menu

Dire Straits - Love over Gold (1982)

mijn stem
3,92 (812)
812 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Rock
Label: Vertigo

  1. Telegraph Road (14:20)
  2. Private Investigations (7:00)
  3. Industrial Disease (5:50)
  4. Love over Gold (6:15)
  5. It Never Rains (7:55)
totale tijdsduur: 41:20
zoeken in:
avatar van Marty McFly
4,5
west schreef:
Ik heb net de 2LP 45RPM editie van Mobile Fidelity Sound Lab binnen gekregen. Het geluid is echt fantastisch, zo veel details, zo helder. Op Discogs is 'ie nog te krijgen voor een redelijke prijs.


Moet je wel in buurt van je pickup blijven. En ondertussen beweeg je meer dan Mark Knopfler tijdens een gemiddeld optreden!

avatar van west
5,0
Marty McFly schreef:
(quote)


Moet je wel in buurt van je pickup blijven. En ondertussen beweeg je meer dan Mark Knopfler tijdens een gemiddeld optreden!

Haha! Ik had jouw bericht even gemist. Ik kan wel een beetje beweging gebruiken.

avatar van jurado
3,0
Telegraph Road is een erg gave track, doet mij denken aan Bruce Springsteen en Bob Dylan.
Dire Straits met een heel klein progrock randje, wat ook te horen is in Private Investigations, Pink Floyd ultra-light.
Helaas wordt het oude Dire Straits geluid van het eerste album steeds minder vaak toegepast.
Wat over blijft is één prima song (T.R) en een typische top2000 klassieker in de vorm van P.I. De rest gaat bij mij het ene oor in en het andere weer heel snel uit.
Jammer.

avatar van Hans Brouwer
4,0
lennon schreef:
Ik heb inmiddels alle DS albums, maar moet tot de conclusie komen dat een verzamelaar waarschijnlijk toch voldoende is voor me.
Lennon, maar dan graag een verzamelaar waar het nummer "It Never Rains" van dit album op staat. Want dat is wat mij betreft het mooiste nummer van Mark Knopfler en zijn kornuiten. Samen met het debuutalbum en "Communiqué" heb je dan inderdaad genoeg Dire Straits in huis.

avatar van RuudC
4,0
Hier begint dan eindelijk het kwartje te vallen wat Dire Straits betreft. Voor mij niet toevallig het moment waarop Mark Knopfler van het gebaande pad treedt en komt met een prachtig nummer dat ruim 14 minuten klokt. Prachtig hoe het kalm en sereen opent, maar toewerkt naar een lekker (voor Dire Straitsbegrippen) stevige finale. Geen last van de outro hier. Voor mij gaat het naadloos over in het eveneens prachtige Private Investigations en Industrial Disease. Die laatste is wat jolig, maar voor mij werkt het.

Kijk, en dan vind ik het niet erg dat de laatste twee songs iets minder interessant zijn. Een volle plaat met dat soort songs kwalificeer ik snel als achtergrondmuziek. Nu is het een leuk einde van een prima album. Ik ben in elk geval blij dat ik niet nog meer albums weg hoef te doen.

Tussenstand:
1. Love Over Gold
2. Dire Straits
3. Communiqué
4. Making Movies

avatar van Hans Brouwer
4,0
RuudC schreef:
Tussenstand:
1. Love Over Gold
2. Dire Straits
3. Communiqué
4. Making Movies
Beste RuudC, we zijn het in grote lijnen denk ik wel eens met elkaar wat Dire Straits betreft. Ik zou qua ranking een iets andere volgorde hanteren maar een kniesoor die daar over valt.

