Sailor - Sailor (1974)

Nog eens een paar keer gedraaid de laatste weken, deze leuke LP.
Toen Epic nog geel en niet oranje was.
Groep met een volstrekt uniek eigen geluid.
Men had zich een zeemansimage aangemeten en de muziek sluit daar op aan. Verhalende teksten over het zeemansleven en muziek die hier en daar wat schlagerachtig aandoet en waarbij je zo een havenkroeg voor je ziet, waar het bier rijkelijk vloeit.
Deze muziekjes hadden ook voor hetzelfde geld uit een Amsterdams draaiorgel kunnen komen.

Sailor staat natuurlijk bekend om het gebruik van de nickelodeon, die een apart eigen geluid had.
Dit zijn eigenlijk 2 sta-pianos met de ruggen tegen elkaar, een uitvinding van
zanger/gitarist(!)/songwriter Georg Kajanus en is feitelijk een combinatie van piano's, synthesizers en glockenspiel.
Werd dikwijls met 2 man tegelijk bespeeld.
Traffic Jam (nr. 4 in december 1974) en Sailor (nr. 2 in maart 1975) werden grote hits in Nederland. Let's Go To Town werd ook nog op single uitgebracht maar haalde de Top 40 niet.
Blue Desert, The Girls Of Amsterdam en Josephine Baker zijn ook geweldig.
De rest is ook goed.
Leuke plaat dus, met een hoog feelgood gehalte.
Ook nooit meer zoiets daarna gehoord eigenlijk.
Ben benieuwd hoe deze plaat nu in 2012 ontvangen zou worden.
Voor dit hoogst originele elpeetje de 25e stem en 4 sterren.

Over smaak valt niet te twisten, zeggen ze wel eens. Ik denk dat er over smaak wel degelijk te twisten valt. Je moet alleen smaak goed weten te duiden dan kan daarna de twist beginnen.
Regelmatig kom ik in een kringloopwinkel. Ik heb deze LP daar één keer zien liggen jaren geleden. Toen dacht ik, ik kom morgen wel terug om hem te kopen en slaap er een nachtje over. Toen ik de volgende dag terugkwam was die verdwenen. Dan is het toch wel ontluisterend als deze misschien door iemand gekocht is die er nooit naar geluisterd heeft.

In de laatste zinnen wordt het voortschrijdend muziekinzicht recht gezet met het argument dat als recent een grote groep iets niet noemt dan zal het wel niet goed zijn. Maar als veel mensen hetzelfde standpunt hebben dan hoeft dat nog niet een goed standpunt te zijn. Zoiets heet een drogreden.

Het spelletje van zaaf is trouwens een jaarlijkse top 15 van albums waaruit deze quote:
Kraftwerks Autobahn staat helemaal niet in het lijstje van Oor. Dat is natuurlijk ook opvallend want ze waren ook niet op tijd, de recensie kwam pas in april 1975.
Laten we Kraftwerks Autobahn eens vergelijken met deze van Sailor. Die vergelijking is minder vreemd dan het lijkt, Het stamt allebei uit 1974 en er wordt opvallend veel gebruik gemaakt van de synthesizer. De in die tijd zeer populaire elektrische gitaar ontbreekt volledig. Bovendien gingen beide kwartetten geheel tegen de tijdgeest in naar de kapper onder het motto, liefst zo kort mogelijk. En wat voor mij persoonlijk meespeelt: zowel Kraftwerk als Sailor zouden in 1974 mijn top 15 kunnen halen. Maar hier moet wel de kanttekening bij dat ik maar 25 albums uit 1974 volledig beluisterd heb en dan heb je al een grote kans om mijn top 15 te behalen.

