Michael Kiwanuka - Home Again (2012)

Ben ik mee eens. Eén van de mindere van deze CD.

Michael Kiwanuka sluit zich met dit Home Again aan bij de recente stroom van retro soul. Het klinkt regelmatig als 'echte' soul uit begin / midden jaren '70. Andere voorbeelden hiervan zijn Sharon Jones & Lee Fields. Het album wat deze laatste pas uitbracht vind ik trouwens nog wat beter (Faithful Man).

Wat gelijk opvalt is dat Michael Kiwanuka een prachtige warme stem heeft, die zeer geschikt is voor deze rustige, soms wat jazzy, variant op de soulmuziek. Als dan ook nog heel wat liedjes (heel) aardig zijn, dan luister je toch naar een aangenaam album. Fraaie nummers vind ik de twee openingsnummers en de titelsong, maar ook Any Day Will Do Fine en de eerste bonustrack They Say I'm Doing Just Fine. De bonusdisc met de Ethan Johns Session is toch al de moeite waard, ook al omdat daar wat meer dynamiek in zit.

Kritiekpunt kan nl. zijn dat er te weinig variatie in dit album zit. Aan de andere kant, hoor je soms wat folk en gospel terug en ook wat Afrikaanse invloeden,, wat juist weer wel voor een net ander geluid zorgt. En daarnaast zorgt die eenduidige sound van Home Again wel weer voor een coherent geheel. Het is alles bij elkaar een mooie plaat geworden, met de prachtstem van Michael Kiwanuka als stevige basis.

Dat deze muziek hoog scoort vind ik opvallend. Het is een vlakke plaat. Weinig variatie vind ik een understatement. Hij is vlak en eigenlijk saai. Het is geen slechte plaat, maar hij gaat me ook zeker niet bijblijven en ik zal hem m'n vrienden ook zeker niet aanraden. Het is allemaal best aardig, maar het mist 'soul'. En dat is voor een soulalbum nogal cruciaal.

Naar mijn idee verwar je enigzins vlak en saai met rustig en relaxt. Er zit voldoende dynamiek in de muziek om het niet vlak te noemen. Aan de andere kant begrijp ik jouw punt wel, er had wat meer variatie in mogen zitten. Maar daar tegenover staat weer dat Michael Kiwanuka een hele fraaie stem heeft. Dan hoeft een nummer maar een beetje leuk te zijn om interessant te worden.

Niet alleen variatie. Hij boeit niet. Een goede soulzanger pakt je vast en laat 45 minuten lang niet meer los. Bij dit album dwalen m'n gedachten doorlopend af. Overigens zie ik die dynamiek niet. Waar zit de dynamiek?

Wat ik hierboven opschreef: de dynamiek zit in het gebruik van verschillende accenten, zoals jazz, gospel en Afrikaanse invloeden. Ook zorgt zijn warme stem voor dynamiek en verder nog allerlei achtergronddetails (koortjes, viooltjes etc.).
Overigens moet ik wel zeggen dat de nummers op de bonusdisc en de b-sides van zijn EP's wat meer dynamiek / variatie hebben dan de muziek op het album.

Maar als zijn stem jouw niet boeit, dan houdt het snel op.

Ik zal hem nog eens opzetten.

Vandaag op vinyl aangeschaft want dat hoort hier wel bij. Nu, met klein glaasje erbij, de eerste luisterbeurt. Klinkt naar zwoele zomeravond.Voorlopig 3,5 met optie tot meer.

Wat is hier zo verwonderlijk aan? Ik vind het ook vreemd dat het minste nummer van die CD door de commerciële zenders gepromoot wordt. De schiftingsvraag : hoeveel keer zegt hij het woordje "Home" ?

Lang niet zo vaak als het woordje "Again"...

Dit is toch wel een hele lekkere plaat na die flater en de kater van gister.

Zeker een lekkere plaat. Ik vraag me wel af of dit een lange houdbaarheidsdatum heeft. Is dit over vier, vijf jaar nog leuk om naar te luisteren...
Iets heel anders, als ik die hoes zie, moet ik steeds aan Mauro denken.

De enige overeenkomst die ik constateer is dat ze beide een donkere huiskleur hebben. Verder zie weinig gelijkenissen.

