Dire Straits - Love Over Gold (1982)

Afgelopen vrijdag mijn plaatselijke kringloop weer eens ingedoken en naast een stapel cd's ook een 5-tal lp's meegenomen (OMD, Ellen Foley etc) en ook dit album van Dire Straits. Okee, de hoes ziet er erg geleefd uit, net als het vinyl. Maar afspeelbaar na een schoonmaakbeurt. En damn, wat een goed album, en dan vooral opener Telegraph Road!
Het sneeuwt Top 100 Allertijden-klassieker eigenlijk gewoon onder! Hadden ze misschien niet met PI moeten beginnen en het album moeten afsluiten met TR? Of desnoods deze twee tracks omdraaien op kant ?

Op kant B vind ik de afsluiter duidelijk de beste van de drie.
Genieten van dit album voor €1,45.

Sowieso is hier de B-kant veel beter, vind ik.

Was dit één van de eerst verkrijgbare cd's?

Het was i.i.g. wel de eerste die ik kocht om iets af te kunnen spelen op mijn van een krantenwijk bij elkaar gespaarde cd speler. Nog zonder speakers en versterker, want daar moest is voor doorsparen, maar tot die tijd wel een erg mooie koptelefoon (wow.. ik zie dat AKG k240 nog steeds gemaakt wordt, maar dat terzijde) .
Met name Private investigations (de suspense van het glasgerinkel, de kat, de bas) heb ik vaak beluisterd toen. Dire Straits, Simple minds, U2 en ook dat live album van Supertramp deden het goed bij mijn klasgenootjes toen. Mijn muzikale ontwikkeling zou snel een iets andere richting nemen, maar ik vind het nog steeds mooi gemaakt.

Eerlijk gezegd heb ik dat ook altijd gedacht, maar het blijkt niet zo te zijn. Het album verscheen 'pas' in 1984 op CD, volgens Discogs. Meestal wordt die reeks van 50 CD's van CBS/Sony uit Japan genoemd als eerste CD's die commercieel verkrijgbaar waren. Hoewel Philips een even grote rol speelde in de ontwikkeling van de compact disc als Sony, kwam de productie van het aan Philips gerelateerde PolyGram wat later op gang, al wordt The Visitors van Abba wel genoemd als allereerste pop-CD die ooit gemaakt werd, nog vóór die CBS-reeks.

Bedankt voor de kleine geschiedenisles gaucho. Ik was er zelfs pas een paar jaar later bij, maar ik meen dat de collectie in de meeste winkels zelfs toen nog niet eens zo hele ruim was en dat dit een hele grote en populaire titel was in het toen beschikbare materiaal.

Volgens mij klopt dat laatste ook wel, hoor. Het werd een 'big seller' op CD vanaf het jaar dat-ie als zodanig verkrijgbaar was. Het was ook een van mijn allereerste CD's. Kwam natuurlijk ook omdat-ie zich er qua gekluidskwaliteit prima voor leende. En we weten natuurlijk allemaal hoe het met de opvolger ging - dat was de eerste CD die wereldwijd de verkoop van een miljoen stuks haalde.

Een album waarop Dire Straits met name in het begin het beste van hun kunnen laten zien. Telegraph Road is voor mij het mooiste wat de Dire Straits ooit hebben uitgebracht. Een nummer wat mij 14 minuten lang in totale vervoering brengt. Het pronkstuk van deze plaat.

De rest is ook goed, dus verdient dit album wel 4,5 sterren.

Wat blijft Private Investigations en dan vooral de album versie toch een briljant nummer!

Kant A is geweldig met 'Telegraph Road' en 'Private Investigations'. Tijdloze muziek.
'Private investigations' is wat mij betreft het beste Dire Straits-nummer, met name op koptelefoon.

Kant B is helaas wat minder. Door het orgeltje is 'Industrial Disease' zeker niet tijdloos, hoe goed het nummer ook in elkaar zit. 'Love Over Gold' vind ik wel aardig, maar is wat mij betreft het minste nummer op deze LP. Afsluiter 'It Never Rains' is heerlijk nummer.

