Method Man - Tical (1994)

Jazeker een vet album. Method Man rapt hier lekker vol energie op super beats van RZA. Meth vs Chef vind ik heel relaxt. Maar dat geldt ook voor Mr Sandman, Release Yo Delf, Bring The Pain en I'll Be There For You! Gewoon een classic!

Leuke plaat, ook al hoor je hier al dat het de "verkeerde" kant opgaat met Meth. Het zit tegen het commerciële/cheesy aan. Desalniettemin een dikke voldoende. Komt ook niet hoger, aangezien ik method Man de minst interessante MC van de Wu vind.

dit klinkt toch helemaal niet commercieel/cheesy? Later werk van hem ok, maar vind deze juist die rauwe Wu-sound hebben.

Ik begrijp het ook niet helemaal. Het klinkt juist alsof er een dikke laag stof op de muziek ligt, precies wat hem misschien wel mijn favoriete Wu-soloalbum maakt. Geweldige sfeer met zonder twijfel mijn favoriete rapper uit het Wu-Tang Clankamp. Het titelnummer bevat tevens één van de geniaalste refreinen ooit en is dan ook één van de beste hiphopnummers ooit gemaakt als je het mij vraagt. Werkelijk alles klopt er aan

Vind het ook verre van commercieel...ben geen groot fan van het album maar dat heeft andere redenen

Ik vind het nog wel oké klinken, maar zeg alleen maar dat het ertegen aan zit. Je hoort op dit album al wat neigingen richting de latere albums.

Minste pre Wu-Tang Forever solo album naar mijn mening. Staan een paar knallers op, maar verder ook veel middelmaat. Bring The Pain blijft een classic.

What The Blood Clot en Mr Sandman kunnen me nog wel bekoren. Ook het droge karakter van de rest bevalt me wel. De kale versie van het hitje All I Need vind ik veel beter dan de versie waar we mee op de radio kapotgegooid werden. Het is alleen dat een heel album met alleen maar die fluisterraps van Method Man wat mij betreft veel te veel van het goede is. Die man heeft een slaapverwekkend saaie stem. In sommige settings werkt het wel zoals in zijn lijflied dat op Enter The 36 Chambers staat, maar dus lang niet in alle settings. Het zit allemaal prima in elkaar. De teksten zijn spitsvondig, maar er vaak naar luisteren kan ik niet.

Heerlijk album. Denk ook het album dat qua stijl het dichtst bij Enter The 36 Chambers in de buurt komt (alleen wel wat minder natuurlijk). Lekkere duistere producties, goeie teksten en het sfeertje zorgen er toch wel voor dat dit album in mijn ogen een topper is. Hoogtepunten zijn wat mij betreft Mr. Sandman (die verse van Inspectah Deck ), Sub Crazy en Bring The Pain.

4,0*

Liquid Swords komt toch nog het dichtsbij mijn inziens qua sfeer.

Ja oke, misschien Liquid Swords toch net iets meer maar veel scheelt het niet.

Raar trouwens dat tracks als Sub Crazy en I Get My Thang In Action zo weinig stemmen hebben. Behoren tot de beste van het album naar mijn mening.

Wauw, ik vind de stem van Meth juist zo vreselijk tof, en zijn flow is ook ongeëvenaard
Helaas toch een tegenvaller dit album... Paar superdope nummers maar ook middelmaat
Had meer verwacht van Meth maar het blijft een held!
3,5 sterren.

Favoriet uiteraard Bring the Pain, wat een fantastische track!

Ik heb dit album altijd al een tikkeltje overschat gevonden. Toegegeven; het is een ijzersterk solodebuut van de man met de rauwste stem van de Wu-Tang Clan. De producties liggen allemaal in het verlengde van Enter the 36 Chamber, alleen af en toe iets gladder (zal het Def Jam-gehalte zijn).

Maar zet je het af tegen de solodebuten van zowel Ghostface Killah, GZA als Raekwon dan steekt dit in het niets af bij die platen. Stuk voor stuk hebben die meer te bieden dan dit (erg korte) project. Het nadeel van Method Man is dat hij het moet hebben van zijn stemgeluid en verder minder inhoudelijks te bieden heeft dan eerdergenoemde Wu-Tang collega's. Hier is het nog uitstekend vol te houden als luisteraar (wellicht dat de hand van RZA hierin een rol speelt), maar op zijn latere platen schiet het van links naar rechts en weet Method Man de aandacht van de luisteraar niet echt vast te houden. Dit is het enige sterke album van Method Man, uitgekomen in een tijd dat alles uit de Wu-Tang-stal scorching hot was, mooi gedenkwaardig juweeltje uit een frisse, innovatieve hiphop periode.

