Death - The Sound of Perseverance (1998)

Ergens vind ik het dan ook wel weer tof dat de verandering van vocale expressie een bewuste keus is geweest. Brrr, van de verhalen over de strijd die hij met zijn ziekte streed word ik nogal ongemakkelijk. Er is toendertijd een hele 'fundraising' opgezet om geld in te zamelen om zijn ziekte te kunnen behandelen. Helaas heeft het niet mogen baten.

Amerika hè... In elk ander land was hij gewoon geholpen, dat geld komt dan later wel... Eeuwig zonde, wat mij betreft was Chuck de beste muzikant die er rondliep.

Wat een ongelooflijk veelzijdig muzikant was Chuck toch! Voice of the Soul geeft mij nog elke keer kippenvel.

Voice of the soul is geniaal, die zich in het rijtje Orion Metallica gerekend kan worden in mijn geval, voice of the soul gaat richting mijn top 10 allertijden! Genialteit ten top

Wat een vuurwerk: die riffs, die solo's, het drum- en basswerk. Deze ligt nu op, want ik heb adrenaline in overschot. Chuck, je stem moet ik nog altijd gewoon worden, shame on me, maar de muziek is klasse.

Spirit Crusher is kippevel mooi.

Die breaks in Spirit Crusher, man man man. Ik zit zonder adem...

Voice Of The Soul is zo'n beetje de allerbeste metalinstrumental die ik ooit gehoord heb. Zoveel gevoel. Ontroerend gewoon.

Zeker waar Edwynn, het is dan ook het favoriete nummer van mijn favoriete band.

Zelfs mijn ma, bepaald geen metal-liefhebster, waardeert dat nummer en had het direct over hoe goed gevoel en techniek samengaan in dat nummer.

Heel, heel erg mooi (helaas) laatste album van Death.

Ik heb er bijna een jaar over gedaan tussen Scream Bloody Gore en deze Individual Thought Patterns wegens teveel andere keuzes en ook omdat Death albums al je aandacht en concentratie vergen want dan pas ontdek je wat op die albums staat. Drie maanden geleden was ik al overtuigd en nu nog meer: een begenadigd muzikant heeft ons verlaten. Eerlijk is eerlijk, ik heb nog altijd moeite met zijn stem en gelukkig maar: kan ik lekker opnieuw beginnen, een nieuwe ontdekkingsreis beginnen en opnieuw genieten . Dit is hard, snel, technisch, melodieus en ... bloedmooi. Aan die nooiteindigende discussie welke de beste is (Death album, Metal album) doe ik niet mee, maar ik geniet mateloos van Spirit Chrusher en Voice of the Soul op dit album. Chuck, thank you for the music!

Het enige minpuntje vind ik die cover van Judas Priest, tof nummer daar niet van maar het past totaal niet op dit album. Voor de rest weer een waanzinnig album met als hoogtepunt Spirit Crusher.

Ik laat Painkiller er altijd af als ik dit album speel. Blijft er nog een volwaardig album van 50 minuten over.

Ow komaan! Eén van de beste covers ooit!

Ow komaan! Dan zijn we het gewoon niet eens!

Ik vind Voice of the soul trouwens ook niet zo heel bijzonder, samen met painkiller de twee minpuntjes van deze verder uitstekende plaat.
Flesh and the power it holds is ook een geweldig nummer wat mij betreft.

Painkiller vind ik ook niet echt geslaagd. Chuck's pogingen tot clean zangwerk gaan volledig de mist in. Daar was hij waarschijnlijk zo druk mee dat de geweldige solo van het origineel ook nog eens aan diggelen wordt geholpen.
Ik beschouw het als een bonustrack, ofschoon het toch echt bij het verder geniale album hoort.

Wat een geweldige plaat is dit toch. ben nooit zo'n fan geweest van death dacht ik. Aangezien ik nu thusi zit met een gebroken schouder heb ik alle tijd om een hoop muziek te draairn zo ook deze.

Heerlijke vreemde riffs met scherpe hoeks, er zitten zelfs wat Math metal invloeden in. De cover van priest vind ik juist wel geinig, niet vergelijkbaar met het orgineel, maar wel erg leuk.

Dit is een erg fijn Death album. Het gitaarwerk is fabuleus en het beste dat ik ken van Death. De agressie van de band is volop aanwezig en het baswerk is stukken beter dan het lompe brute werk van de eerste CD's. Death stond duidelijk niet stil in die tijd en wist zich speltechnisch continu te verbeteren. De zang is uniek, maar het stempel Death Metal zou ik het niet meegeven. Painkiller is een missertje, de intentie van Priest ligt echt op een ander spoor en dat lijkt de band niet goed te passen.

dit is een vet album...vooral het gitaarwerk is echt super goed!!!!
De rest van de band doet het ook goed.
Luistertips: story to tell, flesh and the power it holds, moment of clarity.

