blast nog één plaat van Death eiste alvorens Chuck met Control Denied verder kon.

avatar van Edwynn
4,5
Ja, maar ik zocht even naar de formuleringen van toen.

avatar van jurado
3,5
Hoe geweldig ik alle albums van Death vind, bij The Sound of.. haak ik af.
Er gebeurt van alles best een boel maar ik mis toch wel goede songs.
Met Richard Christy, ongetwijfeld een puike trommelaar, achter de drumkit wordt het ook enigzins rommelig.
De muzikale acrobatiek gaat mij ook best tegenstaan.

Krappe 3.5 * Dat is laag voor mijn algehele Death waardering.

avatar van ZAP!
4,5
I told you once, and I will say it again…

HiLL schreef:
Ik ben nu echt geinteresseerd wat mensen mooi vinden hieraan? Kan iemand mij dat eens haarfijn uitleggen. Meen het serieus. Dat geschreeuw enz..
Gevalletje if you have to ask you'll never know? Ik kan het niet echt (of echt niet) uitleggen, en voel me eigenlijk niet zo geroepen, ook. Vind je het niks? Nou, klaar.

Zeer geslaagde zwanenzang van Chuck Schuldiner en Death. Nog verder het prog metal pad op en ook veel ruimte voor melodie (ik hoor af en toe gewoon Maiden of iets in die richting voorbij komen), maar zonder een centje bruutheid in te leveren. De zang wordt kennelijk niet door iedereen gewaardeerd, maar ik vind dat hij hier puur vuur spuwt - en da's een compliment, laat ik het er maar bij zeggen. De nummers zijn nou niet meteen helemaal te doorgronden, maar zo heb ik ze graag.

Echt vreemd dat ik de laatste jaren met de latere Death niet wat aanvangen kon. Bij deze, en met de aanstaande draaibeurten ga ik dat es wat inhalen. De cover (hoes) is shit, ja, maar de cover (priest) doet niets onder voor het origineel (vind het wel een aparte keuze) - misschien moet ik ‘Painkiller’ (plaat) eens herwaarderen, want 3 sterren is niet veel… 'Voice of the Soul' vind ik in tegenstelling tot sommigen zeker níet één van de beste metal instrumentals ooit, maar slecht is 't ook weer niet. Favorieten moet ik nog even over dubben.

4,5*.


avatar van Edwynn
4,5
Via de spotfiets kwam ik dan toch in aanraking met de demo's die zijn ingezongen door Paul Payne, Shannon Hamm en Chuck met een cleane stem. We weten uit interviews uit die tijd dat hij de kant op wilde dat min of meer Control Denied zou zijn. Conclusie: leuk om te horen maar het is maar goed dat Shuldiner uiteindelijk al dan niet onder druk besloot er toch "gewoon" een Death plaat van te maken.

avatar van gigage
4,5
Vlak na de solo bij Scavenger zit er een Iron Maiden vibe / riff in. Is dat Ides of March of vergis ik me nu.

avatar van lennert
4,0
geplaatst:
Net een stapje te ver. The Sound Of Perseverance is nog steeds een meesterwerk, maar het focust zich zoveel op techniek dat het bij vlagen iets te klinisch klinkt. En alsnog vind ik het fantastisch. Maar zo goed als de vier voorgangers is het niet. Met death metal heeft het verder weinig te maken, het is hier echt pure progressive met harsh vocals geworden. De songs zijn net te lang, hebben vette stukken maar missen dan toch een soort cohesie binnen de langere tijdsduur om het net zo goed te maken als voorheen. Is het heel erg? Nee, Voice Of The Soul is een van de beste instrumentaaltjes ooit, Story To Tell is puur genieten en Painkiller vind ik stiekem beter dan het origineel. Nu nog even Control Denied's enige album om het plaatje helemaal compleet te hebben.

Tussenstand:
1. Symbolic
2. Human
3. Individual Thought Patterns
4. Spiritual Healing
5. The Sound Of Perseverance
6. Leprosy
7. Scream Bloody Gore

avatar van RuudC
3,5
geplaatst:
Het voelt allemaal zo unheimlich aan. De screams van Chuck, het laatste beetje death metal dat de band nog in zich heeft en dat het vooral klinkt als Control Denied (en dus niet die geweldige zanger heeft). Natuurlijk herken je er wat Death in terug, maar het materiaal is zo afstandelijk. Ik herken duidelijke Control Denied riffs, maar daarmee verzandt de band vaak in wat matige liedjes waarbij de solokunsten van de muzikanten regelmatig de boel moeten redden. Het is daarom dat Voice of the Soul een van mijn favoriete nummers van dit album is. Ik kan The Sound of Perseverence onmogelijk een slecht album noemen, maar ik heb er gewoon niet echt een klik mee.


Tussenstand:
1. Human
2. Spiritual Healing
3. Symbolic
4. Individual Thought Patterns
5. Scream Bloody Gore
6. Leprosy
7. The Sound Of Perseverence

avatar van trebremmit
4,5
geplaatst:
Afstandelijk begrijp ik niet zo, het is toch een en al emotie dit album? Dat vind ik juist ook zo knap hier, technisch geweldig en toch zulke spannende nummers maken waarin je veel emotie hoort en voelt.

avatar van jurado
3,5
geplaatst:
Ik begrijp wel wat RuudC zegt. Het is naar mijn mening teveel muzikale acrobatiek, Human is wat mij betreft de ultieme plaat waar technisch vernuft én goede songs tot een geniaal album is gesmeed.

avatar van ABDrums
geplaatst:
jurado schreef:
Ik begrijp wel wat RuudC zegt. Het is naar mijn mening teveel muzikale acrobatiek, Human is wat mij betreft de ultieme plaat waar technisch vernuft én goede songs tot een geniaal album is gesmeed.

Vanochtend in de bus heb ik Human (weer) gedraaid, en eigenlijk dacht ik precies hetzelfde als wat jij hier nu verwoord. De songs klinken allemaal nog steeds bruut en moddervet, maar de enorme technische progressie wordt daarin perfect verwerkt. Symbolic legt dan nog weer wat meer de nadruk op het progressieve, iets dat ik ook erg kan waarderen, maar voor mij is Human echt de ultieme Death-plaat; de bruutheid van de eerste drie albums gecombineerd met het technische vakmanschap van de laatste 3 à 4 albums.

Tevens staat mijn favoriete Death-song ook op Human, dus dat werkt ook in het voordeel van het album om de titel 'favoriete Death album' in de wacht te slepen.

avatar van jurado
3,5
geplaatst:
Human zal altijd een streepje voor hebben, 1991 was voor mij een magisch muziekjaar. Met het ene been nog zwaar in de thrash en deathmetal en met het andere in de alternatieve muziek. Human, Blessed are The Sick, Arise tegenover Nevermind, Ten, Blood Sugar Sex Magick etc etc.

Gast
geplaatst: vandaag om 13:01 uur

geplaatst: vandaag om 13:01 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.