avatar van ricardo
4,0
Hans Brouwer schreef:
(quote)
Lennon, maar dan graag een verzamelaar waar het nummer "It Never Rains" van dit album op staat. Want dat is wat mij betreft met mooiste nummer van Mark Knopfler en zijn kornuiten. Samen met het debuutalbum en "Communiqué" heb je dan inderdaad genoeg Dire Straits in huis.
Ik vind persoonlijk hun debuut, deze (vooral vanwege de eerste 2 tracks) en toch ook wel Brothers In Arms vanwege die weergaloze titeltrack en Money For Nothing een onmisbaar Dire Straits album. En dan neem je Alchemy live uit 1984 er nog bij om te horen hoe het live en als concert allemaal klonk, en je bent met 4 albums wel klaar wat deze band betreft

avatar van Hans Brouwer
4,0
ricardo schreef:
En dan neem je Alchemy live uit 1984 er nog bij om te horen hoe het live en als concert allemaal klonk, en je bent met 4 albums wel klaar wat deze band betreft
Ricardo, in dat geval ruil ik "Alchemy" graag met "Live at the BBC".

avatar van ricardo
4,0
Die is idd vooral uit hun begin periode met de eerste 7 tracks uitgekomen in 1978, en de laatste track uit 1981. Die zal ook ongetwijfeld de moeite zijn, maar ik denk toch wel meer voor de 'echte die hard fans'

avatar van vielip
4,0
Ik moet er ook niet aan denken om ze om te ruilen. Doe mij Alchemy maar. Daar staat een perfecte dwars doorsnee van hun repertoire tot dan toe op voor mij. Op BBC staat voor mij teveel van de eerste twee albums (logisch). Die vind ik leuk maar lang niet zo goed als Making movies en Love over gold.

avatar van Hans Brouwer
4,0
vielip schreef:
Op BBC staat voor mij teveel van de eerste twee albums (logisch). Die vind ik leuk maar lang niet zo goed als Making movies en Love over gold.
Vielip, we zullen elkaar hier ook maar niet in de haren vliegen. Smaken verschillen en dat is maar goed ook. Eén ding is zeker, het mooiste Dire Straitsnummer, track 5, is op dit album te vinden. Maar ik meen dat ik dat al had gezegd...

avatar van vielip
4,0
In de haren vliegen lijkt me sowieso geen optie. Wat je al ergens anders zei; smaken verschillen (gelukkig)! Ik vind het wel mooi trouwens dat jij nummers en albums als favo's hebt die (bijna) niemand anders noemt. Hou ik wel van.

avatar van lennert
4,5
Mooi weer hoor. De weg die de band vanaf Making Movies is ingeslagen (minder rootsrock, beduidend vlottere pop/rock) bevalt me echt prima. Opener Telegraph Road kan wat mij betreft met zijn speelduur, opbouw en uiteindelijke virtuositeit met gemak in het rijtje Stairway To Heaven, Hotel California, Child In Time en Bohemian Rhapsody. Weergaloos hoe het nummer steeds een klein stukje sneller en intenser tegen het einde wordt. Nummer 1 hit Private Investigations vond ik als tiener in vergelijking met de vlottere hits echt helemaal niets, maar nu is het een prachtig melancholisch werkje. Industrial Disease heeft een hilarische tekst en veert het album weer een stukje weg van de omschrijving 'neerslachtig' na de wat serieuzere openers. Op Love Over Gold hoor ik de zanglijnen van Knopfler's aan Tina Turner geschonken Private Dancer voorbij komen, al heb ik geen idee of dit bewust is? Afsluiter It Never Rains intrigeert heel erg met de finale waar het geheel bewust niet helemaal clean gespeeld lijkt te worden en daarmee het nummer een erg spannende vibe geeft. Geen kritiek behalve dat de A-kant beduidend beter is dan de B-kant. Wederom een erg fijn album.

Tussenstand:
1. Love Over Gold
2. Making Movies
3. Communiqué
4. Dire Straits

avatar van gaucho
4,5
lennert schreef:
Op Love Over Gold hoor ik de zanglijnen van Knopfler's aan Tina Turner geschonken Private Dancer voorbij komen, al heb ik geen idee of dit bewust is?

