Het Zesde Metaal - Ploegsteert (2012)

Het Zesde Metaal had een stroeve start bij mij (voorprogramma Roosbeef, maart 2009) en pas meer dan drie jaar later was er de ommekeer. Ik hoorde dat het titelnummer van dit album over wielrenner Frank Vandenbroucke ging, maar ik verstond er geen zak van. Dus zocht ik de tekst op en toen viel het kwartje ineens. Het accent van Wannes Cappelle is helemaal niet zo onverstaanbaar. Daarna luisterde ik Ge Zwiegt met tekst en dat was nog vele malen mooier dan het titelnummer. Die tekst is zo ontzettend tijdloos, ik denk dat ik dat nummer over twintig jaar nog steeds regelmatig ga luisteren. De andere teksten zijn ook van een enorm hoog niveau. De muziek is op de juiste momenten zeer bescheiden of juist aanwezig - lekkere outro's bij Verhus en Benauwd. Akattemets moet ik binnenkort ook maar eens proberen (iemand met een link naar de songteksten?).

Het Zesde Metaal – Ploegsteert

Als Hollandse liefhebber van de Vlaamse taal en dan meer specifiek wanneer die gerelateerd is aan wielrennen - wielrennen kijken op ‘de Belg’ is haast een literaire sensatie – zal het u niet verwonderen dat ik verzot was op het nummer Ploegsteert vanaf het eerste moment dat ik het hoorde. Het levensverhaal van Franck Vandenbroucke is natuurlijk al tragisch genoeg, en in dit nummer wordt dit nog eens extra duidelijk. Muzikaal heel klein gehouden en met een tekst om u tegen te zeggen. De tekst zit vol perfect lopende zinnen en dubbelzinnigheden. “En ‘t volk zei: ‘Kijk, hier komt de man, ‘t talent drupt d’er in dikke druppels van” is een van mijn favoriete. Of de slotzin: “De Schepper had compassie: je mocht gaan. En God zei: ‘Kom maar weer, ik ga er staan.” Voor mij is het nog altijd onduidelijk wie er nu wordt bedoeld met dat laatste ‘God’. Is het nu VDB zelf (‘God’ was zijn bijnaam), of de Schepper? Beide uitleggen zijn mooi.

Bij nadere beluistering van het album blijkt het bol te staan van zulke mooie nummers. Muzikaal is Het Zesde Metaal van meerdere markten thuis, van intieme, kleine nummers (‘vanonder’, ‘broers’, ‘met drie’) tot grootse muzikale uitbarstingen (‘verhus’), maar de echte kracht van dit album zit hem toch wel in de teksten.

De kleine nummers op dit album zijn wel mijn favorieten. Nummers over familierelaties (‘broers’ en ‘met drie’) zijn erg aandoenlijk. Ook al ben ik nog ver verwijderd van de leeftijd waarop je aan kinderen begint te denken, de teksten weten me toch te raken door de oprechte toon en treffende zinnen. Uit ‘broers’: “Hij weet het altijd beter, maar jij weet toch het meest. Hij loopt fluitend door de deuren die door u geopend zijn geweest.” Voor mij een erg herkenbare omschrijving van de relatie tussen twee broers.

Minpuntje vind ik ‘in de plaaster’, weliswaar een welkome poppy afwisseling, maar door de haast blasfemische tekst, een beetje flauw vind ik hem zelfs, is dit voor mij toch het spreekwoordelijke lelijke eendje tussen de prachtig witte zwanen.

Een ander hoogtepunt is “Oe est Meuglijk”, over de zelfmoord van een vage kennis. Met een prachtige opbouw waarna de muziek wegvalt voor de laatste regel: “Ik weet het niet meer zeker. Maar de laatste keer in mei. We kruisten bij het oversteken. Heb ik dan goeiedag gezegd?”

Bij ‘Benauwd’ springt voor mij vooral het volgende onsterfelijk chiasme eruit: “Soms krijg je marbels voor uw parels, soms krijg je geld voor uw mest.” en het slotnummer ‘met drie’ over de zwangerschap van zijn vriendin is een en al aandoenlijkheid.

Ach nu ik dit zo typ met het album aan op de achtergrond vraag ik mij eigenlijk af waarom ik hier maar 4,5* voor heb staan. Daar maken we dus mooi de volle mep van, en het album van 2012 voor mij!