Ik moest erg wennen aan de vocale verandering. Als ik vooraf niet wist dat het Death was, had ik het niet kunnen raden.

Je hoort duidelijk, zeker vergeleken met het debuut, dat de mannen zich hebben ontwikkeld. Imo gaat het hier en daar zelfs een beetje de symphonische kant op qua songstructuren. En daar gaat het voor mij een beetje mis. Ik wil me metal 'simpel' en recht voor zn raap. Daarom prefereer ik het debuutalbum in vergelijking met dit.

Maar er is weinig mis met dit album. Gewoon een voldoende met als uitschieters voor mij Spirit Crusher en Voice Of The Soul. En met als dieptepunt Painkiller.

Dit album staat werkelijk bol van superieure techniek. Het probleem met dat soort albums - uit met name de progmetal hoek - is soms dat het allemaal nogal klinisch overkomt. Hier heb ik dat helemaal niet, het luistert zooo heerlijk weg, ondanks (of misschien wel dankzij) de zang van Shuldiner.

De enige reden dat deze plaat niet de volle mep krijgt is vanwege - het is al vaker genoemd - de in mijn ogen ietwat mislukte Judas Priest cover.

Hoogtepunten: A moment of Clarity, maar vooral Spirit Crusher; das echt een beul van een song!!

Ik vond deze altijd minder dan Symbolic vanwege de vocalen, maar de laatste tijd stoort de stem van Schuldiner mij niet meer. Nog even en Symbolic zal in mijn top 10 vervangen worden door deze denk ik.

Nieuwe versie The Sound of Perseverance op komst: klik.

Goed nieuws via Relapse, want de meest recente remaster klonk nergens naar.

Ik moet zeggen dat ik soms versteld sta van de titels waarvan de uitgevers menen remasters te moeten maken.
Wat is er mis met de oorspronkelijke versie van The Sound Of Perseverance?
Laat het doorzettingsvermogen van de luisteraar soms te wensen over?

Het artwork is wel iets beter dan het originele. Dat moet ik wel toegeven.

Ik denk dat een 'remaster' en dan vooral de melding daarvan vaak als een soort van verkoopsmiddel moet gelden. Zoals op een zak chips of een doos koekjes; 'nu met verbeterde smaak'.

Heeft vaak ook weinig met geluid verbeteren te maken. Relapse staat er niet om bekend cd's heel erg op te poetsen, maar juist het geluid in zijn waarde te laten en er heel veel extra's bij te gooien. Nodig is het niet natuurlijk.

Een placebomaster

Zoiets ja.

Edit: voor degene met Facebook: Relapse Records | Facebook onder het kopje Free sampler kun je een sampler met nummers van hun label laden. Waaronder de vernieuwde versie van Scavenger of human Sorrow.

Geluid is niet heel anders volgens mij. De drums zijn wat meer (veel) naar voren gehaald, je hoort de hihat en bassdrum iets meer. Verder klinkt t gewoon goed. Misschien iets te hard gemasterd, maar het was al geen zachte plaat geloof ik.

Relapse heeft wel de hoes verziekt. Een berg met tanden..

De demo's zijn deze keer beter dan bij de recente re-release van The Fragile Art of Existence. Er zitten af en toe leuke licks tussen die het album uiteindelijk niet gehaald hebben. Misschien een te hoog 'jamgehalte', maar het heeft wel wat. Volgens Richard Christy speelde Steve DiGiorgio op de demo's van dit album, dus het kan zijn dat hij op disc 2 en 3 op bas te horen is.

Wie is echter Paul Payne? Veel slechtere zangers heb ik niet gehoord, al heeft hij vreemd genoeg wel een behoorlijke falsetuithaal in huis. Het is ook maar goed dat Shannon Hamm met zijn overdreven gekreun geen plek achter de microfoon heeft gekregen. Ook Chuck bakt er 'clean' niet veel van, al is het niet zo erg als op de Control Denied demo's.

Je hoort wel dat Chuck het echt helemaal gehad had met zijn stem (zoals hij ook vaak aangaf), getuige de talloze pogingen tot cleane (lead)zang.

Een beetje een overkill aan constant dezelfde nummers. Wederom interessant om al die demo's eens te horen, maar veel voegt het niet toe, zelfs niet voor een die-hard als ik.