Killer Mike - R.A.P. Music (2012)

Klinkt echt heerlijk dit.

Topper is toch wel Don't Die wat een track is dat zeg! Maar de rest is ook gewoon erg lekker. Beste wat ik tot nu toe gehoord heb dit jaar. 4,5*

Koop dit album op vinyl vanaf € 37,99. Wat krijg je er dan bij? Een huiskamerconcert van Killer Mike?

Aan de overkant van de ocean is die ook $30. Ze moeten wat in deze tijden he...

Op bol.com moet je hem sowieso niet halen. Als je een wat groteren bestelling doet is hhv.de een betere site. daar kost hij een geeltje.

en dan heb je 2 plakken coloured, waarvan 1 plak instrumentals. prima prijs. verrassend album dit, had gezien de hoes en reacties niet zo'n frisse plaat verwacht. 45 minuten is ook precies goed.

Jawel, maar 10 euro verzendkosten. Kom je nog altijd op dezelfde belachelijke prijs uit. Nee, dit wordt gewoon een aanschaf op CD. Die van El-P is een stuk voordeliger, schaf ik die mooi aan op plaat.

Kijk, dat lijkt erop. Bedankt Niek.

Klinkt goed na eerste luisterbeurt

Dit klinkt fantastisch na meerdere luister beurten. Sinds ik dit ken luister ik het elke dag minimaal één keer en dat waren de afgelopen drie dagen. En eens met Nedbed betreft 'Don't Die'. Reagan is overigens erg tof met die samples.

Killer Mike, de eeuwige gastartiest. Met zijn ijzersterke bijdrage aan de Grammy-winnende gigahit The Whole World van OutKast, was de geboren Michael Render in één klap wereldberoemd. Vijf soloalbums later zijn het nog steeds gastoptredens die hem in het collectieve geheugen bewaren. Elk van zijn platen bleef steken in de middelmaat, wat de vraag rechtvaardigt of de beste man wel in staat is zelf een album te dragen. Hij zou zich kunnen verschuilen achter het feit dat zijn producers tot voor kort niet direct tot de eredivisie van hiphopland behoorden (een enkele uitzondering daargelaten), maar die tijd is nu voorbij.

Niemand minder dan underground-eindbaas El-P neemt de producties van R.A.P. Music voor zijn rekening. Na zo’n vijf jaar zonder noemenswaardige projecten is de grootmeester in 2012 terug met zijn eigen plaat C4C en dus het subject van deze recensie. De vraag is hoe de spacy New York-instrumentaties van El-P samengaan met de zuidelijke stijl van Killer Mike. Die vraag wordt niet beantwoord, aangezien de eerste zich flexibel toont door zijn beats wat ritmischer en basic vorm te geven dan we van hem zijn gewend. Zo is de aftrap van het album, Big Beast, met zijn harde kicks en onrustige strings gemakkelijk te plaatsen in het dirty south-geluid waar Atlanta (Mikes thuishaven) om bekendstaat. Laatste beat biedt dan ook een perfect platform voor Mike, Trouble en vooral de uitstekend flowende T.I. om de plaat al brag & boastend een flinke kickstart te geven. Het is een voorbode van de mooie wisselwerking tussen El-P en Killer Mike die door de hele plaat heen terug is te horen.

Toch is er zeker geen sprake van complete zelfverloochening aan de kant van El-P; hij drukt een weliswaar iets aangepaste maar wel degelijk herkenbare stempel op R.A.P. Music. Dit is het sterkst het geval bij uitgerekend de enige track waar hij ook een vocale bijdrage levert: het heerlijk rauwe Butane (Champion’s Anthem). Een typerende doordreunende bastoon, met computerpiepjes die de track van onrust en energie voorzien, waarop Killer Mike maar weer eens zijn trukendoos opent voor wat heerlijk flowende veelrijm: “Killing them or killing me, this is my soliloquy//Iller than the illest be, I will spit the illest shit from right here till infinity//Till I reach the dirt, I will search the earth endlessly//Looking for the illest see, ain’t nobody lyric’lly as ill as me//‘les Eazy-E, come back from the A-I-D, S yes, get a beat from E-L-P//Ghost written from my partner T-I-P, Cube and me//And we time travel back to ’95, jumping in ’63 Impala player, Cubin Linx.” Het is fantastisch om te horen hoe El-P hierna met een volstrekt ander ritme en andere flow op meerdere manieren vertelt hoe weinig hij opheeft met de wereld. Eerst pervers (“I’m a grinch, with a grin I will shit on your kids”) om de track af te sluiten op een (ietwat) serieuzere toon: “I’m closer now, maybe our society is suppose to drown//Middle finger’s up at our Titanic as it’s going down.”

Zodoende zijn dus zowel de zuidelijke als de oostelijke invloeden te horen, wat logisch is bij deze samenwerking. Dat ook de Westkust redelijk prominent wordt vertegenwoordigd, is minder vanzelfsprekend. Zo is daar één van de duidelijke hoogtepunten van de plaat, Don’t Die, waarop Killer Mike als een volleerd Nigga With Attitude verhaalt over de corrupte politie en overheid, geheel in N.W.A.-stijl besluitend met “Fuck the police is still all I gotta say.” Ook de manier waarop meermalen van beat wordt gewisseld doet sterk denken aan hoe Ice Cube in zijn hoogtijdagen tussen verschillende tracks gewoon doorrapte alsof het album in één take werd opgenomen.