Best Wannes,

Gij zijt van Wevelgem (niet zo erg ver van Ploegsteert) en ik ben van Ardooie. Van hier tot aan de cultuurkapel de schaduw en weer, tot daar gaat onze band. Je hebt tenslotte dit album in de schaduw opgenomen. Hier in het dorp was het rap gekuist, maar het gevoel dat is gebleven, dit album voelt zich thuis (hier bij mij).
Ik wil een voorschrift voor ziektecongé met u. Een cd en een boekje. je zei: „Het is een win-win situatie”. En weer hou ik mij van de dommen en leg ik uw album op. Het is weer om te blèten, en weeral gaat het er niet van komen, dat ik dit album beschrijf, en weer ga ik het niet goed genoeg vinden. Er is geen plan, alleen genieten wat me overkomt. Niet dat ik niet functioneer. Het is niet te opereren. Laat het gerust, laat het gerust.

Het was voor de Kunst dat je die dag in Wevelgem werd geboren. Lang voor dat je praatte kon je al met de woorden spelen. Je was als kind al fan van Willem Vermandere maar het was Flip Kowlier die u het West-Vlaams aanwees.
En voordat je het wist had je een schrijversblok. De radio’s negeerden uw debuutalbum bijna volledig. Alleen sommige pers zei: ik wist van niets maar God is van ons land en maakt muziek.
Ondertussen waart ge samen met uw Ijslandse vriendin en had je 2 zonen. Die zorgden ervoor dat de pen weer begon te vloeien. Je had ondertussen uw maten laten zitten voor professionals, maar je zei: „Ik Haat U Nie". Je had een biografisch nummer geschreven over een wielrenner uit Ploegsteert en opeens was je wereldnieuws. Ze pakten u dan mee van de laatste show tot andere shows en de camera’s plakten aan uw vel: „Het lijkt wel de nieuwe Willem Vermandere”. Het volk zei: „Kijk hier komt de man, het talent druipt er in dikke vloeistof van”. Ze pakten u mee als Antwerpenaar. Je zei: „Dat ben ik niet. maar ik kom weer, ik ga er staan. Ik ga niet ontgoochelen.”
De woorden kleinkunst klinken hard in iedere taal. Het is kleineren zonder het te weten. Dat ze uit de mond komen van uw maten. Waar had je het verdiend? Het is zo niets ontziend. Je kon er ondanks alles van genieten maar zonder pen en papier. De muziek waar je nog mee samenhing, was het gedaan. Uw maten zeiden: Ga niet weg, we blijven fan. Ga niet weg, we blijven fan.
De schepper had geen compassie je kreeg geen MIA en God zei: „Er zit een reukje aan, er zit zelfs doping in zijn pen”, ik wist dat hij een MIA had verdiend.

Een warm album wordt niet afgestraft. Het volk brult en toont zijn macht. Het prijst en het regent lofbetuigingen. Ook vanwege mij. Met veel woorden en lawaai. De muziek tokkelt binnen, uw woorden vallen binnen. De nummer 1 is nog niet binnen, maar hij is op komst, ik ga het niet tegenhouden, als deze review af is, is het zover. Ik heb het namelijk in de hand. Als je stilstaat ga je achteruit, tijd voor vernieuwing aan de top. Het leven stokt, al doet het zijn best, je glipt niet door de mazen, je bent erkend. Ik weet dat je het niet anders had gewild. Je kunt mij de duivel aandoen, maar de waarheid is ik laat mij doen. Hier bij u, hier bij u is het goed.

Broer, het is niet dat ik niet content ben met u, maar ik maakte het u altijd lastig. Ik pakte uw kamer in. Ik weet het nog altijd beter. ik speelde met uw benen. Ik maakte alles kapot dat je bouwde simpel weg omdat je het opnieuw zou kunnen bouwen maar deze keer beter. Je belette me van ‚k vraag het aan’ te schrijven. De Fixkes waren mij namelijk voor. En met de tijd, zal ik niet te ver van u wonen. Wat je bent een broer voor het leven, echt en wel gelukkig maar.

Broer, het is niet dat ik niet content ben met u, maar ik had altijd last van u, aan mijn been soms. Ik moest mijn kamer delen. Je wist het altijd beter maar ik wist wel beter. Je liep vlot over mijn weg die ik zo moeilijk geplaveid had. Ik hou u in de gaten als we niet samen dwaze dingen doen. Ik stelde hem voor aan mijn maten maar dat doet hij ook. Ik leerde hem de binnenbaantjes kennen. Met de tijd in het verschiet vervaagt het verschil, kruip niet te ver van mij. Want je bent een broer voor het leven, echt en wel gelukkig maar.