Het blijft jammer dat" it never rains" niet op de plaats van " industrial disease" is gezet. Dan had dat nummer beter tot zijn recht gekomen. Het past namelijk naadloos aan op de kwaliteitnummers Telegraph Road en Private investigations. Nu valt het, als laatste song op dit album, een beetje weg, omdat Industrial disaese een melig nummer moet voorstellen. Wat het overigens niet is. Het nummer Love over gold heeft helemaal geen zeggingskracht.
It never rains begint als een opgewekt stuk muziek. Maar het wordt gaandeweg steeds venijniger. Ook tekstueel.
Een ondergeschoven pareltje in het ouvre van Dire Straits

Het was 1981, ik was zestien. Voor het eerst met mn meisje een heel weekend én nacht samen in Nijmegen. Dit album hoorde bij dit weekend. Nu ben ik 60. Het meisje is gegaan, de muziek en dit album is gebleven. Prachtig, een kleine drie kwartier memory lane. Daar is het ook echt het album voor.

HJB, waar ben je gebleven

Dit album werd echter uitgebracht in September 1982.

Dat krijg je ervan als je zestig bent…. Kijk je niet meer zo op een jaartje.
De liefde was inderdaad uit 1982.

De briljante tour bij deze plaat was in 1983, vandaar dat ik dit nog wist. Echt een subliem optreden in Ahoy in Juni 1983.

(60 plus trouwens)

Dit was een grapje? Of zijn de B- en A-kant bij jou verwisseld?

Schrijf ik terwijl ik naar het utterly brilliant Telegraph Road luister.

Ja snap ik ook niet helemaal. Of de sticker van de plaat moet bij hem ingewisseld zijn. TR is mijn inziens de top 3 beste songs van DS. Live hellemaal super.

Telegraph road blijft magisch
Door de top 2000 had ik deze voor het eerst in lange tijd weer eens gehoord, damn

Toch wel een echte klassieker uit de jaren 80 met lekker in het gehoor liggende goede muziek.

Mooi sfeervol en legendarisch artwork ook.

Na jaren heb ik de platen van Dire Straits er weer eens bijgepakt. In chronologische volgorde. Vroeger, pakweg 25 jaar geleden, was ik groot fan en destijds was Making Movies veruit mijn favoriet. Nog steeds denk ik dat Tunnel of Love hun beste nummer ooit is. Maar verder merk ik dat ik nu heel anders tegen de platen aankijk dan eerder.
Het valt me nu op dat de eerste twee platen bijzonder sfeervol zijn. Verhalen uit het leven van alledag gedrapeerd op een heerlijke en strakke ritmesectie. Kant 1 van Communiqué is zelfs magistraal te noemen, terwijl ik die plaat vroeger amper opzette...
Nog veel verrassender wordt het voor me als ik mijn vroegere favoriet beluister. Wat is Making Movies ineens lelijk. Weg de subtiliteit, weg intimiteit en in plaats van een stemmige ritmegitaar mag Roy Bittan bijna ieder nummer volledig aan gort pingelen. Tunnel of Love blijft overeind, maar de rest kan ik niet meer aanhoren. Apart.
En dan even naar de laatste twee platen. Voor mijn gevoel is de band daar geëxplodeerd. Het grootste deel vond, en vind ik nog steeds, ronduit saai. Voor Walk of Life zouden ze moeten worden aangemeld bij het college voor de rechten van de mens in Genève. Maar er zijn ook nog wel wat hoogtepunten te noteren zoals Your Latest Trick, Brothers in Arms en Planet of NO. Dat de koek op was lijkt me na nu terugluisteren meer dan ooit duidelijk.
Blijft over Love over Gold... uiteindelijk wat mij betreft de ultieme Dire Straits plaat. Verhalend, sfeervol, maar ook vol zelfvertrouwen en episch. Het soort liedjes van de eerste platen zijn uitgerekt en voorzien van wat vet op de botten.
Misschien heeft het vertrek van de drummer ze de das omgedaan. Want de nieuwe drumt Alchemy al helemaal naar zijn moer en daarna blinken de trommels ook niet meer uit in subtiliteit.
Maar Love over Gold dus. De plaat waar Dire Straits op zijn top is.