Method Man - Tical (1994)

Wat is en blijft dit toch een mooi album, altijd om lekker naar te luisteren.

Ja, machtig goede verse

Het valt mij nu op hoe goed die samples in Release Yo Delf zijn. Vooral die van I Will Survive

ik he meth vorige maand ontmoet en mn album laten signeren.
ik was er blij mee!!

Vind Method toch de MC met de vetste stem van de Wu. Met dit album als hoogtepunt van hem. Mooi nummers en method flowt perfect.

Meth vs Chef!
It's my time!
Meth vs Chef!
Yeah, let's bring that shit!
Meth vs Chef!

Kort refreintje steelt gewoon bijna de show, ware het niet de ongelooflijke flows van Rae en vooral Method Man op deze

"Count my shells!"

Heerlijk album naar mijn mening. Na the 36 Chambers was het een logische keus om Method Man naar voren te schuiven met een soloalbum, simpelweg omdat hij bewijst dat hij een album kan dragen, en ook één van de populairste Wu-members was. Method Man heeft een heerlijke delivery, die samen met zijn stemgeluid en flow hem een zeer goede MC maken.

Ook RZA doet het hier erg goed. Je kan duidelijk de sombere, duistere en soms ook licht experimentele sfeer horen zoals op alle vroege Wu albums. Ze geven het album een donkere sfeer mee, zoals op de cover al afgebeeld staat: Zelfs het liefdesnummer klinkt heeft nog de donkere sound die over het album heerst als het ware. Hoogtepunten zijn hier Mr.Sandman, een kleine posse-cut met geniale gastoptredens, zo klinkt RZA alsof hij overal boos om is, ript Deck zoals hij dat vroeger altijd eigenlijk deed en komen ook Meth, Streetlife en Charlton Fisk goed op de track. Tel daarbij op dat het één van de sterkste RZA beats ooit is naar mijn mening: geflipte, hoge vocalen met een kung-fu interlude: Typisch Wu. Ook Bring The Pain en Release Yo Delf zijn van dit niveau, waar Meth bewijst het solo makkelijk af te kunnen.

Het album had echter wél beter gekunt. Zo bewijst zich Meth hier als één van de betere MC's uit de clan, maar de thema's worden nooit echt uitgebreid, wat een GZA bijvoorbeeld wel kan. Het blijft vooral brag&boasten over de bekende onderwerpen met af en toe een sterke one liner ertussen. Daarom had ik ook liever meer gastoptredens uit de Wu zelf gezien, met name omdat Rae, RZA en Deck hier toch briljant bezig zijn.

Al met al toch een 4* voor Tical, en het is jammer dat Meth nooit meer dit niveau heeft kunnen halen voor een heel album lang.

Toen ik Wu-Tang Clan voor het eerst hoorde (Protect Ya Neck, C.R.E.A.M. en Can It Be So Simple), was Method Man altijd de ene die steeds boven de groep stond, dus ik wou echt eens een solo Method Man horen en dit debuut was dus vlug gekozen.

Je kunt echt zien dat dit een Wu-Tang Clan lid is, aangezien de stijl net hetzelfde is als 36 Chambers. RZA deed dus z'n werk heel goed. Method Man heeft een unieke flow en ik kan echt genieten van de man. Zijn gerijm en dergelijke zit heel goed in elkaar. Met Tical begint het album al heel goed. Release Yo' Delf is echt een heel goed nummer. Eigenlijk heb ik geen enkel slecht nummer gevonden, ze zijn allemaal heel goed.

Dit album heeft z'n classic-waardering ontvangen van me en mag een 5* krijgen.

Heb em nu een paar keer beluisterd tijdens het spelen van Call of Duty, dus niet heel aandachtig. Maar hij klinkt wel heerlijk! Typisch Wu-Tang. Ik heb dan de 2000 digitally remastered versie, met de bonustracks. Zeker leuk!

