Death - The Sound of Perseverance (1998)

Heb death kapotgedraaid dus nu is het tijd voor deze. hopelijk bevalt hij me even goed.

Spirit... Crusher! Heerlijk nummer.

Wat een krankzinnige solo's, riffs en maatwisselingen hier! Dit was precies de juiste plaat om een krankzinnig goede carrière mee af te sluiten!

Ik zal hier later zeker op terug komen, want zoals bij alle albums van Death, heb ik altijd moeite om er een stem aan te kunnen koppelen ;).

Ach, er is maar een stem die je kunt geven en dat is 5*

inderdaad

Ben een trouwe fan van Death, ook al ben ik er pas later mee in aanraking gekomen. Bezit alle albums van Death, ook de nodige demo's en bootlegs heb ik. Vind toch echt dat dit album het meesterwerk is van Chuck. Krachtig en technisch, lekkere schelle vocals. Wat mij betreft een ware metal klassieker met stuk voor stuk heerlijke nummers, (zelfs de painkiller cover ja). 5*

Verdomd, jullie hebben me nieuwsgierig gemaakt, nu moet'k dit album ook hebben!

Maar toch eerst scream bloody gore aanschaffen denk'k.

Deze ligt wel meer in de lijn van Symbolic (waarvan ik zag dat je 'm in je top 10 hebt) dan van SBG.

Halfje verhoogd naar 5*, hoe vaker ik hem draai hoe beter de plaat wordt. Had niet gedacht dat ik een andere plaat van Death dan Leprosy (jaja, ik weet dat ik daar waarschijnlijk alleen in stond, hou het op jeugdsentiment) ooit nog beter zou vinden.

Leg nu voor de gein eens Scream Bloody Gore naast deze en doe alsof je niet weet dat het door dezelfde man geschreven is.

Persoonlijk vind ik dit album te ver doorgeschoten in technisch geweld en qua sfeer laat de gehele plaat mij tamelijk koud. Desondanks is het echt een pracht van een plaat, maar op de één of andere manier loop ik er niet bepaald warm voor. Individual Thought Patterns is wat dat betreft mijn parel van Death.

98? toen ik dit beluisterde dacht ik meer aan begin jaren 90.

Dan is er wel heel snel heel veel veranderd in de metalwereld. Al kan ik me voorstellen dat het vast heel aardig was geweest in die tijd en veel mensen er nu nog een goed gevoel bij krijgen.
Maar als je dit nu voor het eerst hoort is het toch wel erg verjaard.

Verder is het muzikaal wel aardig, goeie gitaarsolo's en drumpartijen maar die zanger heeft nogal een kutstem vind ik.

ga je mond spoelen

Muzikaal wel aardig is te zwak uitgedrukt. Dit album lijkt misschien af en toe wat rommelig maar het zit wel degelijk heel erg goed in elkaar. Het technische niveau ligt ook ontiegelijk hoog hier.

En tja kutstem, ik hoor het op zich vaker (al is het dan wel vaak onder niet-metal luisteraars). Chuck is wel de man die de grunt erin geholpen heeft en over het algemeen bijna als een God gezien wordt in de (death)metal scene, en niet alleen op basis van z'n gitaarspel.. Maar ieder zijn eigen smaak natuurlijk

Dat kan ik beamen. Ik zeg ook nergens dat het een rommeltje is. Het lijkt zelfs af en toe wel op symfometal. Meteen ook iets wat ik persoonlijk niet echt zoek in metal. Heb het liever wat rauwer.



Dat wil ik best geloven. Heb er ook niet dermate veel verstand van. Maar ik ben grunts wat lager gewend en dan komt dit wat raar over.

Achja dit zijn ook niet echt grunts meer daar heb je gelijk in, op Scream Bloody Gore tot en met Human grunt Chuck wel echt, die albums hebben ook een zwaarder gitaargeluid. Misschien eens leuk om die te bekijken als je zware metal zoekt?

Chuck's stem is hier inderdaad zwakker dan op de rest van de Death platen.

Mijn laatste aanwinst binnen de Death-collectie (samen met Individual Thought Patterns) - nu alleen Scream Bloody Gore nog en dan is de boel compleet!

Mijn favoriet was eerst Spiritual Healing, naderhand kwam daar Symbolic bij toen ik eenmaal aan de nieuwe grunt-stijl was gewend.

Na een eerste luisterbeurt van The Sound Of Perseverance moet ik zeggen dat de muziek weer enorm gaaf klinkt. Kan nog niet zeggen dat er iets is blijven hangen maar de eerste indruk was zeer zeker positief, vooral het drumwerk is erg tof. Vocaal gezien vrees ik dat ik weer even moet wennen, want in vergelijking met Symbolic is de grunt nog meer richting scream gegaan. Dat vind ik jammer, want het gaat toch ten koste van de bruutheid. Maar misschien wen ik er nog aan.

Spirit Crusheeeeeeeeeeerrrrrrrrraarghhhhhhhh!!!!! VET!!!

Luister deze plaat voor het eerst in jaren weer eens en de magie is nog steeds niet uitgewerkt.
Spirit crusher rost de pannen zo snoeihard van het dak en Voice of the soul is zo woest mooi dat ik spontaan een 4,5* uitdeel.
Gaat dat horen!

Wat een heerlijke plaat!

Dit is de eerste plaat die ik van Death eens onder het gehoor heb genomen. Ik ben heel erg benieuwt naar de rest van het werk en ik denk dat ik dus van achter naar voren ga werken.