Ouders, ze zijn zoveel verouderd. 1 voor 1 maakten we brokken. 1 voor 1 gaan we vertrekken. We zullen er zelf voor kiezen. We zullen er niet vanonder uit kunnen muizen want al wie kwam is niet gebleven. Alles is om af te geven. De grote ziektes van het leven daar zijn we niet van gespaard gebleven. Ge kunt er namelijk niet vanonder muizen.

Ik krijg het niet uitgelegd. Ik zou u mijn beste review ooit willen geven maar mijn hart is hier graag thuis. Ik moet 2 keer durven peinzen voordat ik iets beslis. Je gaf me een fantastisch album maar ik had al een nummer 1. Ik wist: „het is een kwestie van tijd. Onvermijdelijk. gelijk achteraf.” Toon ik aan Portishead berouw? Kan ik hen daarin vertrouwen. Uw ogen vroegen of ik u graag zie. Ik zeg „ja”, maar eigenlijk is het zo simpel niet. Ik krijg het nog altijd niet uitgelegd. Dat het mijn schuld ging zijn wist ik al van de 1ste dag. Zeg dat je het niet wist, dat je zo’n mooi album hebt gemaakt. Ik geloof u wel.

Mijn leven is een quiz, ik ken uw vragen ondertussen al van buiten. De antwoorden laten op zich wachten, het is multiple choice, veel te multiple choice. Uw leven staat op stelten, als je niet tourt met uw groep, dan doe je het alleen of doe je theater. Je bent altijd bezig, kwestie van niet stoppen en als je toch stopt: ga op reis, je hebt het verdiend.
Ik vrees dat je uw beste teksten al hebt verspild. Keek je misschien wat scheel, toen je dit album hebt gemaakt? Naar uw eigen situaties? Het is herkenbaar, ik geloof alles van wat dat je zegt want jij leeft in het echt. Uw vragen zijn echt. Het ligt dus niet aan u. Je bent niet ziek, Je leeft op deze planeet en dit album is de afspiegeling van de vragen over het leven van een gewone mens.

Ik probeer u te vergeten, maar ik weet nog perfect hoe het nummer gaat. Men zocht naar uw woorden, maar de teksten staan in het Algemeen Nederlands. Ik had dit niet zien aankomen. Ik heb uw woorden oneindig veel beluisterd. Ik kan het nog moeilijk geloven. Heb ik iets misdaan? Dat het vuur maar niet kan doven. Ik kan er niet tegen die vragen waarom? Het is vissen naar redenen hoe dat het komt.
In het begin twijfelde ik nog tussen uw andere nummers. Een beetje als kiezen tussen goede maten. Tot mijn spijt heb ik ondervonden, dat dit toch echt wel mijn favoriet is. De tijd is een genezer maar ons trok hij nog meer naar elkaar. Gasten gelijk Wannes Cappelle zijn verrezen, maar ik speel dat niet klaar.
Als het voorkomt dat ik toch nog genees, dat ik een ander nummer heb. Dat ik uw nummers niet meer luister, wat je nooit geschreven hebt. Gaan we dan eens naar een optreden? Zeggen dat we het verstaan? En samen vergeten, ons laten gaan?
Ik zwijg omdat ik dingen niet kan benoemen of uit geluk. De woorden zijn met veel te veel, ik krijg ze niet door mijn keel. Ik zwijg omdat ik dingen niet kan benoemen of omdat ik de muziek voor zich laat spreken. Ik zoek naar redenen om het te verstaan. De piano, de viool, uw woorden, maar oplossingen zijn zo simpel niet.

Ik ga u niet bij naam noemen, omdat dat de mensen stoort. Niet waarom dat jij gegaan bent, maar wel hoe, dat zeggen ze voort. Hoe is het mogelijk? Blijkbaar stond het in de gazet, maar ik weet het via mijn broer. Hoe is het Mogelijk?
Zaten er spoken in uw hersens? Had uw peinzen een platte band? Zat er sleet op de formule? Zat er stof op uw verstand? Werd je gepest of was het een vrouw die je niet krijgen kon? Of was het ander lijfelijk lijden waar dat je nu van zijt verlost? Hoe is het mogelijk?
Hoe is het mogelijk dat ik u niet hielp. Ik heb u nooit echt graag gehad, ge had dat ook wel in de gaten. Maar nu dat je er niet meer zijt, tel ik u toch gelijk bij mijn maten. Graag gezien zijn door de mensen, kreeg je nooit onder de knie. Onderzoek heeft uitgewezen: er zijn teveel gasten gelijk gij.
Had ik u moeten helpen toen je iets vroeg aan mij paar dagen ervoor? Ik had het te druk, ik vraag me nog altijd af wat indien ik u toen had geholpen. Waart ge toen gebleven? Was het dan wat uitgesteld? Was dat de druppel? Ik hoop oprecht dat de volgende keer mij iemand zoiets vraagt dat ik tijd ga maken. Ik weet het niet meer zeker, maar toen ik dit nummer voor het eerst hoorde paar maanden nadat ik het vernam, heb ik toen geweend?