Michael Kiwanuka is op basis van dit debuut een naam om in de gaten te houden. Warm en soulvol zoals in de hoogtijdagen in de jaren zeventig. Opener Tell me a Tale neemt alvast een fikse voorschot daarop, maar weet dat niet gedurende dit album op dat vlak in te lossen. De rest is veelal meer singer/songwriter en valt in die zin ook gelijk wat minder op. Blijft een gegeven dat deze man over een prachtige stem beschikt en an sich mooie liedjes weet neer te zetten. Sterke hoes i.i.g., dat doet denken aan de legendarische Blue Notes uitgaves. De muziek mag wat mij betreft daarin nog wel een klein slagje maken.

Het spijt me, maar ik vind dit toch behoorlijk gedateerd klinken.
Toch klinkt het absoluut niet verkeerd. De strijkers(?) op Rest, en de fluit op Tell Me A Tale voegen iets extra sfeervols toe. Los van dat is het allemaal weinig verrassend.

Na twee minuten weten we wel dat "I won't let you go", Michael.
Home Again is ook een beetje vervelend. Na de reactie van Kemm te hebben gelezen is het onmogelijk niet na elke zin het woord 'again' te willen horen.

Het is allemaal behoorlijk voorspelbaar.
Weinig verrassend, maar lekker voor op de achtergrond. Een relaxplaat.

Weinig echte hoogtepunten, maar veelal mooie stukjes. De mooie laatste zinnen van 'Bones' blijven me bij, en de sfeer die terug is in 'Always Waiting'.Dat dit in 2012 nog gemaakt wordt is mooi, maar het is natuurlijk heel erg nadoen wat er 40 jaar geleden al werd gedaan.

Kan deze dagen lang draaien met de koptelefoon op. heerlijk relaxe muziek

Home Again en I won't lie zijn wel leuk, maar voor de rest staan op het album teveel nummers die me zouden moeten raken maar toch rakelings langs me heen gaan. De relaxte sfeer zet zich meestal om in saaiheid.

Ik had hier veel meer van verwacht. Wat een laffe plaat. Heeft ongelooflijk op safe gespeeld. Zit volgens mij veel in deze zanger dan wat meneer Kiwanuka hier laat horen. Doet me denken aan de smakeloze periode van Jack Johnson en meer van die blote-voeten-niets-aan-de-hand-hoedje-op muziek.

Maar wat is er mis met blote-voeten-niets-aan-de-hand-hoedje-op muziek ? Is toch heerlijk Ik zou zeggen:blote-voeten-niets-aan-de-hand-hoedje-op- corona-tje-erbij-zonnetje schijnt-vrienden zijn blij-muziek

Hahahaha! daar heeft u helemaal gelijk in. Ik kan me dan echter wel betere/interessantere/gewaagdere blote-voeten-niets-aan-de-hand-hoedje-op- corona-tje-erbij-zonnetje schijnt-vrienden zijn blij-muziek voorstellen.

Mooi, ik heb dit album nog niet in huis. Aan de andere kant ook weer vervelend voor de mensen die dit album al hebben gekocht.

Die vergelijking met Jack Johnson en consorten slaat volgens mij als een tang op een varken.
Jij vindt dus deze muziek net zo vrijblijvend als de muziek van Jack Johnson??? Ik ben een andere mening aangedaan.

toegedaan

Aha.

Dank voor het sterk beargumenteerde betoog.

Wie de bal kaatst moet hem terug verwachten. Heb jij dan uitgelegd waarom je het niks vind?

Inderdaad. Geen goed Nederlands.

Jazeker. Ik heb aangegeven dat ik er meer van had verwacht. En dat hij wat mij betreft weinig spannende elementen of bijzonderheden heeft toegevoegd waardoor het een laffe plaat is geworden waarvan er al tientallen op de markt zijn.
Daarnaast gaf ik aan dat deze ongeinspireerdheid deed mij denken aan het Jack Johnson tijdperk.

Dit album van Michael Kiwanuka heb ik hoog zitten. Het bijzondere van de plaat is wat mij betreft de magnifieke stem van Kiwanuka en de warme en intieme productie. Het album lijkt eerder in de jaren '70 opgenomen te zijn dan in de huidige tijd en dat is eerlijk gezegd een verademing. In zekere zin is hij een soort eigentijdse Bill Withers of Otis Redding. Gelukkig verstaat hij ook de kunst om mooie liedjes te schrijven: de single Home again is al heel fraai, maar van Worry walks beside me en vooral Tell me a tale krijg ik elke keer weer kippenvel.