Michael Kiwanuka - Home Again (2012)

Ik heb deze man leren kennen door het nummer ''Always Waiting'', wat een inspirerende nummer is dat zeg. Ik zou geen muziekliefhebber zijn als ik niet naar verdere informatie zou gaan zoeken over Michael Kiwanuka, maar wat hou ik er van als het vervolgens een geweldige artiest met meerdere geweldige/inspirerende singles blijkt te zijn! Door dit soort dingen wordt een mens blij en ik dus ook, wederom wat een geweldenaar is dit!

Terwijl ik dit bericht aan het typen ben staat het nummer Always Waiting op en als me vriendin me nu niet nodig zou hebben, zou ik nog ff verder gaan met het lullen over hem.

Mensen dit is een aanrader!

Na een tweede luisterbeurt valt het kwartje beter. Wat me vooral aanspreekt, naast de stem, is de jazzy mood. Toch is het overduidelijk soul, maar lekker ingetogen en intiem. "I'm Geting Ready" is prachtig gezongen, mooie begeleiding op gitaar en achtergrondzang. Goede teksten en overtuigend gebracht. Dit geldt eigenlijk voor het hele album.

Als je het aantal votes bij de EP bekijkt, moet je die nummers wel op het album zetten. Niet iedereen is als ons en checkt EPs. De meeste wachten op het album, dus nummers als home again of tell me a tale moeten er gewoon op. Ook al voor de verkoopcijfers.

Wat mij betreft, beter te kort dan te lang. Dit album is beter dan ik verwacht had. Geluidskwaliteit is echt uitzonderlijk in deze loudness-wars tijden. Toen ik "Home Again" voor het eerste hoorde had ik nooit gedacht dat ik dit album een hoge score zou geven. Laat staan ... dat ik het zou kopen. Ik vond "Home Again" (single) helemaal niets, maar is een groeier geworden.

Wat een talent, die Michael Kiwanuka! En wat een geweldige songs! Tja, het zijn wijsheden die we een klein jaar geleden al te weten zijn gekomen met zijn eerste EP en niet veel later met zijn tweede EP en amper twee maanden geleden nog met zijn derde EP. Dat het snor zat met zijn voor de helft uit EP-tracks bestaande LP stond dus bij voorbaat al buiten kijf! Een bevestiging mag dan minder spannend zijn dan een verrassing, het resultaat blijft hetzelfde: een talent met geweldige songs!

Het was vooral uitkijken hoe die songs zich zouden verweven. Tell Me a Tale is bijzonder vol en haast bombastisch georchestreerd, terwijl I’m Getting Ready juist heel zacht en minimaal is georchestreerd. En dat is de link: alle nummers zijn georchestreerd, rijk. In tempo en gevoel steken ze voldoende tegen elkaar af om het boeiend te houden en toch zijn ze zo duidelijk verwant. Het is soms wel verschieten om de waslijst aan aanwezige instrumenten erop na te lezen. Vele nummers hebben het karakter van akoustische gitaarnummers, ondanks de toch echt wel aanwezige klanken van violen, drums, blazers, een tamboerijn e.a. Er is doordacht omgesprongen met de plaats van elk geluid hoorbaar, wat het luisteren boeiend maakt én houdt. Zulke subtiliteit geeft veel warmte aan de muziek. In zijn teksten verlangt Kiwanuka naar eenzelfde soort warmte. Het zoeken naar een plaats in liefde, leven en de wereld zorgen voor het menselijke aspect. Het struikelen en niet-weten zorgen voor een mooi gewicht tegen de haast perfect voorziene instrumentatie.

De bonus cd laten sessies met Ethan Johns horen, een andere kandidaat-producer voor Michael’s debuutalbum. De begeleiding klinkt allemaal wat vrijer, willekeuriger ook. Met de nadrukkelijke drums erbij is het tevens meer direct, te direct soms. De zanger heeft er zeker goed aan gedaan uiteindelijk met Paul Butler in zee te gaan. Hun sound is duidelijk het resultaat van een lange zoektocht naar de meest geschikte inkleuring van zijn nummers. De visie wordt op (langspeel)plaat pas echt duidelijk! Met Home Again, eindelijk, is hij niet langer een talent met geweldige songs, maar een rasechte artiest met een geweldig album!

Subliem. Werkelijk subliem.

Echt een ochtendplaat dit. Niet wereldschokkend, maar erg ingetogen en rustgevend. De instrumentatie is mooi en af en toe een beetje jazzy maar de nadruk ligt op Soul. Ik hoor bijvoorbeeld ook fluit in de nummers. De stem van Kiwanuka is gewoon erg lekker. 3,5 ster.