Op dit album vind ik inderdaad ook dat die echt nog een Wu-tang stijl heeft. Vind dat Method Man dit na dit album niet echt meer heeft. Het werd toen allemaal iets minder rauw en wat meer vrolijker. Heb Wu-Tang clan in Juli zien optreden en wat had deze man nog een energie en een gaf een te gek optreden! Denk inderdaad ook mijn favoriete lid van de Wu

hoe goed kan een album zijn !


Een van de beste albums die ik ooit gehoord heb.
Ik kom bijna niet aan woorden hoe goed deze album is
Het begin van bring the pain werd ik gelijk gek op dat nummer

I came to bring the pain hardcore from the brain

Gewoon in 1 zin het niveau van het hele nummer gezet

Of de refrein :

Is it real son, is it really real son
Let me know it's real son, if it's really real
Something I could feel son, load it up and kill one
Want it raw deal son, if it's really real

Fantastisch

Net zoals: what the blod clot en Meth vs chef die er ook uitspringen
En mag release yo delf ook wel noemen

Jammer dat ik geen 6 sterren kan geven want anders zou ik het zeker doen

Method Man is echt een held! Geweldige rapper: heerlijke stem, heerlijke flow, zijn beats zijn perfect. Dit album is echt een aanrader voor ieder Hiphop fan.

Toffe plaat, al ben ik niet zo enthousiast als wat mensen in m'n omgeving. Vind dit een stuk minder dan de eerste 2 groepsalbums, aantal beats die me weinig doen, hoewel het allemaal wel in de Wu-vibe past en Method Man een van de tofste flows/stemmen in de scene heeft.

Erg lekker wegluisterend plaatje. Method Man heeft een lekker bijpassend stemgeluid. Heerlijk!

Op hip-hop vlak ben ik wel een fan van donkere producties en beats waarbij je moeilijk jouw hoofd stil kan houden. Wu-Tang Clan is op dat gebied een hele goede keuze, want na 36 Chambers bewijzen ze alweer dat ze hun reputatie hoog houden. Deze keer met één van de betere soloartiesten van de jaren '90, namelijk Method Man. Heerlijke donkere producties en zijn flow is gewoon fenomenaal!

Carlton Fisk is toch wel het dieptepunt van dit album, jammer zo'n gastartiest.

Eindelijk de track gevonden die in het begin van Spot Rusherz op de achtergrond te horen is... Zoek op St. Ides en je kan de bijbehorende mixtape vinden.

Het is een korte track van 1 minuut met verses van Method Man, Raekwon, Ghostface, U-God en RZA, die ooit gebruikt is voor een tv-commercial van St. Ides, een soort bier.

Omdat Cuban Linx (1995) al zo gevuld is met vette tracks, en deze track uit 1994 stamt, heb ik het nummer toegevoegd aan de tracklist van Tical (enige Wu solo uit 1994), een album dat opvallend weinig featurings had, en waar het qua geluidskwaliteit/fidelity ook beter tussen past. Bovendien had Tical bij de intro's van de titeltrack en Meth Vs. Chef al fragmenten van een Cuban Linx beat (Guillotine) dus ook een soort van toepasselijk dat dit nummer dan weer terugkomt in een skit op Cuban Linx. (Ik heb het op de plaats van Biscuits gezet, wat ik het zwakste nummer vind op Tical.)

Ik had niet gedacht dat ik in 2012 ooit nog eens een "verloren" track uit de gouden Wu-Tang periode op zou duikelen.

Wat vond ik dit album waardeloos toen ik hem voor het eerst luisterde maar nu is hij echt uitgegroeid tot een van me favorieten en kan ik niet meer zonder! Vind het zo lekker hoe moeiteloos Meth over het hele album heen flowt met heerlijke beats. Helaas niet alle nummers goed dus 4,5 is genoeg.
Mijn favorieten: Bring The Pain, What The Blood Clot en Mr Sandman, wat blijft Deck toch een geweldige mc!