Dat was mij ook al vaker opgevallen. Tja, wat is bewust? Knopfler schreef Private dancer in de periode dat dit album werd opgenomen, maar deed er uiteindelijk niets mee omdat hij vond dat het niet op het album paste. En omdat hij vond dat het beter door een vrouw gezongen kon worden, doneerde hij het aan Tina Turner. Maar iets van de zanglijnen van dat nummer schemert absoluut door in Love over gold. Dus ja, een klein beetje zelfplagiaat is het wel. Maar het zij hem vergeven...

avatar van B.Robertson
4,0
B.Robertson (crew)
Onlangs een afgedankte oude CD van Love over Gold uit de tweedehandsbakken gevist en in het kielzog daarvan het debuut en de laatste twee albums, en zie: daar zit ik al op een portie van vier Dire Straits albums. Vind het intrigerend dat er slechts vijf tracks op Love over Gold staan en daar waar ik snel klaar ben met de opvolger, nodigt Love over Gold uit tot telkens weer een retourtje CD-speler en begin ik het album steeds meer te waarderen. Was vooral een kwestie van de tweede helft waarderen, want daar vond ik aanvankelijk weinig aan. Industrial Disease breekt echter lekker op en die afsluiter escaleert in een prachtig slot. Titelnummer gebeurt weinig in, lijkt een beetje een rustpuntje. Beetje een verhaal van 3* voor de B-kant en 5* voor de A. Want Telegraph Road vind ik ook een geweldig epos en Private Investigations het onbetwiste hoogtepunt.

4,0
Wat een schitterende cd ! Knopfer & Co in grote vorm ! Terwijl Brothers in arms zo superieur werd onthaald , is deze plaat zeker niet minder waard ! ( Iets minder singles , maar so what ! )

avatar van metalfist
Ik weet nog dat ik vroeger in de winkel stond met de CD van Love over Gold en bij mezelf dacht "Wat, maar 5 tracks? En dat voor een volledige CD?!" Wist ik toen veel dat opener Telegraph Road al bijna een kwartier duurt en dat je met Private Investigations en It Never Rains ook al twee nummers van 7 minuten of meer hebt. Less is more en in het geval van Love over Gold is dat een waarheid als een koe. Een album waarbij je ook goed merkt dat Knopfler en co goed nadachten over de opbouw van het album (het heerlijk swingende Industrial Disease zit perfect tussen de andere zwaargewichten en ik applaudisseer voor elk nummer dat het woord disease kan laten rijmen met de knieën van Bette Davis) maar bovenal is dit toch ook een album met een aantal nummers van ongekende schoonheid op. Bij de openingszinnen van Telegraph Road zie je meteen een man met een knapzak op zijn rug door één of ander stoffig westernstadje kuieren en ik heb altijd een enorm zwak gehad voor nummers met regen in de tekst. Er is toch ook gewoon iets enorm poëtisch aan een zin als Oh and it never rains around here / It just comes pouring down. Een flard tekst die altijd in mijn hoofd schiet wanneer het pijpenstelen regent. Ooh ja, voor ik het vergeet: die opbouw in Private Investigations is trouwens toch ook echt geniaal. Het klinkt eenvoudig, geen idee of het effectief zo is, maar het klinkt o zo goed.

avatar van Benjaminjow
Ik kom niet verder dan het nummer Industrial Disease. Ik weet niet waarom maar ik vind dit album echt naar helemaal niks klinken, verschrikkelijk slecht. Maar goed, dat betekent ook dat ik geen cijfer mag geven. Ik ben blij dat er toch zoveel mensen zijn die het een heerlijk album vinden.

avatar van Wandelaar
4,5
Prachtig album en wat mij betreft het hoogtepunt van de band. Ik kocht het destijds blind bij uitkomen bij Coco Records, Zaandam en draaide het stuk. Ja, dat kan ook: dat je het zo vaak draait dat het ineens genoeg is, voor jaren.

Het zwaarmoedige is misschien wel het probleem daarbij. Zoiets moet Knopfler ook wel gedacht hebben, toen hij even later als tegenwicht met de vrolijke rocker Twisting by the Pool voor de dag kwam.