Ik ben benauwd voor het witte blad, ik ben benauwd om iets op te schrijven over dit nummer. Dus ik maak niks af. Ik leef in het klad. Ik heb gebluft, ik heb gelogen, ik liet iedereen in de waan. Ik kan niet anders dan ontgoochelen. Ik heb het mezelf aangedaan. Ik heb nooit mijn recensie afgewerkt van dit prachtige album. Met wat woorden op een wit blaadje en wat noten in mineur. Ben ik nu een vogel voor de kat, een mug op een witte muur? Soms krijg je knikkers voor uw parels van teksten, soms krijg je geld voor mindere teksten. Vraag dat maar aan Wannes Cappelle. Voor jullie gaan vragen aan mij. Hoe, Waarom of wat? Ach, ik vul ook gewoon maar mijn dagen met muziek van Het Zesde Metaal.

Mijn wereld is gestopt met draaien rond jullie, ik ben er nog dronken van en zie nog niet klaar voor ogen. Ik kon het eerst niet geloven, ik deed het voorzichtig en wou nog niet teveel stoefen, Je weet nooit wat ze onthouden. Van nu voort heb ik 3 albums die er bovenuit steken.
Dit gaat zo verder, het wordt moeilijker. Ik volg mijn gevoel, het heeft weinig zin maar ik doe het toch in mijn gedachten. Is dit album nog niet wat te jong?
Ik wist het direct, ik was enthousiast, ik kon niet wachten om het te zeggen tegen jullie maar dit is het grootste werk dat ik ken. jullie vroegen mij: „Ga je het liever zien dan ons”. Ik zei: „Ik weet het niet, maar vanaf nu zijn jullie met drie.”

Dank u Wannes, het is een album die geholpen heeft met de verwerking. en het nog altijd doet. Het is een album die me tot tranen toe kan bedwingen en het nog altijd doet. Na zoveel luisterbeurten. Het is een album waar ik veel levenswijsheid en inspiratie uit haal. Het is een album waar ik mezelf in terug kan vinden. Hoe is het mogelijk dat een album die puur over Wannes leven gaat zo iemands leven kan weerspiegelen maar op een andere manier bekeken? Oe ist meuglijk?

Mijn eerste kennismaking met HZM was via het Vlaamse TV-programma De laatste show in 2012, waarin ze het titelnummer van hun 2e album ten gehore brachten. Hoewel ik van ver boven de rivieren kom en ik de volledige tekst niet direct verstond, kwam het nummer als een mokerslag aan. Ik kende het tragische verhaal van Frank Vandenbroucke en had daarom weinig woorden nodig om diep geraakt te worden. Dit mede door de stem van Wannes en de prachtige begeleiding van de band. En ik weet niet hoe het komt, maar telkens wanneer ik dit nummer hoor, komen de brok en de waterlanders. Misschien heeft dat te maken met het het wielrennen zelf. Ik ken geen enkele sport waarin zoveel moed, heldhaftigheid en tragiek hand in hand lijken te gaan. Ik kijk altijd vol bewondering naar zo'n peloton dat als een horde in volle vaart over een landweg raast en geen angst lijkt te kennen. En ik ken geen sport waar de verlokkingen van het grote geld en dopinggebruik zo op de loer lagen/liggen. Ploegsteert verwoordt en verklankt dit n.m.m. perfect.
Wannes Vanvelde schrijft prachtige poëtische teksten die recht m'n hart in gaan.
Ik heb de band twee keer zien en horen optreden en was telkens diep onder de indruk van hun muzikaliteit.
Tom Pintens, de toetsenist en stille kracht, heeft helaas te vroeg het tijdelijke met het eeuwige moeten verwisselen en wordt node gemist.
Inmiddels heb ik al hun albums, die ik regelmatig en met veel plezier beluister. Deze band verdient een groot publiek.