Ik heb dit destijds beloond met een vier en een half, maar in de loop der tijd verloor het wat van zijn charme tot ik op het punt kwam dat ik hem niet meer zo kon waarderen als eerst. Dit leidde tot ik besloot om mijn beoordeling te herzien en hem opnieuw moest horen, wat dus vandaag ook gebeurde. Maar blijkbaar heb ik weer waardering voor deze plaat en dat komt vooral door de donkere harde rauwe beats die deze plaat kenmerkt. Alleen werkt Release Yo' Delf stevig op mijn heupen. Daarom toch maar een halve punt af trekken.

Mr. sandman

Wat een achterlijk hard nummer is Mr. Sandman inderdaad Die beat (raaahhh!!) Die verses Method Man "Hot time, summer in the city"

Dit album is erg rauw en misschien daardoor heb ik het lange tijd nogal saai gevonden. Met de tijd ben ik dit echter meer en meer gaan waarderen, juist om dat rauwe sfeertje en natuurlijk de fantastische flow van Method Man, misschien wel mijn favoriete Wu-Tang rapper. Alleen Release Yo' Delf vind ik echt verschrikkelijk: dat refrein... Een jammerlijke smet.

Toen ik dit album pas had heb ik hele dagen met die verse van Method Man in mijn hoofd gezeten. zalige flow hier

Hot time, summer in the city
My people represent, get busy
The heat-seeker, on a mission from hell's kitchen
I gets in where I fits in for head-touchin, listen
Enemy, is the industry got me flippin
I don't give a fuck tell that bitch and a nigga
I'm killin, snipin, catchin murder cases
Desert Storm-in, I be searchin for oasis
As I run a mile with a racist
Pullin, swords, hit the Billboard with a bullet
Peace to the number seven
Everybody else get the fo'-nine-three-eleven

Eerste luisterbeurt viel best tegen. Method Man is eén van mijn favoriete Wu-Emcees en iedere gastverse van hem op de Wu-solo's, Enter The Wu-Tang, Ready to Die en Hell On Earth rond die tijd was gewoon baas. Jammer genoeg voel ik hem dit album niet echt. Als ik nu zou stemmen zou ik een 3* geven, maar ik draai em liever nog een paar keer voor ik stem.

Beste tracks vind ik nu All I Need met Mary J Blige, Mr. Sandman en Release Yo' Delf. Ik zie de classic nog niet echt in Bring The Pain.

Ik zou het gewoon nog wat tijd geven, want de reden waarom het nooit een echte classic geworden is, is omdat hij veel rauwer klinkt dan andere albums uit die tijd. Ik heb ook weer zin om Tical nog eens te draaien, bedankt.

Blijft zeker een geweldig album, Meths beste..

Veel goede tracks, Bring the Pain, Release Yo Delf, maar Sub Crazy is ook wel een favoriet van me

"I be swimmin' with the sharks now, get out my water or it's manslaughter,

kid you oughta start reachin' for that nickle plated auto..matic, my thoughts get sporadic"

Hele originele beat ook.. waarop Meth zn flow geweldig past..

Meths beste eens, maar niet echt een top album.
Gewoon wel lekker om eens te draaien.
Beste tracks voor mij; 1,3,4,6,8 en 12
3*

What the Bloodclot? Mr sandman? 2 van de beste tracks volgens mij...

Mr Sandman, ok die is ook wel goed ja

Sorry dit album groeit gewoon echt niet bij mij. Voorlopig een 3,0. Zitten wel leuke tracks bij, maar echt geen album die ik zomaar zou opzetten als ik echt iets goeds wil horen. Jammer, want Meth is wel een van m´n favoriete rappers.

Is toch blijven groeien als geheel. De sfeer op dit album is ongekend gaaf en Method Man is uitgegroeid tot een van mijn favoriete rappers als het gaat om delivery. Als je kippenvel krijgt, puur van de manier waarop iemand iets uitspreekt, dan doet diegene iets goed. Neem nou dat refrein van het titelnummer: bril-jant