Dat GZA inhoudelijk beter is dan Method Man, is wat mij betreft ook zo, maar dat een Ghostface of Raekwon meer inhoud zou hebben snap ik echt niet. Tis natuurlijk ook maar net wat je verstaat onder inhoudelijk want sterke lyrics hoeven natuurlijk niet altijd 'inhoud' te hebben en op tekstueel gebied vind ik Meth minstens even goed als die twee.


Brothers wanna hang with the Meth bring the rope, the only way you hang is by the neck nigga

Ghost en Rae schudden op hun solo-albums bijna moeiteloos redelijke storytelling eruit, toch?

Meth moet het meer hebben van de one-liners, waar Ghost en Rae redelijke concepttracks eruit kunnen gooien. Dat is denk ik het inhoudelijke verschil.

Ja klopt ook wel. Ik trek de teksten van Ghost en Rae ook zeker niet in twijfel Meth z'n teksten zullen me dan wel gewoon wat beter liggen ofzo.

Ik hoor vaak dat mensen de vroegere Wu-Tang-albums het liefst in de winter beluisteren als het koud en donker is. Bij mij is dat totaal andersom. Dagen zoals vandaag, waar de zon weer lekker doorkomt en de temperatuur hoger wordt, luister ik het liefst naar het oude werk van Wu-Tang. En wat komt een plaat als deze dan geweldig tot zijn recht. Bijzonder constant album.

Enter the wu-tang & Liquid Swords vind ik wel echte winteralbums.
Deze Tical en vooral Only built for cuban linx hebben meer een zomerfeeling imo.

Maar geen enkel album is seizoensgebonden draaien wanneer je er in zin in hebt is de boodschap.

Liquid Swords en Tical in de winter. Vooral Tical doordat die zo'n heerlijk donker sfeertje heeft en, zoals hier eerder een keer omschreven, alsof er een laag stof op je cd ligt.
OB4CL, Return to the 36 Chambers, Iron Man & Enter The Wu-tang in de zomer.
Wel draai ik ze wanneer ik wil doordat het gewoon classic na classic blijft.

Voor mij nog steeds een album wat stevig op 2 staat in mijn Wu top 5

Ik denk dat ie bij mij juist buiten de top5 valt.

Supreme Clientele is serieus gegroeid in mijn oren.
Only Built For Cuban Linx apprecieerde ik in het begin niet zo maar nu wel.
Ironman is altijd top3. Ghostface is echt wel de meest consistente MC van de hele Wu-Tang Clan voor mij.
En Enter The Wu-Tang :36 Chambers en Liquid Swords mogen voor eeuwig het duel uitvechten. op dit moment lichte voorkeur voor die geniale 2de van GZA.

Het is een album wat je niet teveel moet luisteren.
Na verloop van tijd een 4* voor mij, maar frequent luisteren komt het op een 3* uit.

Erg donker album net als Enter the Wu en Liquid Swords, alle drie in november gereleased. Het is een basic album, Method Man moet het niet van zijn inhoud hebben. Flowt wel gruwelijk. Beats zijn kaal. Toch heeft het geniale dingetjes als je goed oplet.

De donkere rauwe ongepolijste beats van The RZA vormen een perfecte combinatie met de diepe stem en warme flow van Method Man. Mooi compact album met Bring the Pain en Mr. Sandman als uitschieters. Niet alle tracks zijn van topkwaliteit, maar als album vormt het een consistent geheel met een heerlijk flow. Haalt niet het niveau van de Wu-klassiekers als Enter the Wu-tang (36 Chambers), Only Built 4 Cuban Linx en Liquid Swords, maar zeker een goede 4e of 5e.
4*

Sommige zijn een beetje “mal” hier…

Dit is gewoon een classic, samen met de eerste albums van Ghostdace, Raekwon, GZA en Ol Dirty

Sub Crazy

Elke eerste Wu solo is dope!