Michael Kiwanuka - Home Again (2012)

Toen Adele vorig jaar in Paradiso stond wilde ik wel eens weten wie er in het voorprogramma stond. Dat bleek ene Michael Kiwanuka te zijn.
Nooit van gehoord en na wat zoekwerk kwam ik er achter dat hij nog niets had uitgebracht op cd ook (de EP Tell Me a Tale stond op uitkomen).
Online bleek er wel wat te beluisteren en ik wist dat het in elk geval geen voorprogramma zou worden waar ik niets aan vond.
Het lukte me die avond om helemaal vooraan te staan; iets dat ik eigenlijk maar zelden doe of wil.
Zodoende kon ik Kiwanuka al van dichtbij meemaken.
Het bleek een sympathieke kerel die met slechts één begeleider op gitaar een mooi sfeertje wist neer te zetten. Toch begon na enkele nummers de klad er in te komen. Je weet hoe dat gaat bij voorprogramma's: de aandacht verslapt bij de zaal en daarbij vond ik persoonlijk de nummers op deze sobere manier uitgevoerd niet tot zijn recht komen in een toch best grote zaal vol mensen die hunkerden naar Adele. De manier waarop het die avond gebracht werd vroeg om een intieme club. Maar missie geslaagd want de naam Michael Kiwanuka stond in de spotlights.

Altijd jammer als het op deze manier gaat maar het was haast onvermijdbaar. Toch had dit niet als gevolg dat ik Kiwanuka niet in de gaten ben blijven houden: de man werd al snel een grote belofte genoemd en dat was niet geheel onterecht gezien zijn verschenen EP's waar een aantal nummers van terugkeren op dit debuutalbum.

Wat valt er eigenlijk te zeggen over Home Again? Dat Kiwanuka een prachtstem heeft? Dat het album vol warme soul staat waar geen noot te veel gespeeld wordt? Dat het gitaarspel me soms aan de albums van Nick Drake doet denken? Dat ik er de soulkant van Van Morrison soms in hoor?
Eigenlijk valt er niet zoveel over te zeggen als je de EP's al kent. Ken je die niet dan kun je je opmaken voor een prachtige cd. Het ademt een laidback sfeertje uit en daarmee mag het best als lente- of zomeralbum bestempeld worden.
Een album vol tintelende folk-, soul- en jazzinvloeden die perfect samengaan en ongetwijfeld voor vele uurtjes puur luistergenot gaan zorgen ook al hoef je geen nieuwe fratsen te verwachten. Vakmanschap is het toverwoord en dan hoeft het allemaal niet vernieuwend te zijn.
Zelf valt me op dat dit album zeer solide overkomt en ik er merkwaardig genoeg meer plezier aan beleef dan aan de EP's. Misschien kost het mij gewoon wat meer tijd eer ik meegezogen word in de sfeer en waar de EP's dan al snel over waren door hun speelduur heb je op dit volwaardige album nog aardig wat minuten voor de boeg.

Heerlijk!

Na een tweede luisterbeurt valt het kwartje beter. Wat me vooral aanspreekt, naast de stem, is de jazzy mood. Toch is het overduidelijk soul, maar lekker ingetogen en intiem. "I'm Geting Ready" is prachtig gezongen, mooie begeleiding op gitaar en achtergrondzang. Goede teksten en overtuigend gebracht. Dit geldt eigenlijk voor het hele album.

Wat een talent, die Michael Kiwanuka! En wat een geweldige songs! Tja, het zijn wijsheden die we een klein jaar geleden al te weten zijn gekomen met zijn eerste EP en niet veel later met zijn tweede EP en amper twee maanden geleden nog met zijn derde EP. Dat het snor zat met zijn voor de helft uit EP-tracks bestaande LP stond dus bij voorbaat al buiten kijf! Een bevestiging mag dan minder spannend zijn dan een verrassing, het resultaat blijft hetzelfde: een talent met geweldige songs!

Het was vooral uitkijken hoe die songs zich zouden verweven. Tell Me a Tale is bijzonder vol en haast bombastisch georchestreerd, terwijl I’m Getting Ready juist heel zacht en minimaal is georchestreerd. En dat is de link: alle nummers zijn georchestreerd, rijk. In tempo en gevoel steken ze voldoende tegen elkaar af om het boeiend te houden en toch zijn ze zo duidelijk verwant. Het is soms wel verschieten om de waslijst aan aanwezige instrumenten erop na te lezen. Vele nummers hebben het karakter van akoustische gitaarnummers, ondanks de toch echt wel aanwezige klanken van violen, drums, blazers, een tamboerijn e.a. Er is doordacht omgesprongen met de plaats van elk geluid hoorbaar, wat het luisteren boeiend maakt én houdt. Zulke subtiliteit geeft veel warmte aan de muziek. In zijn teksten verlangt Kiwanuka naar eenzelfde soort warmte. Het zoeken naar een plaats in liefde, leven en de wereld zorgen voor het menselijke aspect. Het struikelen en niet-weten zorgen voor een mooi gewicht tegen de haast perfect voorziene instrumentatie.