De laatste twee nummers draai ik het liefst, de topzware opener bewaar ik, evenals Supertramp's Fool's Overture , voor de spaarzame nachtelijke momenten dat ik er echt zin in heb. En dan doet het ook wat met me!

avatar van Hans Brouwer
4,0
Benjaminjow schreef:
Ik kom niet verder dan het nummer Industrial Disease. Ik weet niet waarom maar ik vind dit album echt naar helemaal niks klinken, verschrikkelijk slecht.
En het aller, allerbeste nummer van Dire Straits staat nog wel op dit album. Jammer Benjaminjow dat de schoonheid van "It Never Rains" kennelijk aan je voorbij gaat.

avatar van Dirkrocker
4,5
geplaatst:
Telegraph road wat en nummer het album begint er mee, en wat voor begin. En nummer wat 15 min duurt en mij geen moment verveelt. Wat en muziek stuk. Van rustig naar stevig. Van zang naar gitaar solo’s en orgel/piano werk. Nee dit nummer maak het album al fantastisch. De helft van de tijdsduur zit er dan ook bijna op. Private investigations kenne we natuurlijk allemaal wel. Was best en dikke hit voor ze, grappig detail is natuurlijk altijd knopfler eerst private dancer schreef, maar er toch geen brood in zag en het aan Tina Turner gaf. En ja tuurlijk werd het en dikke hit, zelf schreef hij toen voor dit album private investigations, en dat was ook niet onsuccesvol. Industrial disease kan ik wel dromen. Die heb ik heul vaak bij me vader voorbij horen komen en love over gold (ook nog hitje) is ook en prima en mooi nummer. It never rains is misschien wel de meeste verrassing. Hoor er niet veel fans over maar ik vind het echt en geweldig nummer, het orgel werk en gitaar werk is fantastisch. Nee dit is denk ik wel 1 van de beste platen van de boys. Zeker muzikaal gezien.

avatar van Arrie
geplaatst:
Private Dancer kwam pas twee jaar later uit. Verder begrijp ik niet zo wat die twee nummers met elkaar te maken te hebben, behalve het woord 'private'. Lijkt me niet dat ie dacht: laat ik nog een nummer met dat woord in de titel schrijven, dat zorgt voor succes!

avatar van GrafGantz
3,5
geplaatst:
Arrie schreef:
Private Dancer kwam pas twee jaar later uit.


Was wel geschreven voor dit album, maar Mark vond het tekstueel gezien niet geschikt om door een man gezongen te worden. Heeft vervolgens nog bijna 2 jaar op de plank gelegen voordat het bij Tina terecht kwam.

avatar van Arrie
geplaatst:
Dat snap ik, maar Dirk lijkt te schrijven dat Private Dancer een dikke hit werd en Mark vervolgens Private Investigations schreef.

avatar van Marty McFly
4,5
geplaatst:
Als er al een link is, is dat toch tussen het titelnummer en "Private Dancer". Melodietechnisch bedoel ik dan.

4,0
geplaatst:
Marty McFly schreef:
Als er al een link is, is dat toch tussen het titelnummer en "Private Dancer". Melodietechnisch bedoel ik dan.


Klopt, die twee zijn bijna kopieën van elkaar, alleen met een iets andere muzikale uitwerking.

avatar van Dirkrocker
4,5
geplaatst:
Ik zeg nergens dat hij het nummer schreef omdat private dancer en hit werd, hij schreef het nummer omdat hij private dancer niet op wou nemen met Dire Straits omdat het idd niks vond voor en mann vond dus moest er en ander nummer komen. Maar het werden allebei als nog hits. Tevens speelde Dire Straits als nog op private dancer met Tina. Alleen Mark deed niet mee.

avatar van Marco van Lochem
4,5
Dire Straits had zich, voordat "LOVE OVER GOLD" op 20 september 1982 verscheen, een vaste plaats veroverd in de muziekwereld. Nederland was in 1978 het eerste land dat de kwaliteiten van het Engelse viertal herkende, "SULTANS OF SWING" kwam in augustus 1978 in de Top 40 en bereikte een tiende plaats. In oktober van dat jaar volgde het debuutalbum, "DIRE STRAITS".