Als ik schipbreuk zou leiden en op een onbewoond eiland zou geraken met 1 LP daar, dan zou ik toch eerder kiezen voor Sailor dan voor Kraftwerk. Het is een beetje alsof je een stripalbum van de Donald Duck moet gaan vergelijken met een literair boekwerkje dat iedereen aanbeveelt. Ik ga in dit geval dan voor het matrozenpakje,

Kraftwerk begint met een ode aan de autobaan. Ik geef toe een prachtig nummer dat de perfectie heeft van een Duitse auto dat almaar door blijft rijden. Sailor begint met kanttekeningen tegen het toenemende verkeer. In deze tijd van klimaatverandering vind ik dit met voortschrijdend inzicht toch een betere keuze.
De stijgende zeewaterspiegel wordt daarna zeer mooi verwoord in het nummer blue dessert waar de woestijn het overschot aan water en de oases de havens zijn. Dan meert het schip aan met grote toeters en volgt het nummer Sailor. Voor mij het beste nummer van de LP. Ondertussen meandert Kraftwerk nog steeds door op de autoweg. Sailor heeft inmiddels een maatschappelijk probleem aangekaart, een zeereis achter de rug en het reisdoel bereikt. Dat reisdoel blijken de meisjes uit Amsterdam te zijn. Nu heb ik zelf een meisje uit Amsterdam dus dit raakt mij persoonlijk.

Als ik de LP van Kraftwerk omdraai dan kiezen ze daar voor de schoonheid van kometen. Sailor gaat voor het vrouwelijk schoon wat enorm fraai wordt uitgebeeld in het nummer Josephine Baker. Kraftwerk blijft in de nacht hangen en in het nummer Mitternacht lijkt het alsof je in een nachtmerrie zit met een lekkend huis vol weerwolven. Sailor vertolkt het duistere nachtleven in het nummer the Street en de nachtmerrie is hier vooral als je niet meer kan ontsnappen uit het huis (open the door) waar je de nacht hebt doorgebracht met een aantrekkelijke enge vrouw (thematisch een soort Hotel California).

Kraftwerk besluit het ritje op de autobahn met een dromerige ochtendwandeling. Ik heb het gevoel dat er steeds hetzelfde vogeltje zit te fluiten en ik half verdoofd rondjes loop rondom een palmboom. Sailor vertrekt weer naar de haven en eindigt met de wijze woorden “ laat je dromen vanaf nu geen stof vergaren, maak er gewoon het beste van”. Dat kan ik beter gebruiken als ik desolaat op een onbewoond eiland zit.

Had ik al ergens geschreven dat ik Sailor een onderschat album vind?

Ik heb dit album nu samen met Trouble + 1 bonustrack op één CD uit 2008 van 7T's Records, een sublabel van Cherry Red. Mooie uitgave met in het boekje een korte geschiedenis van de band (mede door Georg Kajanus geschreven) en alle teksten (inclusief de ongekuiste versie van Sailor), dus ik heb verder niets te klagen, maar één ding valt me op. Achterop de inlay staat de tekst "Mastered by Tim Turan at Turan Audio", maar als ik met de koptelefoon luister hoor ik op The street een paar onrechtmatigheden die er bijna op lijken te wijzen dat voor dat nummer een oude vinylplaat is gebruikt. Tussen de allereerste en de tweede noot hoor ik een typisch vinyl-kraakje, ik hoor "tikken" op de secondes 0:07, 0:29, 0:30 en 2:55, en vanaf 3:27 tot en met het einde hoor ik ook weer typisch vinyl-gekraak, vooral duidelijk te horen tijdens het wegsterven van de allerlaatste noot. Bij gewoon afspelen via de boxen valt dat allemaal niet op, maar het is vreemd om zoiets tegen te komen op een uitgave die zo zorgvuldig is behandeld (en van een subdivisie van zo'n gerenommeerd label als Cherry Red).
        Los daarvan: tjonge jonge, wat heb ik toch al een halve eeuw lang plezier van deze vrolijke en uniek klinkende plaat. Met name het kwartet nummers vanaf Sailor heb ik op mijn oude vinylplaat bijna grijsgedraaid.