De bonus cd laten sessies met Ethan Johns horen, een andere kandidaat-producer voor Michael’s debuutalbum. De begeleiding klinkt allemaal wat vrijer, willekeuriger ook. Met de nadrukkelijke drums erbij is het tevens meer direct, te direct soms. De zanger heeft er zeker goed aan gedaan uiteindelijk met Paul Butler in zee te gaan. Hun sound is duidelijk het resultaat van een lange zoektocht naar de meest geschikte inkleuring van zijn nummers. De visie wordt op (langspeel)plaat pas echt duidelijk! Met Home Again, eindelijk, is hij niet langer een talent met geweldige songs, maar een rasechte artiest met een geweldig album!

“Talent van het Jaar”, dat stond januari 2012 in een krant. Dat is de titel die Kiwanuka begin dit jaar meekreeg. Nu zijn wij al langer bekend met de muziek van de Engelsman aangezien wij zo ongeveer alle EP’s uit 2011 hebben besproken. Het wachten was dan wat lang, maar het is nu eindelijk 2012 en eindelijk zover dat we de eerste LP van de zanger met Oegandese roots mogen beluisteren.
De vergelijkingen met artiesten als Nick Drake en Bill Withers zullen wel weer gemaakt worden, maar het is over het algemeen toch vooral gewoon Michael Kiwanuka.



Het album opent met het rijk georkestreerde Tell Me a Tale dat we ook al kennen van de gelijknamige EP. Sfeervol nummer een mooie relaxte opener voor het album. Nummer zit ijzersterk in elkaar en Kiwanuka omarmt ons met zijn warme stem.
Misschien wel hét prijsnummer van het album vinden we al op 2. I’m Getting Ready heeft alles wat je van goede muziek mag verwachten. Het nummer heeft ook gewoon iets heel aanstekelijks. Zonder moeite zing je de hele dag met het nummer mee “Oh My, I didn’t know what it means to believe…”
Warm worden we ook zeker van I’ll Get Along. Rijk aan muzikaliteit, warm aan vocalen, bijzonder qua sfeer. Kiwanuka laat horen over een bijzonder talent te beschikken.
Drums horen we wat meer op Rest. Niet heel nadrukkelijk, maar ze zijn meer aanwezig. Heerlijk zondagochtend nummer. Droom nog even lekker weg in het weekend.
Home Again is ook de eerste single van dit album. Dit nummer is ook steeds nadrukkelijker terug te vinden in lijstjes op de radio, het bewijs dat ook buiten de puristen ook de overige muziekliefhebbers deze goede muziek oppakken.
Bones is qua sound wat voller, met een jazzy inslag. Het refrein is qua zanglijn juist weer erg soul, met de backings. Lekker aanstekelijk gebracht. Kiwanuka pakt ook wat meer uit met zijn stem. Geweldig nummer wederom.
Lentezonnetje, drankje, heerlijk op rust en dan Always Waiting van Kiwanuka aanzetten. Het past allemaal perfect bij elkaar. Muziek gemaakt om bij weg te dromen. Muziek gemaakt om simpelweg intens van te genieten.
De orkestratie van de nummers van Kiwanuka valt het gehele album op, maar bij een nummer als I Won’t Lie komt het nog eens extra onder de aandacht. De ene keer klein en mooie met alleen vocalen en gitaar, daarna weer vol gemaakt door strijkers en blazers. Het bewijst alleen maar unieke feel met muziek van Michael. Behoort tot de toppers van dit topalbum.
Hadden we het in het vorige nummer over strijkers, die horen ook weer prominent terug in Any Day Will Do Fine. Het nummer wordt gekarakteriseerd door het fijne drumritme en de wederom warme stem van Kiwanuka.
Het album eindigt met Worry Walks Beside Me, het langste nummer van deze plaat. Een nummer dat ook weer perfect bij het geheel past. Kiwanuka heeft het gehele album een sfeer te pakken die werkt, die overtuigd en die met dit nummer dus een passend slot krijgt.

Album van het jaar? Dat is misschien wat snel om te zeggen, maar een kans maakt het zeker. Puur, warm, muzikaal, het zijn zomaar wat kernwoorden die dit album samenvatten. Het album vormt vooral één geheel. De sfeer die Kiwanuka te pakken heeft gekregen is bijna uniek te noemen. Deze muziek is simpelweg een kieteling voor de oorschelp. Laat je omarmen door de warmte.

Al een tijdje geleden dat ik nog eens een nieuw ceedeetje heb opgelegd, en KIwanuka bleek een goede keuze te zijn. Omdat ik na de positieve recensies in de pers me aan heel wat verwachtte onmiddellijk maar de Deluxe versie gekocht.