“Talent van het Jaar”, dat stond januari 2012 in een krant. Dat is de titel die Kiwanuka begin dit jaar meekreeg. Nu zijn wij al langer bekend met de muziek van de Engelsman aangezien wij zo ongeveer alle EP’s uit 2011 hebben besproken. Het wachten was dan wat lang, maar het is nu eindelijk 2012 en eindelijk zover dat we de eerste LP van de zanger met Oegandese roots mogen beluisteren.
De vergelijkingen met artiesten als Nick Drake en Bill Withers zullen wel weer gemaakt worden, maar het is over het algemeen toch vooral gewoon Michael Kiwanuka.



Het album opent met het rijk georkestreerde Tell Me a Tale dat we ook al kennen van de gelijknamige EP. Sfeervol nummer een mooie relaxte opener voor het album. Nummer zit ijzersterk in elkaar en Kiwanuka omarmt ons met zijn warme stem.
Misschien wel hét prijsnummer van het album vinden we al op 2. I’m Getting Ready heeft alles wat je van goede muziek mag verwachten. Het nummer heeft ook gewoon iets heel aanstekelijks. Zonder moeite zing je de hele dag met het nummer mee “Oh My, I didn’t know what it means to believe…”
Warm worden we ook zeker van I’ll Get Along. Rijk aan muzikaliteit, warm aan vocalen, bijzonder qua sfeer. Kiwanuka laat horen over een bijzonder talent te beschikken.
Drums horen we wat meer op Rest. Niet heel nadrukkelijk, maar ze zijn meer aanwezig. Heerlijk zondagochtend nummer. Droom nog even lekker weg in het weekend.
Home Again is ook de eerste single van dit album. Dit nummer is ook steeds nadrukkelijker terug te vinden in lijstjes op de radio, het bewijs dat ook buiten de puristen ook de overige muziekliefhebbers deze goede muziek oppakken.
Bones is qua sound wat voller, met een jazzy inslag. Het refrein is qua zanglijn juist weer erg soul, met de backings. Lekker aanstekelijk gebracht. Kiwanuka pakt ook wat meer uit met zijn stem. Geweldig nummer wederom.
Lentezonnetje, drankje, heerlijk op rust en dan Always Waiting van Kiwanuka aanzetten. Het past allemaal perfect bij elkaar. Muziek gemaakt om bij weg te dromen. Muziek gemaakt om simpelweg intens van te genieten.
De orkestratie van de nummers van Kiwanuka valt het gehele album op, maar bij een nummer als I Won’t Lie komt het nog eens extra onder de aandacht. De ene keer klein en mooie met alleen vocalen en gitaar, daarna weer vol gemaakt door strijkers en blazers. Het bewijst alleen maar unieke feel met muziek van Michael. Behoort tot de toppers van dit topalbum.
Hadden we het in het vorige nummer over strijkers, die horen ook weer prominent terug in Any Day Will Do Fine. Het nummer wordt gekarakteriseerd door het fijne drumritme en de wederom warme stem van Kiwanuka.
Het album eindigt met Worry Walks Beside Me, het langste nummer van deze plaat. Een nummer dat ook weer perfect bij het geheel past. Kiwanuka heeft het gehele album een sfeer te pakken die werkt, die overtuigd en die met dit nummer dus een passend slot krijgt.

Album van het jaar? Dat is misschien wat snel om te zeggen, maar een kans maakt het zeker. Puur, warm, muzikaal, het zijn zomaar wat kernwoorden die dit album samenvatten. Het album vormt vooral één geheel. De sfeer die Kiwanuka te pakken heeft gekregen is bijna uniek te noemen. Deze muziek is simpelweg een kieteling voor de oorschelp. Laat je omarmen door de warmte.

Iemand die de bonustracks ook heeft? 2 zijn van de ep, zijn die 2 sessie versies en ode to you de moeite? Halfje omhoog trouwens

Ik heb de dubbel-cd met de Ethan John Sessions. Maar heb die 2e plaat nog niet beluisterd.

Op Spotify staan ze er alle 5 op.

Al een tijdje geleden dat ik nog eens een nieuw ceedeetje heb opgelegd, en KIwanuka bleek een goede keuze te zijn. Omdat ik na de positieve recensies in de pers me aan heel wat verwachtte onmiddellijk maar de Deluxe versie gekocht.

In een tijd waar Winehouse, Adele en consorten de trend bepalen durft deze Brit het aan om terug te gaan naar een tijd waar zwarte muziek ECHT hip was. De tijd van de vintage soul herleeft met herinneringen aan Bill Withers en Marvin Gaye. Kiwanuka's warme fluwelen stem is doorslaggevend hierbij. Sommige nummers zijn weergaloos mooi zoals "Rest" en "Always Waiting". De liefde voor het leven en de muziek ejaculeren letterlijk uit deze CD. Perfect om op te leggen terwijl je in een warme zon in de tuin werkt en de vogeltjes volop fluiten. Een artiest die het nog ver zal schoppen.