Don’t Die is bij lange na niet de enige track waarop Killer Mike laat horen iets op zijn lever te hebben. Waar dit nummer relatief simpele storytelling bevat, heeft de rapper daarvoor al een flinke dosis maatschappijkritiek gegeven op het intense Reagan: “They declared the war on drugs, like a war on terror//But what it really did was let the police terrorize whoever//But mostly black boys, but they would call us niggers//And lay us on our belly, while they fingers on they triggers//They boots was on our head, they dogs was on our crotches//And they would beat us up if we had diamonds on our watches.” Killer Mike impliceert op deze track dat de ‘war on drugs’ slechts een manier is om veel zwarten achter de tralies te krijgen opdat Amerika over meer gratis arbeid beschikt. Grote woorden, en de sterke opbouw van de instrumentatie geeft die nog eens extra gewicht.

Zo lukt het Killer Mike vreselijk veel aspecten van hiphop te combineren zonder dat dit gekunsteld overkomt. De titeltrack is als ode aan hiphop zelf, waarin de nadruk ligt op hoe divers hiphop is, een prachtige afsluiter van een zeer diverse hiphopplaat: “This is jazz, this is funk, this is soul, this is gospel, this is sanctified sick,” waarbij het genre wordt opgedragen aan grootheden als Robert Johnson, Jimi Hendrix, Ray Charles, Stevie Wonder, Nina Simone, James Brown, Muddy Waters, Curtis Mayfield, George Clinton, John Coltrane, Miles Davis en, natuurlijk, OutKast.

Eigenlijk is er op R.A.P. Music geen minder nummer te ontdekken, sterker nog: de heerlijke freestyle Go! en het misschien wel beste nummer van de plaat, Willie Burke Sherwood, zijn hier nog niet eens besproken. Met de hulp van El-P is het Killer Mike gelukt een dusdanig sterk product af te leveren dat hij en passant ook een plek opeist tussen de relevantere artiesten van de hedendaagse hiphop. En dat voor iemand waarvan het de vraag was of hij überhaupt een plaat alleen kon dragen.

Reeds verschenen op Hiphopleeft.nl

Mooie review, en ben er (bijna) volledig mee eens. Alleen over het punt dat Killer Mike zijn vorige albums niet meer dan middelmaat zijn denk ik anders.

Het is een heerlijk divers album geworden, EL-P heeft mij echt versteld doen staan met zijn op dirty south aangepaste stijl, zonder zijn eigen stijl te verloochen. Mike Bigga laat ook weer op deze plaat te zien een uitstekende MC te zijn, zowel brag-and-boastend als maatschappij kritisch.

Ik begin met een 4, maar dit kan snel stijgen naar 4,5.

Ook al is Killer Mike (en EL-p eigenlijk) niet zo mijn ding, moet ik toch toegeven dat dit goed is gegroeid. Dit is (net als C4C) toch een plaat die ik erg goed ben gaan vinden. 4*

Grappig wel dat ik 2 South albums (Big Krit) opeens weet te appreciëren binnen enkele maanden

Nog even en je gaat naar echte southern luisteren

Wat bedoel je met echte? Vroeger vaak heb ik wel vaker dingen als UGK, Three 6 maffia,... geprobeerd, maar ik vond het maar niks. Nappy roots vond ik wel ok en natuurlijk cunninlynguists maar zij komen enkel uit het zuiden, niet echt southern style hip hop.

Kwaliteit spat er bij beide albums van af! En beide albums zijn nou ook niet helemaal die dirty south stijl, hier geeft EL-P er nog wel een duidelijke twist aan, en bij KRIT zijn die soulvolle beats heerlijk.

Het was gewoon een flauwe opmerking hoor, omdat dit ook geen echte southern muziek is. Maar dat boeit natuurlijk niet

Vandaar dat ik het misschien goed vind

Cunninlynguists vind ik zelf wel echte Southern stijl hiphop. Het is gewoon old fashioned SoulFood en dat kan alleen uit het zuiden komen.

Ik vind de tekst van Don't Die wel erg simpel..

Dat mag met zo'n gruwelijk beat en flow!

Simpel, maar keihard!

Butane mag van mij vanaf volgend jaar de champions league hymne zijn !

prachtig album trouwens, vooral de 2de helft vind ik erg sterk

Prima plaat, kan Killer Mike vaak wel waarderen. Jammer dat het album slechts 5900 exemplaren heeft verkocht in de eerste week. Big Beast, Reagan, Don't Die en Willie Burke Sherwood zijn stuk voor stuk goede tracks en ook de rest is oke tot ruim voldoende.

Zet 'm voor nu op 3,5*

Nee, dit doet het niet zo voor mij. Ik trek die chaotische EL-P producties niet zo.
Wel jammer want het is een prima rapper verder.
Sowieso een dikke 3* voor de gave lyrics, maar verder luister ik hier niet echt graag naar.

Chaotische producties? Op deze plaat?

Ja, nogal ja.

Ik vind ze zeer ordelijk. Ruig gedrum, diepe bassen en een gave melodie. Er staan zelfs een aantal bijzonder rustige producties op, zoals Jo Jo's Chillin' en Willie Burke Sherwood.

Zoals Niek ook al aangeeft past El-P zich prima aan voor dit project.

Ik bedoel ook over het algemeen.

Overigens geniaal sampletje wel in Ghetto Gospel, waar ken ik dat van, dat electronic stukje. Aphex Twin of zo?

Ik zou ze ook wel willen omschrijven als chaotisch, inderdaad.