In een tijd waar Winehouse, Adele en consorten de trend bepalen durft deze Brit het aan om terug te gaan naar een tijd waar zwarte muziek ECHT hip was. De tijd van de vintage soul herleeft met herinneringen aan Bill Withers en Marvin Gaye. Kiwanuka's warme fluwelen stem is doorslaggevend hierbij. Sommige nummers zijn weergaloos mooi zoals "Rest" en "Always Waiting". De liefde voor het leven en de muziek ejaculeren letterlijk uit deze CD. Perfect om op te leggen terwijl je in een warme zon in de tuin werkt en de vogeltjes volop fluiten. Een artiest die het nog ver zal schoppen.

Michael Kiwanuka sluit zich met dit Home Again aan bij de recente stroom van retro soul. Het klinkt regelmatig als 'echte' soul uit begin / midden jaren '70. Andere voorbeelden hiervan zijn Sharon Jones & Lee Fields. Het album wat deze laatste pas uitbracht vind ik trouwens nog wat beter (Faithful Man).

Wat gelijk opvalt is dat Michael Kiwanuka een prachtige warme stem heeft, die zeer geschikt is voor deze rustige, soms wat jazzy, variant op de soulmuziek. Als dan ook nog heel wat liedjes (heel) aardig zijn, dan luister je toch naar een aangenaam album. Fraaie nummers vind ik de twee openingsnummers en de titelsong, maar ook Any Day Will Do Fine en de eerste bonustrack They Say I'm Doing Just Fine. De bonusdisc met de Ethan Johns Session is toch al de moeite waard, ook al omdat daar wat meer dynamiek in zit.

Kritiekpunt kan nl. zijn dat er te weinig variatie in dit album zit. Aan de andere kant, hoor je soms wat folk en gospel terug en ook wat Afrikaanse invloeden,, wat juist weer wel voor een net ander geluid zorgt. En daarnaast zorgt die eenduidige sound van Home Again wel weer voor een coherent geheel. Het is alles bij elkaar een mooie plaat geworden, met de prachtstem van Michael Kiwanuka als stevige basis.

Het spijt me, maar ik vind dit toch behoorlijk gedateerd klinken.
Toch klinkt het absoluut niet verkeerd. De strijkers(?) op Rest, en de fluit op Tell Me A Tale voegen iets extra sfeervols toe. Los van dat is het allemaal weinig verrassend.

Na twee minuten weten we wel dat "I won't let you go", Michael.
Home Again is ook een beetje vervelend. Na de reactie van Kemm te hebben gelezen is het onmogelijk niet na elke zin het woord 'again' te willen horen.

Het is allemaal behoorlijk voorspelbaar.
Weinig verrassend, maar lekker voor op de achtergrond. Een relaxplaat.

Weinig echte hoogtepunten, maar veelal mooie stukjes. De mooie laatste zinnen van 'Bones' blijven me bij, en de sfeer die terug is in 'Always Waiting'.Dat dit in 2012 nog gemaakt wordt is mooi, maar het is natuurlijk heel erg nadoen wat er 40 jaar geleden al werd gedaan.

Dit album van Michael Kiwanuka heb ik hoog zitten. Het bijzondere van de plaat is wat mij betreft de magnifieke stem van Kiwanuka en de warme en intieme productie. Het album lijkt eerder in de jaren '70 opgenomen te zijn dan in de huidige tijd en dat is eerlijk gezegd een verademing. In zekere zin is hij een soort eigentijdse Bill Withers of Otis Redding. Gelukkig verstaat hij ook de kunst om mooie liedjes te schrijven: de single Home again is al heel fraai, maar van Worry walks beside me en vooral Tell me a tale krijg ik elke keer weer kippenvel.

Na al die talloze pijnlijke pogingen van hedendaagse artiesten om meeliftend op de soulrevival de 'oude' sound weer terug te brengen - soms zelfs via schaamteloze covers - was ik in de veronderstelling dat je dat gewoon niet moest proberen; of kom met een nieuwe soulsound of blijf met je poten van soul af want je lastert de helden van vroeger (Ja John Legend, ik heb het tegen jou). Michael Kiwanuka waagt zich er ook aan (niet dat er zoveel risico in schuilt; het publiek pikt al die slappe aftreksels immers) en zowaar, het kan: een oprechte plaat met een eigen en ook klassieke soulsound. Een beetje Otis, een beetje Sam en een beetje Bill, maar vooral Michael. Mindshifter heeft natuurlijk een punt: het is veilig. Over het algemeen gaat er bij mij ook iets kriebelen als alles zo gelikt is en binnen de lijntjes blijft, maar als het zo ontzettend subtiel, met gevoel en oprecht wordt uitgevoerd dan valt het evenwicht meteen ook vol de andere kant op. Fantastische plaat, zeker geen garantie voor de toekomst want als Kiwanuka zo doorgaat blijft ie zich op glad ijs begeven, maar voor Home Again is hij glansrijk geslaagd en mijns inziens de eerste hedendaagse artiest die de klassieke soul eer aan doet.