Terug van vakantie lag o.a. deze cd in de bus.
Hij staat vandaag al voor de derde keer op, de andere cd's zullen even moeten wachten.

Wat een geweldig album, prachtige nummers die bij iedere luisterbeurt mooier lijken te worden en een heerlijke stem. Meer van dit soort albums graag dit jaar!!!

Mooie plaat, maar wel heel erg 'retro'. Daar is niets mis mee, maar het valt wel op dat hij zo goed als geen moeite doet om anders te klinken dan z'n helden van weleer.
Op één nummer klinkt hij exact als Randy Newman! Dat is dan wel weer verassend.

Home Again vind ik echt een zagelied

Zalig lied bedoel je?

Probeer het binnen vijf jaar nog eens?

Ik had al een paar dingen over de beste man gelezen en maar eens besloten om zijn album te checken. Ik heb er zeker geen spijt van.
Wat een heerlijke album is dit toch zeg, lekkere soul met een vleugje jazz.

Klinkt eigenlijk niet hedendaags moet ik zeggen, dit album zou zo uit de jaren 70 kunnen komen.

Dikke 4,0 Sterren.

Wat heeft dat nu weer met mijn leeftijd te maken... Doe normaal. Muziek heeft niets te maken met leeftijd. Ik vind Flying Lotus en Aphex Twin super (Aphex Twin is zelfs één van mijn favorieten) dus ik denk dat dit niets met leeftijd te maken heeft Ik vind het gewoon een vervelend en overrated nummer dus heeft niets met leeftijd te maken. Zo'n muziek kenner als jij zou toch moeten weten dat iedereen naar muziek mag luisteren. Kijk btw naar je Lastfm en kan me in veel muziek vinden zoals Shlohmo, Zomby en Samiyam. Earl Sweatshirt luisterde ik vroeger ook vaak. Maar muziek heeft niets met leeftijd te maken, echt niet.

Ooh echt wel. Ik luisterde vroeger naar Linkin Park, Limp Bizkit & andere troep. En ook veel albums die ik zelfs nog maar 2-3 jaar terug geweldig vond, vind ik nu maar matig. Muziek die me vroeger helemaal niet lag (zoals bv. dit) vind ik tegenwoordig net super.

Hij kan helemaal niet weten of muzieksmaak iets met leeftijd heeft te maken. Daar is hij veel te jong voor.

Omdat je smaak steeds uitgebreider wordt en verandert, maar het kan ook goed zijn dat iemand op z'n 25 naar Linkin Park luistert en 2-3 jaar erna pas verandert van muzieksmaak. Het klopt dat veel 14 jarige totaal niet met muziek bezig zijn, maar ik vind dit gewoon een slecht nummer. Heeft dus niets met mijn leeftijd te maken, wel met mijn smaak. Ik luister ook genoeg naar bands zoals Joy Divsion, My Bloody Valentine, Slowdive en andere shoegaze bands terwijl andere kinderen van mijn leeftijd dat niet eens kennen. En ik probeer hier niet de muzikale genie uit te hangen, maar dan denk ik dat kinderen van mijn leeftijd eerder dit appreciëren dan shoegaze.

Hoe kun jij nu al weten wat je over 5 jaar leuk vindt dan? Dat is helemaal niet te voorspellen. Toen ik 14 was luisterde ik ook naar alternatieve muziek en vond ik soul geen reet aan. Nu is het eerder andersom.

We spreken elkaar binnen vijf jaar nog eens! Ik betwijfel in ieder geval of er veel pubers zijn (zeker in de lage landen) die soul al kunnen waarderen.

Waar zeg ik dat ik het over 5 jaar niet goed ga vinden...? Ik zeg gewoon dat leeftijd niets met smaak te maken heeft. Anders zou iedereen met dezelfde leeftijd dezelfde smaak hebben.

Zullen we anders gewoon over de prachtige muziek op dit album hebben?

Wat een fijne stem heeft deze jongeman zeg. Lekkere plaat.

Een beetje te veel folk en beetje te weinig soul voor mij...

Erg fijne plaat, die me helaas licht verveeld richting het einde. De laatste drie nummers vind ik eigenlijk maar niks, en het lukt me daardoor niet vaak om het helemaal af te luisteren. Zonde, de eerste 7 nummers zijn toppers.

3,5*

Prachtige plaat, ik vind dit beter dan de soul van de jaren 70 die ik ken (al is dat niet echt veel moet ik toegeven ). Vooral 'Always Waiting' is een uitschieter!