Dire Straits - Alchemy (1984)

Misschien deden ze het expresso?





Oh wat slecht...

Ik hoop nog op een losse uitgave op vinyl van Alchemy, die box als geheel is mij te duur en bevat teveel later werk (waar ik veel minder mee heb).

Vanavond uit de (platen) kast. Denk dat dit (1984) het laatste reguliere vinylalbum was dat ik heb gekocht voordat ik overstapte op cd. Gelukkig altijd bewaard en durf te zeggen dat het ongeveer 40 jaar geleden is dat dit album op mijn draaitafel terecht kwam. Nooit meer de neiging gehad om te draaien. CD’s en mooie digitale remasters kwamen ervoor in de plaats. Tot vanavond. Kreeg het album wat moeilijk uit de plastic hoes (gatefold) Kan kloppen, want in ‘84 tijdens een feestje wat bier geknoeid en dat plakt na ruim 40 jaar nog steeds. Tja. Over de geluidskwaliteit is genoeg gezegd. Dat ze het beter konden bleek wel. Dit is een krappe voldoende op origineel vinyl.

Zo lang geleden zal het toch niet zijn, denk ik.

Weet het wel zeker (op vinyl)

Maar 44 jaar geleden was het net aan 1980!

Typfoutje. 40 jaar geleden dus. U is scherp

Of ik verveelde me, dat kan ook.

geweldig album, helaas met publiek, dat gejoel en geklap kan ik slecht tegen, waarschijnlijk ben ik niet zo geschikt voor live-albums, met uitzondering van get yer ya ya's out, maar goed, toch 4 sterren voor deze

Uitstekende live-plaat van Dire Straits, vooral de langere nummers doen het erg goed met een Mark Knopfler die zich duidelijk in zijn sas voelde. Sultans of Swing doet zijn naam alle eer aan, wat een geweldig frisse en energieke uitvoering!

4 sterren

Mijn neefje verraste me door te zeggen dat hij Dire Straits kent. Dus ik ging even terug naar de band die zo populair was tijdens mijn middelbare school tijd.
Even vloeken in de Dire Straits kerk hier. Ik ben nog steeds gecharmeerd door Knopfler's stijl, maar op de eerste solo van Sultans moet ik altijd aan een kip denken. En ook vind ik dat op deze veel geroemde versie Terry Williams wel heel erg de aandacht op probeert te eisen. Veel mensen vinden dat mooi (en ja, het heeft wat live), maar hij laat verdorie geen gaatje over met zijn fills.

Mijn favorieten blijven Once upon a Time in the West (één van de weinige DS nummers waar de bas belangrijk wordt), Private Investigations (zowel studio als live een kunstwerkje) en Romeo & Juliet.

Je hebt wel een punt Minneapolis. Terry Williams laat weinig ruimte voor nuance, vult inderdaad nogal en het is spierballen drumwerk wat hij tentoonstelt.
Vakkundig, dat zeker, want hij was echt wel een uitstekende drummer, maar het is wat overtollig hier en daar. Pick Withers was subtieler en vooral swingender.
Maar sowieso is Dire Straits een ander soort band hier.
Lange versies, de keys prominenter, de sax idem en Mark Knopfler neemt uitgebreid de tijd.
Op één of andere manier is het wat logger en bomastischer.
Het is een desalnietemin een prima plaat, daar niet van, maar nooit echt een favo live registratie voor mij geworden.

Ik heb dit ook altijd zo ervaren. Zeker tijdens de eerste 2 à 3 platen behoorde Dire Straits tot mijn favoriete bands. Dat is later minder geworden, met name door de hierboven geschetste ontwikkeling. Ik vind Pick Withers echt een onderschatte drummer, die door zijn lossere, swingende bijdragen van grote invloed was op het totaalgeluid van Dire Straits. Toen hij wegviel, veranderde het geluid, en vooral de 'swing' van de band.

Natuurlijk kent de originele studioversie van Sultans of swing - en ook de later opgenomen single-versie - ook de nodige roffels en fills, maar het klinkt nergens overdone, het hoort gewoon bij het nummer. Op latere live-versies werd SOS, ondanks het nog altijd prachtige gitaarspel van Knopfler, toch vaak meer een showcase, niet in de laatste plaats ook voor drummer Terry Williams.

Wat niet wegneemt dat ik nog altijd kan genieten van dit live-album. Veel meer dan een nog later live-album als On the night. Daar is Dire Straits naar mijn idee verworden tot een rock-orkest met een te grote bezetting.

Betreft Withers, ik meen dat hij de wens had jazzmuziek te spelen en ook niet zo gecharmeerd was van de nieuwe wat 'grotere' richting die de band op ging.
Ik heb Dire Straits gezien live naar aanleiding van On Every Street, waar ook het On the Night album uit voort kwam, maar ik vond het maar een saaie en klinische bedoening.
Wat gaucho ook terecht aangeeft: een rock- orkest met zelfs een pedalsteel speler en een extra percussionist.
Op Alchemy hoor ik wel bezieling en spelplezier en is met name Romeo & Juliet briljant vertolkt.
Maar nogmaals Terry Williams is hier en daar te nadrukkelijk aanwezig.
Ik vind 'm tijdens de Brothers in Arms tour meer in dienst spelen van de band, al is hij van nature wel een filler.