Wat deze betreft. Meesterlijk riffs en zang. de geluiden die Chuck voortbrengt zijn werkelijk geniaal niet alleen de heerlijk vieze refreinen (dat is een compliment). maar meneer heeft de Painkiller cover ook goed gedaan. en komt zelf tot een hoogte die ik alleen Halford nog heb horen bereiken.

4.5*

Gewoonweg topplaat!!! Dit is ook wel het meest technische en complexe album meteen die Chuck heeft geschreven, maar wat een dijk van een nummers staan hier op. Het allesverwoestende Flesh and the Power it Holds, maakt dit album al tot een über-klassieker.
Symbolic zal altijd wel mijn favoriete Death-plaat blijven, maar dit album doet zeker een flinke gooi om daar gevaarlijk dichtbij te komen. Jammer dat het de laatste zou zijn.

Overigens, wie dit muzikaal geweldig vind, maar de vocalen van Chuck niet om aan te horen vind, raad ik aan om Chuck's side-project Control Denied uit te testen. Muzikaal in dezelfde lijn, maar met cleane vocalen van Tim Aymar. Ook zeker een aanrader.

4,5 punten voor deze TSOP

"Klassieker" "geniaal" "Death, de beste Death Metal band ooit" "Een voorbeeld voor het genre, waar veel bands nog een voorbeeld aan mogen nemen"

Enkele citaten die ik her en der heb gehoord.Dat zal nog eens wat worden, denk ik dan ook nog. Ik ben weer eens te naïef, of is dit misschien gewoon niet het album om in te stappen ?

Het klinkt nogal niet Death Metal en vind ik. De thrashy riffs; de transparante en droge productie; de hoge, ielige zang; de uitgesponnen solo's; het doet me eerder aan een technische Thrash plaat met hier en daar wat Death Metal elementen. Vocaal vind ik het enorm slecht. De muziek is bij momenten onderhoudend, maar af en toe blijft het maar een beetje in zijn eigen gitaarspel hangen en op sommige momenten is het zelfs saai omdat ik gewoon te weinig wordt uitgedaagd. Het drumwerk verdient wel een pluim, dus het eindigt niet helemaal met een teneur.

Dan moet je Scream Bloody Gore tot en met Human luisteren als je echte Death Metal wilt. Na Human werd de nadruk niet meer op hardheid maar op techniek gelegd.

Heerlijk en technisch hoogstaand album. Wil dit geen Death Metal meer noemen maar prog Death.

Denk als Chuck nog in leven was geweest dat hij meer richting de Death Jazz was uitgeweken!

Chuck was dan meer de klassieke heavy metal kant opgegaan, met een scheut prog (zie Control Denied). Death was na dit album namelijk opgeheven. Maar het is zeker waar dat de latere Death albums een hoop jazz invloeden hadden. Wat mij betreft een zeer positieve ontwikkeling. Chuck hield ook erg van jazz muziek en nam dan ook jazz-nummers op. Jammer dat z'n familie vooralsnog niks vrij wil geven.

Dit album heb ik toch maar in mijn top 10 laten neerdalen. Wat een geniaal album, met louter hoogtepunten en er wordt gemusiceerd als Maradonna, Pele en Cruijff voetbalde op hun best.

Wat een ongelooflijk veelzijdig muzikant was Chuck toch! Voice of the Soul geeft mij nog elke keer kippenvel.

Ik heb onlangs de cd gekocht met als bonus een (h)eerlijk rauw optreden ergens in Duitsland op DVD.

Hopelijk komt er in de nabije toekomst nog eens een mooie Death boxset op de markt met veel onuitgebracht materiaal die nu volgens mij in het bezit is van zijn moeder.

Chuck was een intelligent wezen. Een man die verantwoordelijk is voor de evolutie van een (sub)genre en dat deed zonder te struikelen over tekstuele duistere cliché's maar zich manisfesteerde uit een meer psychologisch en filosofisch kader. Een bijzonder getalenteerde muzikant. Waarom dan toch deze wat koude waardering voor dit werk?

Mijn grootste makke met dit album zijn de vocalen van Chuck. Waarop voorgaande albums zijn zang oprecht verontwaardigd en kwaad klinken komt het hier te geforceerd en iel over. Ik heb overigens geen idee of dit verband heeft met de ziekte die Chuck (later) onder de leden had. Toch staan mij de vocalen dermate tegen dat ik The Fragile Art of Existince van Control Denied prefereer boven deze.

Tweede punt wat mij niet grijpt zijn de drums van Richard Christy. Wederom te geforceerd, te opvullend en weining begeleidend aan de song. Gene Hoglan deed het op de voorgaande platen een stuk beter.

Deze is wat mij betreft op alle fronten minder dan hun meesterwerk Symbolic. Natuurlijk valt er weer te smullen van Chuck's gitaarpartijen maar op song, productie en intensiteit legt deze het af.

Nee, Chuck kreeg hier pas last van kort nadat The Fragile Art of Existence af was (1999). Overigens heeft die tumor er waarschijnlijk al vanaf z'n 16e gezeten, maar dan hadden we het op eerdere albums ook al moeten horen.

Chuck heeft altijd gezegd dat de verandering van lage grunt naar steeds schellere scream natuurlijk was. Ik vind het een vooruitgang, maar ik hoor inderdaad vaak dat velen dat niet met me eens zijn.