Mark Knopfler als zanger en lead gitarist, zijn broer David op slaggitaar, bassist John Illsley en drummer Pick Withers lieten een nieuw geluid horen op het door Muff Winwood geproduceerde album. Een combinatie van rootsrock, blues en songs in de stijl van J.J. Cale, vermengt met new-wave elementen. De negen nummers laten een interessante diversiteit horen en zetten Knopfler als gitarist meteen op de kaart. De opvolger "COMMUNIQUE" verschijnt binnen jaar, in juni 1979 en laat een zelfde stijl horen. Van dat album wordt "LADY WRITER" een hit in Nederland. Iets meer dan een jaar later komt "MAKING MOVIES" uit. Een album dat een iets ander geluid laat horen. "TUNNEL OF LOVE" komt in een ingekorte versie op single, de albumversie klokt ruim acht minuten. Op één of andere manier klinkt het geheel gelikter, met meer pop invloeden, of moet ik commerciëler zeggen? Hoe dan ook, ook dat album is weer een succes. Het duurt twee jaar alvorens de Engelsen weer iets van zich laten horen. Er is wat betreft bezetting wel wat gebeurt. David Knopfler heeft de band in aanloop naar "MAKING MOVIES" verlaten, Hal Lindes is op dit album zijn vervanger. Om het bandgeluid completer te maken, is Alan Clark aangetrokken. De toetsenist laat zich op het vierde album meteen gelden.

Voorafgaand aan de release van "LOVE OVER GOLD", komt de single "PRIVATE INVESTIGATIONS" uit en wordt de eerste, en tot nu toe enige Nederlandse nummer 1 hit. Het album duurt net iets meer dan 41 minuten en gaat van start met het beste nummer, wat mij betreft, dat Dire Straits gemaakt heeft, “TELEGRAPH ROAD”. Het is een soort schilderij dat gedurende ruim 14 minuten geschilderd wordt, laag voor laag, emotie over emotie. Prachtige solo’s op gitaar, akoestisch, maar zeker ook elektrisch, Alan Clark heeft een prominente rol, zijn pianospel geeft het nummer precies de juiste lading mee. De opbouw is ook geweldig, die zorgt ervoor dat de spanningsboog gespannen blijft…wat een fantastisch nummer. “PRIVATE INVESTIGATIONS” is een korte speelfilm, bekeken vanuit het oogpunt van de privé detective. Rustige opbouw, waarin je de spanning voelt en in het tweede deel wordt het iets ruiger, zonder dat het over de top gaat. Klasse song, waarin Knopfler laat horen een briljante gitarist te zijn.

“INDUSTRIAL DISEASE” is een uptempo rocker, lekker gitaarwerk, mooie toetsenwerk en een pakkend ritme. In het titelnummer “LOVE OVER GOLD” komen de sferen van de eerste twee nummers op sublieme wijze samen. Pianospel, akoestische en elektrische gitaar, prominent drumwerk van Withers en een prachtige melodie. Bijna acht minuten klokt de afsluiter, “IT NEVER RAINS”, een rocker waarin Knopfler op een Bob Dylan achtige manier zingt. Het orgelspel van Clark is prachtig en ook hierin kun je weer genieten van een geweldige gitaarsolo.

“LOVE OVER GOLD” was de volgende stap in de ontwikkeling van Dire Straits, die wilden voorkomen in herhaling te vallen en dat is met dit album gelukt. Begin 1983 bracht de band de swingende rocker "TWISTING BY THE POOL" uit, top 10 in Nederland en begin 1984 kwam het prachtige live album "ALCHEMY" uit. In 1985 traden ze definitief toe tot de groten der aarde dankzij de millionseller "BROTHERS IN ARMS". Met "ON EVERY STREET" uit 1991 kwam een einde aan Dire Straits. Er volgde na dit album een uitgebreide wereldtournee, maar daarna ging Mark Knopfler solo en is er, tot op dit moment, geen nieuw Dire Straits album meer verschenen. "LOVE OVER GOLD" was volgens mij een soort opmaat tot het mega succes van de tweede helft van de jaren tachtig. Een prachtig album met enkele nog steeds glimmende juweeltjes.

avatar van Roxy6
4,5
Prachtig bericht Marco!!!

Gast
geplaatst: vandaag om 13:44 uur

geplaatst: vandaag om 13:44 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.